ตอนที่ 95 ซินจื่อเหมิงที่แสนอึดอัด

ซูอีเฉินหาร้านกาแฟใกล้ๆ พร้อมจองห้องส่วนตัว

ไม่ว่าซู่เป่าจะทำอะไร เขาต่างตามใจหมด ไม่สนว่าเรื่องที่ทำนั้นมีเหตุผลหรือไม่ และไม่เคยสงสัยมาก่อน

ซูอีเฉินนั่งอยู่ด้านข้าง จู่ๆ เขาก็หน้ามืด จึงหยิบยาขวดหนึ่งขึ้นมาอย่างแอบๆ พร้อมเทกินห้าเม็ด

ซู่เป่าขมวดคิ้ว ลุงใหญ่เป็นอะไรกัน

เขาทำอย่างแนบเนียน แต่ซู่เป่าก็เห็นอยู่ดี

จี้ฉางกล่าว “ลุงใหญ่ของเจ้าร่างกายไม่ดี ซู่เป่า แต่จัดการเรื่องตรงหน้าก่อนค่อยกลับไปว่ากัน”

ซู่เป่าจึงได้แต่พูด “สวัสดีค่ะคุณน้า หนูชื่อซู่เป่า”

ซินจื่อเหมิงเพียงรู้สึกแปลก

ผู้ใหญ่กินยาอยู่อีกด้าน

ส่วนเด็กมาคุยกับเธอ

เธอถามขึ้น “สวัสดีซู่เป่า มาหาน้ามีเรื่องอะไรเหรอจ๊ะ”

ใบหน้าเล็กๆ ของซู่เป่าจริงจังขึ้นมา “คุณน้า ซู่เป่ามาจับ…”

จี้ฉางปิดปากซู่เป่าพร้อมกล่าวไป “ข้าเคยกล่าวไว้แล้วใช่ไหม เข้าต้องบอกว่าเจ้ามาขจัดความโชคร้าย”

ซู่เป่ากลั้นหายใจ จากนั้นจีงกล่าว “ซู่เป่ามาช่วยคุณน้าขจัดความโชคร้ายค่ะ!”

ซินจื่อเหมิง “……”

เดี๋ยวนี้วงการดูดวงมันแข่งขันสูงขนาดนี้เชียวเหรอ

เพิ่งกี่ขวบเอง ก็ต้องเริ่มทำงานซะแล้ว

เธอมองไปทางซูอีเฉินที่อยู่ด้านข้าง…ก็ไม่เหมือนนี่นา

ซินจื่อเหมิงกล่าว “คือว่า ไม่เป็นไรหรอก น้าสบายดี…”

ซู่เป่าจึงถามเธอไปตรงๆ “น้าซิน ช่วงนี้น้ารู้สึกเหนื่อย ทำอะไรก็ไม่มีเรี่ยวแรงใช่ไหม”

ซินจื่อเหมิงส่งเสียงเอ่อ “คงใช่…”

ชีวิตในเมืองตอนนี้ ใครไม่เป็นแบบนี้บ้างกัน

ซู่เป่าถามต่อ “กลางคืนนอนอยู่ดีๆ จู่ๆ จะตื่นเพราะความเหน็บหนาว”

ซู่จื่อเหมิง “……”

ซู่เป่า “ดวงตาพร่ามัว สมองมึนงง ทำอะไรก็ไม่ดั่งใจ กระทั่งอุจจาระยังไม่ลื่นไหล”

“สีหน้ามืดครึ้ม ใต้ตาดำช้ำมากกว่าเดิม กินข้าวไม่อร่อย”

“รู้สึกหนักบริเวณหลัง เหมือนกำลังแบกผีตัวใหญ่ๆ อยู่”

ซินจื่อเหมิง “…….”

ไม่พูดเรื่องอื่น

แต่เรื่องที่กลางคืนมักจะตื่นเพราะความหนาว และถ่ายไม่ออก…เรื่องส่วนตัวแบบนี้ซู่เป่ารู้ได้ยังไงกัน

หรือว่า…นี่จะไม่ใช่การหลอก?

ซินจื่อเหมิงลังเล “จริงด้วย นี่มันเดือนสี่แล้ว กลางดึกอุณภูมิหลายสิบองศา ฉันไม่ควรตื่นเพราะความเหน็บหนาวสิ แต่ฉันกลับตื่นเพราะความหนาวบ่อยๆ ถึงฉันเปลี่ยนผ้าห่มไป มันก็เป็นเหมือนเดิม”

เธอทำกระทั่งปิดแอร์

สามีของเธอบอกว่าเธอบ้าไปแล้ว อากาศร้อนขนาดนี้ ห่มผ้าหนาไม่พอแถมยังปิดแอร์อีก

เขาจึงไล่เธอไปนอนในห้องหนังสือ

ซินจื่อเหมิงกล่าวตอบ “ก็กลางคืนฉันต้องพิมพ์งานน่ะ ยังไงก็อยู่ในห้องหนังสือพอดี”

จี้ฉาง “เหอะๆ”

ซินจื่อเหมิงพูดถึงตรงนี้ ราวกับหัวข้อการพูดคุยถูกเปิด

เธอกล่าวบ่น “บ้านที่พวกเราอยู่ตอนนี้ไม่เล็กก็จริง แต่มีห้องเพียงสามห้อง แม่สามีฉันนอนห้องหนึ่ง ฉัน สามีและลูกนอนห้องเดียวกัน ส่วนอีกห้องเป็นห้องหนังสือ

ซู่เป่าถามต่อ “งั้นน้าก็เลยนอนห้องหนังสือเหรอ”

จี้ฉาง “สามีเจ้าให้นอนห้องหนังสือเจ้าก็นอนจริงๆ งั้นหรือ”

ซู่เป่า “สามีน้าให้นอนห้องหนังสือน้าก็ตอนห้องหนังสือจริงๆ งั้นเหรอ”

สีหน้าซินจื่อเหมิงเหนื่อยหน่าย “เห้อ ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูด ลูกก็นอนกับเรานี่นา หากฉันเปิดฮีทเตอร์เด็กๆ ก็ร้อนด้วย”

ซู่เป่าและจี้ฉาง “……”