บทที่ 144 อย่าลืมที่มาของตน

ความสามารถในการพูดบิดพลิ้วของเฉินหลี่ซื่อนั่นต้องนับถือจริงๆ ลู่ม่านแทบอยากจะยกโล่เกียรติยศให้นางแล้ว

แต่ที่นางไม่รู้คือ นางยิ่งเป็นแบบนี้ ความรู้สึกอย่างมีความหวังในใจเฉินจื่ออานพวกนั้น ยิ่งหมดสิ้นลง และแล้วเฉินจื่ออานก็คิดขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้คืนเงินจำนวนนั้น จึงหัวเราะอย่างขมขื่น

“เงินที่ยืมตระกูลจวงมายังไม่ได้คืนเลย หากแม่กลับคำ งั้นข้าบอกคุณชายจวงว่า หนี้จำนวนนั้น......”

“ใครบอกว่าข้าจะกลับคำ?” เฉินหลี่ซื่อพูดกลับคำอีกทันทีว่า “เรื่องนี้ ข้าไม่สนใจแล้ว พวกเจ้าอยากทำยังไง ก็ทำอย่างนั้นเถอะ”

พูดเสร็จ นางก็หันเดินกลับเข้าห้องไปแล้ว

มีเพียงตาแก่เฉินที่ยังคงนั่งยองอยู่ตรงนั้น ใบหน้าขมวดคิ้ว ในมือของเขามีซองบุหรี่เพิ่มมาหนึ่งอัน แต่ก็ดูค่อนข้างเก่ามากแล้ว ดูแล้วน่าจะอันเก่า ต่อมาเมื่อมีอันก่อนหน้านี้ จึงเปลี่ยนทิ้งไป

ตอนนี้อันนั้นไม่มีแล้ว จึงเอาออกมาแก้ขัด

เพียงแต่อันนี้ยังไงก็ไม่น่าใช้ เวลาเขาสูบจะต้องเสียเวลาอย่างมาก ยังสูบบุหรี่แต่ไม่กลืน

เอื้อมมือไปเช็ดหน้าที่เปื้อนน้ำตา เขาค่อยพูดขึ้นว่า “ออกจากตระกูลแล้ว ชั่วชีวิตนี้เจ้าก็จะไม่ใช่ลูกชายของข้าอีกต่อไปแล้ว”

คำพูดประโยคนี้ เฉินจื่ออานก็น้ำตาไหล

“เงินที่ยืมจากตระกูลจวง เอามาเพื่อรักษาอาการป่วยของข้า ส่วนนี้บ้านเราไม่ลืม รอข้าวฤดูกาลนี้ได้ผลผลิตแล้ว ก็จะคืน......”

ตาแก่เฉินยังพูดไม่จบ เฉินจื่อฟู่กับเฉินหลี่ซื่อ คนหนึ่งออกมาจากห้องทางปีกตะวันตก คนหนึ่งออกมาจากห้องหลัก พร้อมพูดขึ้นว่า

“พ่อ (ตาแก่) ” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน

“ข้าวฤดูกาลนี้ได้ผลผลิต ยังอีกหลายเดือน ถึงตอนนั้น เงินหนึ่งพวงนั้น ดอกเบี้ยหนึ่งวันหนึ่งร้อยเหวิน ลูกใหญ่กว่าพ่อแล้ว ขายเราทั้งบ้านก็ไม่พอใช้หนี้”

“ใช่ พ่อ เพราะเรื่องของจื่อคัง บ้านเราใช้เงินทั้งหมดที่มีแล้ว ข้าว่ายังไงพ่อแม่ก็เลี้ยงจื่ออานมาจนโต หากออกจากตระกูล ก็ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูถึงจะถูก”

คำพูดของเฉินจื่อฟู่ เหมือนเป็นการเตือนเฉินหลี่ซื่อ นางก็รีบพยักหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “จื่อฟู่พูดถูก”

ลู่ม่านโกรธจนขำหัวสมองของคนทั้งสองคนนี้ ที่แท้ ยังสามารถทำแบบนี้ได้ด้วย

ตาแก่เฉินได้ยิน ก็หันไปส่งสายตาดุ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าอย่ามาวุ่นวาย”

เฉินหลี่ซื่อเดือดร้อนขึ้นมาทันที ลู่ม่านรู้แล้ว เฉินหลี่ซื่อเป็นคนที่ร้ายกาจมากจริงๆ ปกติดูนางเหมือนจะให้เกียรติเกรงกลัวตาแก่เฉินอยู่ แต่เมื่อประสบปัญหาเกี่ยวกับผลประโยชน์ งั้นนางก็จะเป็นเหมือนคนบ้า ไม่เกรงกลัวใครเลย

“ข้าสร้างความเดือดร้อนตรงไหน? ลูกชายของเจ้าแม้แต่พ่อแม่ก็ไม่เอาแล้ว ข้าอุตส่าห์เลี้ยงมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้จะให้สูญเปล่าหรือ? จะไปก็ได้ จ่ายค่าเลี้ยงดูมา ไม่เยอะ สิบตําลึงทอง”

สิบตําลึงทอง?! ลู่ม่านแทบหยุดถอนหายใจ

อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย้ย พร้อมพูดขึ้นว่า “ดูไม่ออกจริงๆ บ้านเราดีกับจื่ออานขนาดนี้เลยหรือ หลายปีมานี้ เขาใช้จ่ายเป็นสิบตําลึงทองเลยหรือ?”

ที่จริงเฉินหลี่ซื่อก็แค่พูดไปเรื่อย หลังจากพูดออกมาแล้ว นางเองก็รู้สึกว่ามากไป แต่นางไม่เปลี่ยนใจ พูดยืนยันขึ้นอีกว่า “ยังไงก็สิบตําลึงทอง”

“แม่ เจ้าจะบีบบังคับให้ข้าตายหรือ?” เฉินจื่ออานพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา

เมื่อก่อน ตอนที่เผชิญหน้ากับเฉินหลี่ซื่อ เฉินจื่ออานยังรู้สึกปวดใจ ตอนนี้เหลือไว้เพียงความเย็นชา

“นี่เรียกว่าบีบบังคับตายตรงไหน? ตอนนี้เจ้ามีโรงงานเยอะขนาดนั้น แม่ยังไม่เคยได้เสพสุขจากเจ้า ยังมีบ้านใหม่ของเจ้า แม่ก็ไม่เคยได้ไปอยู่ เอาเงินจากเจ้าสิบตําลึงทองแล้วยังไง? หวังเอ้อร์หนิวสองผัวเมียยังติดตามพวกเจ้าจนได้เปิดร้าน ข้าเป็นแม่ของเจ้าเกินไปตรงไหน?”