ตอนที่ 934 ถ้าเคาะประตู แม่จะกลัวไหม

ตอนที่ซูเหอเวิ่นถือขวดโหลนี้ไว้ก็ตะลึงอยู่นานมาก

เขาเงียบไปพักหนึ่งและนึกถึงช่วงเวลานานมาแล้วตอนที่เขาไม่มีแม่

เสี่ยวจิ่วรู้ว่าตัวเองจะต้องจากไปแล้วและไม่สามารถเก็บอะไรไว้ได้หลังไปเกิดใหม่ และเหตุผลที่เธอมาที่โลกมนุษย์ก็น่าจะเป็นเพราะดอกไม้แห้งขวดนี้…

เสี่ยวจิ่วเร่งเขาอยู่ข้างๆ “พี่ชาย กระดาษที่พับดาวอยู่ในตุ๊กตาคิตตี้นะคะ พี่รีบๆ หน่อย！”

ซูเหอเวิ่นรีบเอาตุ๊กตาคิตตี้ขึ้นมาแล้วควักดูข้างในอีกที

มีกระดาษพับดาวอยู่จริงด้วย

ซูเหอเวิ่นกอดขวดโหลไว้และนั่งพับดาวอยู่ตรงบันได

เขาไม่นึกเลยว่าตัวเองจะมีวันแบบนี้ด้วย วันที่ต้องมานั่งพับดาวที่ประตูห้องดับจิตของโรงพยาบาลตอนเที่ยงคืน…

มู่กุยฝานเห็นซู่เป่านั่งปุ๊บ เขาก็เดินขึ้นบันไดสองขั้นและนั่งลงอย่างสบายๆ ขายาวๆ ของเขาวางอยู่บนบันไดสองขั้นด้านล่าง ด้วยความที่รูปร่างของเขาสูงใหญ่ พอนั่งแบบนี้แล้วก็ทำให้มีความรู้สึกเหมือนกำลังปกป้องเด็กสองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นแหละ

เขายื่นมือไปหยิบกระดาษพับดาวมาแล้วจ้องอยู่ตั้งนาน

กระดาษยาวๆ มีสีม่วงอ่อนที่สวยมาก ส่วนในมือของซูเหอเวิ่นนั้นมีอยู่ทุกสี

ซู่เป่าถาม “พ่อพับเป็นเหรอ？”

มู่กุยฝาน “เอิ่ม…ไม่มีอะไรที่พ่อทําไม่เป็นหรอก”

เมื่อเจอปัญหาอย่าลน

เอาโทรศัพท์ออกมาเสิร์ชดูในติ้กต้อกว่าพับยังไง

ซู่เป่า “…”

ที่จริงซูเหอเวิ่นก็พับไม่เป็น เขาไม่เคยพับดาวมาก่อน เสี่ยวจิ่วนั่งสอนเขาอยู่ตั้งนานจนร้อนใจอยากเขย่าหัวเขา

“พี่ชาย พี่นี่โง่จริงๆ！ อันนี้มันง่ายมาก แค่ทำแบบนี้ๆๆ แล้วก็พับซ้ำไปเรื่อยๆ แค่นั้นแหละ！”

กระดาษในมือของซูเหอเวิ่นถูกพับจนยับยู่ยี่หมดแล้ว

ซู่เป่าเอากระดาษมาแล้วไม่รู้จะเริ่มลงมือยังไงดี

เด็กสองคนมองตาปริบๆ เข้าไปดูการสอนพับจากในคลิปติ้กต้อก

“มันก็ง่ายจริงๆ”

ซูเหอเวิ่นเงอะๆ งะๆ ในที่สุดก็พับเสร็จหนึ่งดวงสักที แต่ไม่สวยเหมือนในคลิป

ของมู่กุยฝานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ถึงแม้จะมีรูปทรง แต่มันไม่สมบูรณ์เหมือนในคลิป

ซู่เป่าพับดาวในมือ “ดูนี่！”

ในมือของเธอคือดาวสีฟ้า พับออกมาได้สวยงามและสมบูรณ์ไม่มีที่ติ แถมยังพองสวยน่ารักสุดๆ

เสี่ยวจิ่วส่งเสียงว้าว “พี่สาวพับสวยกว่าของเสี่ยวจิ่วอีก！”

ซูเหอเวิ่นถาม “พับยังไง？”

ซู่เป่าตอบ “ก็แบบนี้ๆ แล้วก็แบบนี้ไงเล่า！”

ซูเหอเวิ่นและมู่กุยฝาน “…”

ซู่เป่าพูดต่อ “ไม่ต้องพับแน่นมาก ถ้าพับแน่นเกินไปมันจะไปกลมและพอง”

ซูเหอเวิ่นและมู่กุยฝานลองพับอีกครั้ง แต่ก็ยังออกมาบิดๆ เบี้ยวๆ หรือแบนอยู่เหมือนเดิม แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อกี้นิดหนึ่ง

“เก้าสิบเอ็ดดวง…นี่จะต้องพับกันไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย？” ซูเหอเวิ่นเริ่มกังวล “หนึ่งคืนจะพับกันเสร็จไหมเนี่ย？”

ซู่เป่ายกมือขึ้นแล้วโบก “ไม่ต้องกังวล พวกเราคนเยอะ”

เหล่าบรรดาผีในน้ำเต้าวิญญาณถูกปล่อยออกมา

ทันใดนั้น ที่บันไดก็แออัดและหนาแน่นไปด้วย ‘ผู้คน’…