บทที่ 133 อิจฉาริษยา

คุณชายรองคนนั้นถึงแม้จะสำมะเลเทเมา แต่ก็ไม่ได้โง่ หลังจากได้ยินลู่ม่านพูดเช่นนี้ จึงปล่อยมือเฉินหลิ่วเอ๋อ

“แม่นางลู่พูดเก่งจริงๆ ข้านับถืออย่างมาก”

ลู่ม่านยิ้มหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ขอบคุณคุณชายรองที่เข้าใจ”

ในที่สุดเฉินหลิ่วเอ๋อค่อยได้สติขึ้นมา รีบก้าวเดินหลายก้าวไปหลบอยู่ข้างหลังลู่ม่าน

คุณชายรองเห็นเช่นนี้ แววตาค่อยๆ หรี่ลง แต่ไม่ช้าก็ยิ้มหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “เรื่องไร้สาระเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราควรจะพูดเรื่องที่พวกเจ้ามาหาข้าในวันนี้แล้ว เรื่องผงเครื่องเทศสิบสามชนิดนั้น? ว่าอย่างไร?”

ลู่ม่านมองดูจวงลี่จ้งแวบหนึ่ง จวงลี่จ้งพยักหัวเล็กน้อย ลู่ม่านค่อยพูดขึ้นว่า “ในเมื่อคุณชายรองต้องการยื่นขอเสนอ บ้านเฉินจะกล้าปฏิเสธหรือ? ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณชายจวงอยู่ที่ตำบลชางผิง ก็เคยพูดเรื่องนี้กับข้าน้อย ได้รับการโปรดปรานจากจวนอ๋องหนิง บ้านเฉินรู้สึกไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจ แต่ยังไงบ้านเฉินก็เป็นเพียงชาวบ้าน พูดถึงจวนอ๋องหนิงในใจยังคงรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้น หลายวันก่อนพวกเราจึงมอบอำนาจการขายให้กับตระกูลจวงแล้ว ต่อไป การค้าขายกับจวนอ๋องหนิง ยกอำนาจทั้งหมดให้กับจวนอ๋องหนิงตัดสินใจ”

คุณชายรองอ๋องหนิงได้ยินเช่นนี้ จึงมองดูลู่ม่านอย่างลึกซึ้ง ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ พูดจามีหลักการมีเหตุผล ไม่เหมือนหญิงชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

แต่งงานชายชาวบ้านธรรมดา น่าเสียดายจริงๆ

แต่หากสามารถได้อำนาจการขายผงเครื่องเทศสิบสามชนิดมา พวกเขาประสานกับใครนั้น ไม่ใช่ปัญหา

ช่างเถอะ ถือว่าเห็นแก่มิตรภาพสักครั้ง......

คุณชายรองอ๋องหนิงยักยิ้มที่มุมปาก พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ ต่อไป คุณชายรองจวงต้องช่วยสอนข้าด้วย”

จวงลี่จ้งยิ้มหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องเกรงใจ”

หลังจากพวกเขาหลายคนคุยกันสักพัก คุณชายรองอ๋องหนิงก็สั่งคนเอาหมึกกระดาษมาร่างสัญญา หลังจากลงนามเป็นประกันแล้ว จวงลี่จ้งค่อยหาข้ออ้างจากไป

รอเมื่อกลับมาถึงที่รถม้า ในที่สุดเฉินหลิ่วเอ๋อก็ร้องไห้ออกมาอย่างดัง

เฉินจื่ออานอ้าปากค้าง ในเวลาแบบนี้ในฐานะที่เขาเป็นพี่ชาย เพราะชายหญิงแตกต่างกัน เรื่องมากมายยากที่จะพูดออกมา ลู่ม่านกับเฉินหลิ่วเอ๋อก็ไม่สนิทกัน ก็ถามไม่ลง

ทำได้เพียงสั่งให้คนขับรถม้าเร่งความเร็ว มุ่งหน้าไปที่ร้านยาฉืออาน

เมื่อไปถึงที่หมาย เฉินจื่ออานพาเฉินหลิ่วเอ๋อลงรถม้ามาอย่างโซเซ เฉินหลี่ซื่อกลับมากับเฉินจื่อฟู่แล้ว กำลังรออยู่ที่หน้าประตู เฉินหลิ่วเอ๋ออดทนไม่ไหวอีกต่อไป กระโจนเข้าไปกอดเฉินหลี่ซื่อแล้วร้องไห้เสียงดัง

อาศัยช่วงเวลานี้ ลู่ม่านพูดกับจวงลี่จ้งด้วยเสียงเบาว่า “ข้าขอบคุณคุณชายจวงแทนจื่ออาน วันนี้เพื่อช่วยเหลือคน ตระกูลจวงต้องสูญเสียอำนาจการขายผงเครื่องเทศสิบสามชนิดไปครึ่งหนึ่ง หากมีโอกาส บ้านเฉินจะตอบแทนบุญคุณนี้”

จวงลี่จ้งส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ต้อง ข้าเคยบอกแล้ว ที่ข้าช่วยไม่ได้หวังผลตอบแทน ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ครั้งนี้ไม่ช่วยคน ข้าก็มีความคิดที่จะร่วมมือกับจวนอ๋องหนิง”

ลู่ม่านสงสัย แต่จวงลี่จ้งไม่พูดอธิบายอะไรอีก เพียงหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ากับเฉินจื่ออาน หากยังจะกลับบ้าน เดี๋ยวข้าให้บ่าวใช้มารับพวกเจ้า”

ลู่ม่านมองไปที่เฉินจื่ออาน คิดถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย จึงส่ายหัวพร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร เราจัดการกันเอง”

จวงลี่จ้งได้ยินแล้วก็พยักหัว พร้อมสั่งให้บ่าวใช้ขับรถเดินทางกลับ

ตาแก่เฉินก็ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว จากการได้รับการรักษาเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้เขาลุกขึ้นมาได้แล้ว และก็ยืนอยู่ด้านหลังเฉินหลี่ซื่อ มองดูลูกสาวคนเล็กที่ร้องไห้น้ำตานองหน้า

นานสักพัก เขาค่อยพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว เมื่อกี้สั่งให้จื่อฟู่ไปจองโรงเตี๊ยมด้านหน้าแล้ว ต่างกลับไปอาบน้ำล้างตัวค่อยว่ากัน”

เฉินหลี่ซื่อก็สงสารและเป็นห่วงลูกสาวอย่างมาก จึงไม่พูดอะไรอีก จูงมือเฉินหลิ่วเอ๋อไปอย่างว่าง่าย

เฉินจื่ออานกับลู่ม่านก็ตามเข้าไป เดิมพวกเขาก็เตรียมที่จะไปพักที่นั่น แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าว เฉินจื่อฟู่พูดขึ้นอย่างลำบากใจว่า “จื่ออาน เงินที่แม่ให้ข้าพอจองห้องได้แค่สองห้อง ดังนั้น.....”