ตอนที่ 914 คฤหาสน์ตระกูลซู กลับมาแล้ว

คนทุกคนและผีทุกตัวต่างมองจี้ฉาง

แม้แต่มู่กุยฝานที่กำลังยุ่งอยู่ก็ยังหยุดสิ่งที่เขาทำอยู่ จากนั้นพิงข้างรถแล้วมองจี้ฉาง

ซูเหอเวิ่นที่เดิมกำลังเงี่ยหูฟังก็วิ่งเข้ามาหาที่นั่งฟังทันที

จี้ฉาง “...”

เขามองดูบรรดาคนและผีที่กำลังเตรียมเผือกอย่างหมดคำพูด

ซู่เป่า “ท่านอาจารย์คะ”

จี้ฉางนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็พูดอย่างเฉยชาว่า “พวกเจ้าว่างนักหรือไร ไม่มีอะไรทำหรือไร”

สีหน้าของเขาเย็นชาเล็กน้อย พอเขากระตุกหางตาพลังอันเย็นยะเยือกก็ปะทะเข้ามา

ผีหลายใจลุกขึ้นยืนเป็นคนแรกแล้วพูดว่า “อ่อ นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่รดน้ำต้นไม้”

ผีสาวชุดแต่งงานตามผีหลายใจไป “ท่านพี่ ข้าจะไปช่วยท่านตักน้ำ”

ผีดวงซวย “เอ่อคือ ที่ดินในน้ำเต้าวิญญาณยังไม่ไถ ฉันจะไปไถเดี๋ยวนี้”

ผีขี้ขลาดหันหน้ามาซบซู่เป่าต่อ “ลูกรัก ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ต้องการให้พี่ช่วยติวให้ไหม”

ซู่เป่ารีบยกหนังสือหนึ่งเล่มขึ้นทันที “อืมๆ ใช่ค่ะๆ วันนี้หนูยังไม่ได้ท่องหนังสือเลยค่ะ”

จี้ฉาง “...”

เจ้าจำเป็นต้องท่องหรือ แค่มองแวบเดียวก็จำได้แล้วไม่ใช่หรือ

อีกอย่าง...

“ซู่เป่า เจ้าถือหนังสือกลับด้าน” จี้ฉางกุมหน้าผาก

ซู่เป่า “อ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ท่องตรงๆ หนูท่องจบแล้วค่ะ ตอนนี้หนูจะท่องแบบกลับด้าน”

หานหานที่อยู่อีกด้านพลันรู้สึกเหมือนโดนว่าให้

เธอไม่พอใจ จริงๆ เลย ทำไมความแตกต่างระหว่างคนกับคนถึงมากขนาดนี้ เธอทำอะไรอยู่กันแน่ตอนที่อยู่ในครรภ์ ตัวโต แต่สมองไม่โตเหรอ

------------------------------------

เครื่องบินใช้เวลาบินจากอำเภอหงถึงเมืองจิงสองชั่วโมง

พวกเขาเปลี่ยนนั่งรถทันทีที่ลงจากเครื่องบิน ไม่นานขบวนรถหรูที่ทั้งหรูหราและเรียบง่ายของตระกูลซูก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลซู

ซู่เป่ากระโดดลงจากรถรถออฟโรดสูงของคุณพ่อแล้วพูดว่า “อ่า ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว”

เจียงจวินและโส่วว่างวิ่งเร็วร้อยเมตรออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเห่าดังโฮ่งๆ และกระดิกหางดิ๊กๆ ทั้งยังมองซู่เป่าด้วยสายตาขุ่นเคือง

“โฮ่งๆ”

“บ๊อกๆ ฮู้ว!”

สุนัขตัวใหญ่สองตัวเห่าหอนไม่หยุด

ซู่เป่าหัวเราะอย่างเก้อเขิน “ขอโทษน๊า พาไปด้วยไม่ได้จริงๆ”

เจียงจวินมองไปทางเสวียนหลิงที่กระโดดลงจากรถแล้วปีนขึ้นต้นไม้อย่างรวดเร็วพร้อมกับเห่าโฮ่งใส่มันหนึ่งครั้ง (ทำไมมันไปได้)

ซู่เป่า “เอ่อ...”

เจียงจวินถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมร้องโอดโอย “บ๊อกๆ ฮู้ว! บ๊อกๆ ฮู้ว!” (เจ้านายน้อยเป็นผู้หญิงใจร้าย)

ซู่เป่า “อะแฮ่มๆ คือ เจียงจวินแกหิวหรือยัง คุณยายกลับมาแล้ว ฉันว่าช่วงนี้แกผอมไปนะ อีกหน่อยต้องกินเยอะๆ นะ”

เจียงจวิน “...”

นายหญิงซูลงจากรถมาเห็นพอดี “ฮืม เจียงจวินผอมลงจริงๆ ดูเหมือนอยู่บ้านจะไม่ค่อยกินข้าว”

เจียงจวิน (ไปแล้วๆ)

เดิมทีโส่วว่างกำลังหมอบอยู่ข้างเท้าของซู่เป่าอย่างเงียบๆ