ตอนที่ 942 เรียนจบก็มีการจัดการให้

ซู่เปาฉงนป่นตกตะลึง

คุณลุงที่ทั้งสูงทั้งผอม แก่กว่าเธออย่างน้อยสิบห้าสิบหกปี คุกเข่าคำนับให้เธอบอกอยากกราบเธอเป็นอาจารย์

มิหนำซ้ำยังล้วงหนังสือรับรองการสำเร็จการศึกษาสำนักศึกษานักพรตออกมาอีก...

ซู่เป่าครุ่นคิด จากนั้นถามขึ้นอย่างงงงวย “นักพรตมีมหาวิทยาลัยด้วยเหรอคะ เงื่อนไขการเข้าเรียนคืออะไร?”

เย่อวี่ซินอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา

แต่ก็ยังตอบกลับไป “หนึ่ง ต้องประพฤติตนดี ร่างกายแข็งแรง...สอง ต้องเคยศึกษาเรื่องที่เกี่ยวข้องหรือออกบวชหนึ่งปีขึ้นไป...สาม สามารถท่องบทสวดเช้าเย็นได้อย่างคล่องแคล่ว...สี่...ห้า...หก...เจ็ด...ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีรากฐานความฉลาด...”

เย่อวี่ซินพูดมาทั้งหมดเจ็ดเงื่อนไข ซู่เป่าร้องอุทานว่ามหัศจรรย์เหลือเกิน

ซู่เป่าถามขึ้นอีกว่า “งั้นจบออกมามีงานทำไหมคะ?”

เย่อวี่ซินถูกเบี่ยงเบนแล้ว ตอบกลับต่อว่า “พอเรียนจบก็มีการจัดการให้ ไปออกบวชที่วัดเต๋าเลย”

ซู่เป่าซูเหอเวิ่น：“……”

ซู่เป่าและซูเหอเวิ่น “...”

มู่กุยฝานรีบกำจัดความคิดที่จะไปสอบนี่ทิ้งไป ออกบวชแล้วจะปกป้องเด็กดีของเขายังไง

ซู่เป่าถามต่ออีกว่า “งั้นมีเงินเดือนไหมคะ?”

เย่อวี่ซินพยักหน้า “กินฟรีอยู่ฟรี มีเงินอุดหนุน”

ซู่เป่า “ว้าว เปิดประสบการณ์แล้ว ดีใจที่ได้รู้จักคุณลุงนะคะ! ขอบคุณที่ลุงบอกหนูมากมายขนาดนี้ ลาก่อนค่ะ”

เย่อวี่ซินพยักหน้า “โอเค ลาก่อน...”

เขาถือของพลางหมุนตัวได้ก็เดินจากไป เดินไปจนถึงลิฟต์แล้วถึงจะได้สติกลับมาเต็มที่ ไม่ถูกสิ ลาก่อนอะไรกัน?

เขาอยากกราบเป็นอาจารย์นะ!

เขาเดินจากไปอย่างสะลึมสะลือได้ยังไง...

ในใจเย่อวี่ซินตกตะลึง รีบหมุนตัวกลับไป มองซู่เป่าตาปริบๆ “ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์รับผมเป็นศิษย์เถอะ!”

โอ้โห ยังออดอ้อนเป็นด้วย

ซู่เป่ากระพริบตา “มีรากฐานความฉลาดนิดหน่อยเหมือนกันนี่ ยันต์ส่งตัวก็ส่งลุงไปไม่ได้”

ไม่นานก็ได้สติกลับคืนมาแล้ว ซู่เป่าตกตะลึงเล็กน้อย

เดิมคิดว่าเป็นนักพรตตัวปลอมไม่มีความสามารถ ไม่นึกเลยว่าเขาเองก็จะเก่งกาจอยู่บ้าง

เย่อวี่ซินอึ้งทึ่งไป มิน่าล่ะเมื่อครู่เขาถึงได้เดินจากไปอย่างสะลึมสะลือจริงๆ

ที่แท้มียันต์ส่งตัวของพรรค์นี้ด้วย?

เขาเองก็ไม่เห็นซู่เป่าวาดยันต์อะไรเลยนี่!

“ท่านอาจารย์เมื่อกี้อาจารย์วาดยันต์เหรอ?” เย่อวี่ซินพลันตื่นเต้นขึ้นมา “ยันต์ส่งตัว? มียันต์ประเภทนี้ด้วยเหรอ? วาดยังไง สอนผมหน่อยได้ไหม...”

เขาขาดแค่ไม่ได้กอดต้นขาของซู่เป่าเท่านั้น

ซูเหอเวิ่นพึมพำ “มีอะไรบ้างที่น้องสาวฉันวาดออกมาไม่ได้...ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้”

นัยน์ตาของเย่อวี่ซินยิ่งบ้าคลั่ง ยันต์อะไรก็วาดออกมาได้ นี่มาถึงเขตแดนสวรรค์ต้าหลัวแล้วเหรอ!

สุดยอดไปเลย!

อยากเรียน! (ตาปริบๆ)

ซู่เป่ามองเย่อวี่ซินราวกับสุนัขตัวน้อยตัวหนึ่ง ตาทั้งสองมองเธอเป็นกระกายปิ๊งๆ

ไหนเลยจะมีทีท่าอบรมสั่งสอนเธออย่างเข้มงวดว่าไม่เข้าใจก็อย่ามามั่วอย่างเมื่อครู่!

“อืม...” ซู่เป่ามองไปที่จี้ฉางอย่างไร้เรี่ยวแรง