บทที่ 147 ไม่เห็นแล้ว

เพิ่งพูดเสร็จ สายตาผู้ใหญ่บ้านเฉียนก็หันไปมองเฉินจื่อฟู่ทันที

เมื่อกี้เขาเดินผ่านปากทาง ก็มองเห็นเฉินจื่อฟู่ยืนอยู่ตรงนั้นกับคนในหมู่บ้านคนหนึ่งกำลังปล่อยข่าวลือ ดังนั้นเมื่อเขาคิดพิจารณาดูแล้ว ก็วิ่งมาอย่างไม่สนใจความอันตราย

ในละแวกใกล้เคียงนี้มีใครไม่รู้บ้าง ผงเครื่องเทศสิบสามชนิด ผลไม้กวนบะหมี่สำเร็จรูปหมู่บ้านไป่ฮัวของบ้านเฉินจื่ออาน ได้ทำความร่วมมือกับตระกูลแห่งจวงเมืองหย่งอานแล้ว หากได้รับการเกื้อหนุนจากตระกูลจวง อยากที่จะเจริญรุ่งเรืองไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้หรือ?

ทันใดนั้น เฉินจื่อฟู่กลายเปลี่ยนเป็นเป้าหมายของทุกคน

พวกผู้อาวุโสหลายคนมองดูเฉินจื่อฟู่ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร พร้อมพูดขึ้นว่า “จื่อฟู่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ข้าไม่รู้” เฉินจื่อฟู่ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ที่ไหนได้ผู้ใหญ่บ้านเฉียนคนนั้น เพื่อยืนยันว่าตนเองถูกต้อง จึงพูดย้ำขึ้นอีกครั้งว่า “เขานั่นแหละ ข้าได้ยินคนอื่นเรียกชื่อของเขา”

“เชอะ” ท่านปู่สี่พูดกับเฉินจื่อฟู่ด้วยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าเป็นพี่รองของจื่ออาน เวลาแบบนี้ ไม่รู้จักคิดรักใคร่พี่น้อง ยังจะซ้ำเติม ถึงว่าจู่ๆ ทำไมจื่ออานถึงคิดอยากจะออกจากตระกูล เจ้าทำให้พวกข้าผิดหวังอย่างมาก”

“ข้าเห็นว่า ควรที่จะได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง”

“ใช่ ตามกฎธรรมเนียมเดิม คุกเข่าต่อหน้าป้ายบรรพบุรุษ”

ผู้ใหญ่บ้านโกรธยิ่งกว่าพวกผู้อาวุโสหลายคน เขาคาดหวังที่จะให้เฉินจื่ออานนำพาให้หมู่บ้านนี้เจริญก้าวหน้า ไม่ง่ายกว่าที่จะได้เห็นถึงความหวัง เฉินจื่อฟู่กลับมาบ่อนทำลาย

ดังนั้นเขาก็พยักหัวเห็นด้วย พร้อมพูดขึ้นว่า “ขอให้เป็นไปตามที่พวกผู้อาวุโสต้องการ”

พูดเสร็จ ก็มีคนวัยกลางคนหลายคนในชนตระกูลที่ตามผู้ใหญ่เฉินมา จับตัวเฉินจื่อฟู่ หลิวซื่อตามไปด้วยความเป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูเฉินจื่อฟู่ถูกลากไปต่อหน้าต่อตา

ทางด้านผู้ใหญ่บ้านเฉียน ก็ไม่มีวี่แววคิดที่จะกลับไป หลังจากเมื่อกี้ที่ได้เห็นเฉินจื่ออาน เขาก็มองเฉินจื่ออานอย่างมีความหวังอยู่ตลอด ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินจื่ออานไม่เลวจริงๆ

เมื่อก่อนยังเห็นว่าเขาเป็นเพียงเกษตรกรธรรมดาคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ดูแล้ว ลักษณะท่าทีแลดูเหมือนคนร่ำเรียนหนังสือ

ทำกิจการค้าได้ดีขนาดนี้ อย่างร่ำเรียนมีความรู้อีกด้วย หากเขาสามารถพากลับไปได้ ไม่เท่ากับเป็นการเหมือนเสือติดปีกหรือ?

พูดเสร็จแล้วก็หันเดินไปหาเฉินจื่ออาน กำลังอยากที่จะพูดอะไร ผู้ใหญ่บ้านเฉินที่อยู่ด้านหลัง ก็พูดแทรกขึ้นว่า

“เฉินหลี่ซื่อไร้คุณธรรมจริยธรรม เขียนใบหย่าตอนนี้เลย”

ตาแก่เฉินร้อนใจ รีบพูดขึ้นว่า “จื่ออาน”

“ช่างเถอะ” เฉินจื่ออานรู้ดีว่า วันนี้พวกเขามาเพื่อกีดขวางเขา เรื่องนี้เห็นทีคงต้องคุยกับพวกผู้อาวุโสกับผู้ใหญ่บ้านเป็นการส่วนตัวอีกที ตอนนี้เขาทำได้เพียงยอมถอยก่อน

“เรื่องออกจากตระกูล เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ ข้าแซ่เฉิน หมู่บ้านไป่ฮัวเป็นบ้านของข้า ข้าจะไม่ไปจากที่นี่ ท่านปู่ท่านลุงทุกท่าน วันนี้ลำบากแล้ว ข้าขอเชิญทุกคนไปทานข้าวที่บ้านข้า เรื่องนี้พอแค่นี้ก่อน”

ท่านปู่เห็นแบบนี้ ก็พูดขึ้นอย่างมีความชอบธรรมว่า “จื่ออาน ไม่ต้องบีบบังคับตนเอง หากมีอะไรไม่สบายใจ ก็พูดออกมาเลย”

“มีอะไรไม่สบายใจ” เฉินจื่ออานพูดขึ้น

“งั้นก็ดี งั้นวันนี้พวกเราไปทานข้าวที่บ้านจื่ออานกัน” พูดเสร็จก็ไม่มีใครสนใจผู้ใหญ่บ้านเฉียนของหมู่บ้านหลิ่วซู่อคนนั้น ปล่อยให้เขาเดินออกไปคนเดียว

ผู้ใหญ่บ้านเฉียนกลับไม่ยอมตัดใจ มองดูพวกเขาเดินไปไกลแล้ว ยังพูดกับเฉินจื่ออานว่า “หากคิดได้แล้ว มาหาข้าเมื่อไหร่ก็ได้นะ”

เฉินจื่ออานไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ต่อให้ตอนนี้เขาเป็นคนที่มีแต่คนแย่งกัน แต่ในสายตาแม่ของตน ยังไงเขาก็ยังสู้เฉินจื่อคังไม่ได้

กลับมาถึงบ้าน เหอเย่วเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะมีแค่สี่คน แต่ลู่ม่านเคยบอกว่า อาหารทุกมื้อในบ้าน จะต้องไม่ให้ท้องของตนเองด้อยค่า ดังนั้นเราจึงทำอย่างดี

ลู่ม่านใช้ให้นางทำเพิ่มอีกหลายอย่าง แล้วทุกคนมาทานด้วยกัน

ตาแก่เฉินก็มา พวกผู้อาวุโสก็มา เขาไม่มาไม่ได้ ผู้ใหญ่บ้านเฉินทานเสร็จแล้วก็พูดกับตาแก่เฉินอย่างจริงจังว่า