บทที่ 137 ทำเพื่อเจ้าไปตลอดชีวิต

ลู่ม่านอมยิ้มที่มุมปาก ความเหน็ดเหนื่อยเหมือนจะหายไปจนหมดสิ้น

“ข้ารู้สึกดีมากแล้ว เย็นนี้ทำเมนูปลาต้มพริกเสฉวนไหม”

“ปลาต้มพริกเสฉวน?” ทุกคนต่างมองหน้ากัน พร้อมพูดขึ้นว่า “รสชาติจืด จะอร่อยหรือ?”

ลู่ม่านก็พูดขึ้นอีกว่า “รสชาติไม่จืดแน่นอน” พริกแห้งของนางยังเหลือนิดหน่อย แต่เสียดายที่เหลือมื้อสุดท้ายแล้ว ดังนั้นจะต้องได้กินปลาต้มพริกเสฉวนสักมื้อ

ลู่ม่านเข้าครัวด้วยตนเอง ฆ่าปลา ถอดเกล็ด ล้างเครื่องใน

จากนั้นหั่นเนื้อปลาเป็นชิ้นบางๆ ก้างปลาเล็กๆ บางส่วนนำไปทอด เนื้อปลาวางพักไว้ในถ้วย

เทน้ำมันลงในหม้อ ผักกระเทียมสับให้หอม ไม่มีฮวาเจียว เป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก

จากนั้นก็ปรุงเครื่องเทศหอมกับพริกผัดให้หอม จากนั้นก็เติมน้ำต้มจนเดือด ใส่ปลาที่ทอดแล้วลงไป ต้มสักพัก แล้วค่อยเอาเนื้อปลาใส่ลงไปพร้อมคนให้เข้ากัน

สุดท้าย โรยผงเครื่องเทศ 5 ชนิด แล้วปลาต้มพริกเสฉวนก็เสร็จเรียบร้อย

ถึงแม้จะขาดเครื่องเทศหลายอย่าง แต่ความหอมก็ยังโชยแตะจมูก อาจเป็นเพราะความหอมของกระเทียมที่เสถียรภาพเสมอ ยังคงทำให้ต้องกลืนทำลายลงคอ

ความสัมพันธ์ระหว่างเหอฮัวกับลู่ม่านดีมาตลอด ดังนั้นจึงยิ่งตื่นเต้น รีบตรงมากอดขาลู่ม่าน พร้อมพูดขึ้นว่า “น้าสาม ปลาต้มพริกเสฉวนของท่านหอมมากเลย”

ความรู้สึกที่มีคนยอมรับเป็นความรู้สึกที่ดีมาก ลู่ม่านอมยิ้มที่มุมปาก พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นตอนเย็นทานเยอะหน่อย ห้ามทานเหลือ”

ตกเย็น ทุกคนทานข้าวอยู่ด้วยกัน พริกเหลือไม่เยอะแล้ว ดังนั้นพริกจึงไม่เผ็ดมาก เด็กทั้งสองทานอย่างมีความสุข

มีเพียงหลิวซื่อ ตอนที่ทานเหมือนมีอะไรจะพูดแบบนั้น

ลู่ม่านเหมือนจะเดาได้แล้ว นางอยากถามเรื่องของเฉินจื่อฟู่ แต่นางเองก็น่าจะรู้ถึงปัญหาของตนเองแล้ว ดังนั้นจึงไม่กล้าเอ่ยปากถาม

ลู่ม่านก็ไม่เอ่ยปากถาม นางคิดว่าความลำบากที่หลิวซื่อได้รับ จนถึงตอนนี้ยังเป็นเพียงแค่เริ่มต้น หากต่อไปเฉินจื่อฟู่มีอนาคตที่ดี หลิวซื่ออาจจะยิ่งน่าสงสาร

นางเป็นแค่คนนอก พูดจนปากฉีกก็สู้หลิวซื่อรู้ด้วยตนเองไม่ได้

ผ่านไปสองวันแล้วพวกตาแก่เฉินค่อยกลับมาถึง ไม่โอ้อวดเหมือนตอนที่ไป ตอนที่กลับมา ทำตัวค้อมต่ำอย่างมาก

พอดีที่คืนนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม รถเกวียนคันเล็กคันหนึ่ง เคลื่อนเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเงียบๆ หลังจากกลับไป พวกคนบ้านเฉินต่างไม่ออกจากบ้านอยู่หลายวัน แม้แต่เพื่อนบ้านด้านข้าง ผ่านไปเป็นครึ่งเดือนแล้วค่อยรู้ว่าคนบ้านเฉินกลับมาแล้ว

มีคนหวังดีไปถามความเรื่องของเฉินจื่อคัง ถูกเฉินหลี่ซื่อก่นด่าซะเละ จากนั้นก็ไม่มีใครกล้าไปถามอีก

ลู่ม่านเรียนรู้มาจากเฉินหลี่ซื่อ นั่นก็คือเมื่อตอนที่ถูกรังแก จะต้องดุไว้ก่อน แบบนี้ถึงจะสามารถปกป้องตนเอง

ส่วนลู่ม่านรู้ตั้งแต่พวกเฉินหลี่ซื่อกลับมาแล้วสองวัน เพราะเฉินสือซ่วนร้องไห้มาถามนางว่า ทำไมพวกเฉินจื่อฉายกับจ้าวซื่อยังไม่กลับมา

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่เมืองหย่งอาน เฉินจื่ออานเคยถามแล้ว ตอนนั้นเฉินจื่อฟู่พูดอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ พวกเขาล้วนคิดว่าเฉินจื่อฉายจะกลับมาพร้อมกับพวกเขา

ใครจะไปรู้ว่า พวกเขาไม่กลับมา?

ลู่ม่านขมวดคิ้ว พร้อมถามขึ้นว่า “เจ้าถามปู่ของเจ้าหรือยัง?”

“ถามแล้ว ปู่บอกว่าเป็นเด็กเป็นเล็กถามเยอะขนาดนั้นทำไม” เฉินสือซ่วนเป็นกังวลอย่างมาก พร้อมพูดขึ้นว่า “พ่อกับแม่ไม่เอาข้าแล้วใช่ไหม? ข้าไม่ดีพอหรือเปล่า?”

เปล่า เปล่า” ลู่ม่านเอื้อมมือไปลูบผมเฉินสือซ่วน พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า นี่ล้วนเป็นปัญหาของผู้ใหญ่”

เฉินสือซ่วนฟังรู้เรื่องพวกนี้เสียที่ไหน? ลู่ม่านเห็นนางร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก จึงลูบหัวของเขา พร้อมพูดขึ้นว่า “น้าสามไปสืบดูก่อนนะแล้วค่อยว่ากัน ไม่ต้องเป็นห่วง”