ตอนที่ 924 นรกบนดิน ข้าคือพญายม

หลีจื่ออานที่เหลือลมหายใจอยู่เฮือกสุดท้ายเอ่ย “จี้ฉาง…นั่น…นั่นมันท่านอาจารย์ของเจ้า…！ เจ้า…”

เจ้าลงมือกับท่านอาจารย์ของตัวเองได้ยังไง…？

หลีจื่ออานตกใจจนบอกไม่ถูกและไม่มีแรงจะพูดต่อแล้ว

เขารู้สึกถึงความสิ้นหวัง！

เดิมทีก็คิดว่าอย่างน้อยจี้ฉางก็คงยังหลงเหลือความรู้สึกเก่าๆ อยู่บ้าง แต่ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าได้ล้มล้างความเข้าใจของเขาที่มีต่อจี้ฉางไปหมด

จี้ฉางสีหน้าเย็นชาแล้วยิ้มประหลาดๆ “ท่านอาจารย์？”

“พวกเจ้าไม่ควร…ที่จะมาฆ่าครอบครัวของข้า！ มายั่วยุวิญญาณพยาบาทอย่างข้าแล้ว ก็ถือว่าพวกเจ้าสมควรแล้ว”

ขณะพูดอยู่ จู่ๆ ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกรีดร้องและวิ่งเข้ามาหา คนๆ นั้นก็คือลูกชายคนโตของหลีจื่ออาน

“พ่อ！ ปู่！”

จี้ฉางหันหลังไปอย่างงงงวย…

หลีจื่ออานและหลีเหล่าไท่ฟู่เบิกตากว้างทันที “อย่า…อย่า”

เด็กอายุแปดเก้าขวบเบิกตากว้างมองไปตรงหน้าอย่างงงงวย

หลีจื่ออานพูดอะไรไม่ออกแล้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความกลัว

หลีเหล่าไท่ฟู่ก็ใจจะขาดเช่นกัน “จี้ฉาง…จี้ฉาง！ ทำไมเจ้าถึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตเพียงนี้？！ เขายังเป็นแค่เด็ก…”

ทำไมเขาถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้

เขาถึงขั้นลงมือกับเด็กเลยหรือ？！

จี้ฉางเลือดขึ้นหน้าและปลดปล่อยความชั่วร้ายของเขาออกมา

มุมปากของเขามีรอยยิ้มที่กระหายเลือดแถมยังเอ่ยเบาๆ ว่า “โหดเหี้ยมอำมหิตงั้นหรือ？”

หลีจื่ออานพยายามดิ้นรนลืมตา เขาไม่รู้ว่าจี้ฉางใช้วิธีอะไรเหมือนเขากำลังจะตายแต่ก็ยังไม่ตาย

เห็นแต่ลูกชายคนโตที่ตัวเองโปรดปรานที่สุดเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาก็ตาแดงขึ้นมาทันที

เขาตะโกนร้องอย่างจนปัญญาและร้องเบาๆ ว่า “เขายังเป็นแค่…เด็ก！”

“จี้ฉาง…เจ้านี่มัน…โหดเหี้ยมยิ่งนัก！”

โหดเหี้ยมงั้นหรือ？

“ตอนที่เจ้าฆ่าหรูหรู่และจิ่งเอ๋อร์ทำไมไม่รู้สึกว่าโหดเหี้ยมล่ะ？”

จี้ฉางยกมือ ต้นหอมหมื่นลี้เล็กๆ ในสวนก็หักและบินไปแทงที่ตัวของหลีจื่ออานและหลีเหล่าไท่ฟู่อย่างรวดเร็ว！

กิ่งก้านที่แตกกิ่งปักอยู่ในเนื้อและพัดไหวตามสายลม

หลีจื่ออานและหลีเหล่าไท่ฟู่กรีดร้องโหยหวนอย่างทรมาน แทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าตายเสียตอนนี้

“จี้ฉาง…เจ้าฆ่าข้าเสียเถิด！” หลีจื่ออานเจ็บปวดจนตัวสั่นไปหมด “แน่จริงก็ฆ่าข้าเสีย！”

เขารู้ว่าวันนี้คงไม่ตายหรอก

จี้ฉางกลับไม่ยอม “รีบร้อนอะไรเล่า？ ยังมีอีก？”

เขาโบกมือและลากหลีจื่ออานและหลีเหล่าไท่ฟู่สองพ่อลูกเสียบเข้าด้วยกันและเดินไปรอบๆ จวนตระกูลหลีอยู่แบบนี้

โคมแดงขนาดใหญ่ยังแขวนอยู่ที่สูงๆ และมีป้ายอวยพรสิริมงคลสีแดงติดอยู่เต็มไปทั่ว

แต่ใต้ทางเดินกลับมีชายคนหนึ่งในชุดผาวสีขาวลากสองพ่อลูกตระกูลหลีที่ถูกเสียบเข้าด้วยกันเดินไปรอบๆ และทิ้งรอยเลือดสยดสยองไว้บนพื้น！

วิญญาณพยาบาทจะมาเอาชีวิต！

ทั้งแก่ทั้งเด็ก ไม่ปล่อยไว้สักราย！

จวนตระกูลหลีกลายเป็นนรกบนดินในทันที

“ช่วยด้วย…ช่วยด้วย！”

“ได้โปรด ปล่อยข้า ปล่อยข้าไปเถิด…”

“อย่าฆ่าลูกชายข้าเลยๆๆ”

ส่วนเหล่าสนมที่เหลือของหลีจื่ออานก็ต่างตกใจกลัวและพาลูกวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ก็ไม่มีใครสามารถหลบได้

“จี้ฉาง…จี้ฉาง！ อย่าฆ่าอีกเลย อย่าๆ…” หลีจื่ออานร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกและโกรธ “ปล่อยลูกข้าไปเถิด！ ลูกข้าแค่สามขวบ…”

“จี้ฉางข้าขอร้อง ได้โปรดเถิด อวี้เอ๋อร์เพิ่งคลอดเมื่อวาน！ เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย เขาบริสุทธิ์ ได้โปรดอย่าลงมือเลยนะ จี้ฉาง！”

“ไม่”

ผ้าคลุมปักด้ายอย่างประณีตคลุมใบหน้าของทารก ส่วนทารกที่ร้องไห้งอแงอยู่นั้นจู่ๆ ก็เงียบทันทีทันใด

หลีเหล่าไท่ฟู่ร้องไห้อย่างขมขื่น “จี้ฉาง ทําไมเจ้าถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า เจ้ามันไม่ใช่คนแล้ว？！”

“จี้ฉาง เจ้าไม่ตายดีแน่！”

จี้ฉางสีหน้าตายด้าน

รายสุดท้ายที่ลานบ้าน

ฮูหยินของหลีจื่ออาน จูอวี่อยู่ที่ลานบ้าน！

ชุดผาวสีขาวอันบริสุทธิ์ของจี้ฉาง ไม่มีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่ตัวของเขาแม้แต่นิดเดียว แต่กลับทำให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัว