ตอนที่ 910 การสั่งสอนที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

เหลียงเจิ้นอ้าวเหมือนประทัดที่โดนไฟเผา แค่เสี้ยววินาทีก็กระโดดพุ่งขึ้นมา!

แต่น่าเสียดายเมื่อเขากำลังจะก้าวขาวิ่ง ก็ถูกผีขวางทางเอาไว้

“น้องชาย จะวิ่งไปไหน?” ผีขี้ขลาดพูดด้วยน้ำเสียงโหยหวน “ช่วยเรียกรถพยาบาลให้หน่อย…”

“ผมต้องการรถพยาบาลจริงๆ…”

ตอนแรกผีขี้ขลาดแค่ต้องการหลอกให้เหลียงเจิ้นอ้าวตกใจ

แต่ว่า…

บรรยากาศในตอนนี้ ที่ไม่มีคนอยู่ในโรงเรียนและอาคารเรียนที่เงียบกริบ…เขาเคยถูกลากตัวไปทำร้ายที่ใต้ต้นไม้

กระอักเลือดอยู่ในห้อง ร้องตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสุดเสียงแต่ก็ไม่มีผู้ปกครองท่านไหนได้ยิน

เขาแค่ต้องการจะบอกให้ช่วยเรียกรถพยาบาล เขาต้องการเพียงแค่นี้จริงๆ…

“…ช่วยผมด้วย” ในดวงตาของผีขี้ขลาดมีเลือดไหลรินออกมาเป็นสาย “ช่วยด้วย…ช่วยผมด้วย”

เขากวักมือให้เหลียงเจิ้นอ้าว

เหลียงเจิ้นอ้าวอยากจะกรีดร้องอย่างสุดเสียง แต่เหมือนมีใครมาบีบลูกกระเดือกเอาไว้ ทำให้ร้องยังไงก็ไม่มีเสียงดังออกมา

เขาเบิกตากลมโต อยากจะสลบเต็มทีแต่ก็ทำไม่ได้ จึงต้องฝืนใจมองผีที่อยู่ตรงหน้า

จากนั้นไม่นาน เหลียงเจิ้นอ้าวรู้สึกเหมือนรอบตัวหมุนวนไปมา จนทำให้เกิดอาการเวียนหัว…

ในหูมีเสียงดังอื้ออึง เสียงของคนรอบข้างค่อยๆฟังไม่ชัดเจน เหมือนตัวเองกำลังจะจมลงไปในน้ำ

พันเจิ้นเอ๋า…ฮาๆๆ…พันเจิ้นเอ๋า!

มีคนเรียกชื่อเขาอยู่ข้างหู

เหลียงเจิ้นอ้าวได้ยินเสียงไม่ชัดเจน เหมือนชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อของเขา แต่ก็ฟังเหมือนชื่อของเขา

สุดท้ายชื่อของพันเจิ้นเอ๋าและเหลียงเจิ้นอ้าวก็รวมอยู่ด้วยกัน จนเสียงเรียกนั้นค่อยๆกลายเป็นชื่อของเขา

“ฮาๆๆ เหลียงเจิ้นอ้าว คนขี้ขลาดอย่างแก ถ้าแน่จริงก็ลุกขึ้นมาสู้สิ!”

“โธ่~โธ่~แค่โดนต่อยไม่กี่หมัด ก็นอนหมอบอยู่กับพื้นเหมือนสุนัขที่ไม่มีแรงยืนแล้วเหรอ ?”

“ฮาๆๆ…”

ข้างหูมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเหลียงเจิ้นอ้าว จู่ๆก็มีพลังบางอย่างผลักดันให้เขาฮึดสู้ขึ้นมา!

“พวกแก…อย่าคิดแต่จะรังแกผู้อื่นนะ!” เขาพูดอย่างโมโห พยายามจะยืนขึ้นมาอย่างสุดเรี่ยวแรง

แต่ก็ลุกขึ้นมาไม่ไหว จึงถูกเหยียบไปที่ท้องด้วยฝ่าบาทอย่างแรง

โอ๊ย..เจ็บ!!

เหลียงเจิ้นอ้าวหายใจเข้าลึกๆ

“ฮาๆๆ…แค่นี้ก็ลุกไม่ขึ้นแล้วเหรอ? เมื่อกี้ยังพูดว่าอย่ามารังแกกันอยู่เลย！”

“โธ่เอ๊ย ฉันหมั่นไส้ขี้หน้าแกมานานแล้ว! คนขี้ขลาด ผิวพรรณขาวใส ไม่เหมือนลูกผู้ชายเลยสักนิด”

“เจ้าหน้าขาว! แกคงคิดว่าผู้หญิงทั้งห้องจะหลงใหลในใบหน้าอันขาวใสของแกอยู่ใช่ไหม คิดแต่เรื่องชั่วๆอยู่ในใจ? ให้ตายสิ ฉันทนเห็นผู้ชายที่มีความคิดวิปริตอย่างแกไม่ไหวแล้ว!”

ความเจ็บใจ ความอับอาย ความโกรธ ที่อยู่ในตัวเหลียงเจิ้นอ้าวประทุออกมาแล้ว

เขาอ้าปากกว้าง ร้องออกมาอย่างเสียงแหบว่า “ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น…”