บทที่ 149 ไส้ศึก

เงินหนึ่งร้อยพวง เอาเก็บไว้ที่บ้านไม่ค่อยปลอดภัย

ลู่ม่านอาศัยวันที่สองตอนที่ไปซื้อของ เอาเงินทั้งหมดไปเปลี่ยนเป็นทอง เหลือไว้เพียงเงินสิบพวงเอาไว้ใช้จ่ายในบ้าน

หลังจากแลกเงินแล้ว ลู่ม่านก็ไปตลาด ซื้อไข่ไก่ แป้ง แล้วก็พวกน้ำตาลต่างๆ

อยากซื้อนม แต่ในตลาดกลับไม่มี ลู่ม่านหาตั้งนานก็หาไม่เจอ

เหอเย่วบอกว่า มีภัตตาคารใหญ่ๆ พวกนั้นอาจจะมี

ลู่ม่านจึงไปที่ภัตตาคารเฟิ่งหลาย และแล้วที่นี่ก็มี ไม่เพียงเท่านี้ ยังมีจำพวกเนยด้วย ผู้ดูแลร้านช่ายบอกว่าพวกต่างชาติชอบทานรสชาติแบบนี้ ดังนั้นในภัตตาคารจึงมีเตรียมไว้บ้าง

ได้ยินว่าลู่ม่านอยากได้ เขาจึงใช้บ่าวใช้ไปเอามาให้ลู่ม่าน

เมื่อได้ของแล้ว ลู่ม่านก็แอบถามถึงจวงลี่จ้ง ผู้ดูแลร้านช่ายบอกเพียงว่า คุณชายจวงมีธุระ อีกหลายเดือนค่อยกลับมา

นึกว่านางมีธุระ ผู้ดูแลร้านช่ายบอกว่าสามารถบอกเขาได้ เดี๋ยวเขาจัดการให้

ลู่ม่านส่ายหัว แล้วก็กลับไป

ในระหว่างทางกลับไป ลู่ม่านเงียบมาตลอดทาง วันนี้เหอเย่วออกมาเป็นเพื่อนนาง เห็นนางเงียบไม่พูดไม่จา จึงถามขึ้นว่า “พี่สาว วันนี้เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

ลู่ม่านส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าก็แค่คิดไม่ออก เจ้าว่า โรงงานบะหมี่สำเร็จรูปของเรา นอกจากกิน ยังสามารถทำอะไรได้อีก?”

“นอกจากกิน ก็กินอีกไง” เหอเย่วยิ้มหัวเราะพร้อมพูดขึ้น

“แต่เอาคนเยอะขนาดนั้นมาจากไหน” ที่จริงลู่ม่านคิดว่า ครั้งนี้จวงลี่จ้งน่าแปลกมาก ตอนนี้ยังเชื่อมโยงไปถึงหลี่ยวี่ มักรู้สึกว่าไม่ค่อยดี

ขอบครัวชาวบ้านเล็กๆ อย่างพวกเขา ไม่อยากถูกนำไปมีส่วนเกี่ยวข้อง

“พี่สาว บนโลกนี้มีคนจำนวนมาก จากที่ข้าเดินทางมาจากทางเหนือ คนน่าสงสารมากมายที่ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนอยากทำบุญ”

ทำบุญหรือ? ไม่ถูก

หากทำบุญ ก็ใช้ข้าวสารได้นี่ ทำไมจะต้องใช้บะหมี่สำเร็จรูป? ยังไงลู่ม่านก็รู้สึกว่าผิดปกติ

“ช่างเถอะ เหอเย่ว เจ้าส่งข้าลงที่โรงงาน ข้าจะไปดูโรงงาน”

……

หลังบ่าย ภายในโรงงานทุกอย่างเงียบสงบมาก ตอนที่ลู่ม่านเดินเข้าไป ทุกคนต่างทำงานตามหน้าที่ของตนเอง ได้ยินเพียงเสียงวางของ

ผู้ดูแลที่จวงลี่จ้งส่งมา ก็กำลังทำงานยุ่งอยู่ในตำแหน่งของตนเอง ลู่ม่านเดินเข้าไป เขาก็ลุกขึ้นมาพร้อมพูดขึ้นว่า “แม่นางลู่ เจ้ามาแล้วหรือ?”

“เจ้าทำงานของเจ้าเถอะ” ลู่ม่านพูดขึ้นว่า “ข้าดูของข้าเอง”

“ได้" ผู้ดูแลฟังแล้วก็เตรียมทำงานต่อ จู่ๆ ลู่ม่านก็ถามขึ้นว่า “วันนี้ในโรงงานไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?”

ผู้ดูแลก็รีบลุกขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่มี”

“งั้นก็ดี เจ้าทำงาน....”

ผู้ดูแลเตรียมที่จะนั่งลง ลู่ม่านก็ถามขึ้นอีกว่า “วันนี้มีใครผิดปกติไหม?”

ผู้ดูแลพูดขึ้นว่า “.....ท่าน......”

ลู่ม่านแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ยิ้มหัวเราะอย่างเก้อเขิน แล้วพูดขึ้นว่า “ข้าเข้าไปดูเอง”

ครั้งนี้ผู้ดูแลไม่กล้านั่งลงแล้ว มองดูลู่ม่านเดินไปไกลแล้ว เขาค่อยนั่งลงใหม่

ลู่ม่านเดินตรงเข้าไปในห้องปฏิบัติงาน ตรวจจากขั้นตอนแรกไปด้านหลังทีละห้อง จะว่าไป นางก็ไม่ได้มาตรวจดูที่นี่นานแล้ว อาศัยโอกาสนี้ ถือเป็นการมาตรวจดูสถานการณ์ของโรงงาน