บทที่ 173 แก้ตัว

บ้านเฉิน ลู่ม่านกับตาแก่เฉินรีบกลับมา ทั้งบ้านเงียบสงัดมาก

เฉินจื่ออานยืนอยู่กลางบ้าน เขาสบตากับลู่ม่านเป็นอันดับแรก แล้วส่งสายตาให้สบายใจก่อนจะพูดว่า “ท่านพ่อ”

“อืม การเดินทางครั้งนี้คงจะเหนื่อยมากสินะ”

“ข้าไม่เป็นไร” เฉินจื่ออานกล่าว

“พี่ใหญ่ของเจ้ากับเถาฮัวล่ะ” ตาแก่เฉินถาม

ทันทีที่คำพูดจบลง พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องของเฉินหลี่ซื่อดีงออกมาจากข้างใน “เจ้าอย่ามาใส่ร้ายคนอื่น นังเด็กบ้า ออกไปแค่ครั้งเดียว กลับมานิสัยเสียกว่ามารดาเจ้าเสียอีก”

ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนที่ตาแก่เฉินจะถอนหายใจออกมา สีหน้าของเขาหดหู่มาก

“เข้าไปกันเถอะ!” ตาแก่เฉินกล่าว

เริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว ผ้าม่านหญ้าฟางกั้นประตูของบ้านเฉินก็ถูกเปลี่ยนใหม่ น่าจะเป็นหลิวซื่อเป็นคนสานขึ้นมา มันยังเขียวอยู่เลย ลู่ม่านยกมือขึ้นมาเปิดม่านฟาง และเห็นเฉินจื่อฉายคุกเข่าอยู่บนพื้นพร้อมกับหันหน้าไปทางเฉินหลี่ซื่อ

เฉินเถาฮัวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเฉินจื่อฉาย ด้วยสีหน้าแค้นเคือง และมองไปทางเฉินหลี่ซื่อ

ส่วนเฉินหลี่ซื่อในเวลานี้กำลังนอนเอนกายอยู่บนเตียง ยกมือกุมหน้าอกของนางไว้ ทำท่าเหมือนจะเป็นลม

ทันทีที่ตาแก่เฉินเดินเข้ามา เขาก็มองไปที่เฉินจื่อฉาย “จื่อฉาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ท่านพ่อ...” เฉินจื่อฉายเม้มปาก “ข้าอยากให้ท่านแม่ขอโทษเถาฮัว”

เฉินจื่อฉายถือว่าเป็นคนถูก แต่ลู่ม่านคิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเพื่อขอให้เฉินหลี่ซื่อขอโทษลูกสาวของเขา ทั้งที่คนที่เป็นคนถูก ควรเป็นเหมือนเถาฮัว ที่ยืนกดดันอยู่ตรงหน้ามิใช่หรือ?

เฉินหลี่ซื่อร้องเสียงแหลม “ให้ข้าตายเสียยังดีกว่า!”

ตาแก่เฉินขมวดคิ้ว และมองไปที่เฉินจื่อฉาย “จื่อฉาย มีอะไรลุกขึ้นมาพูด ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เฉินจื่อฉายยกยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านพ่อ ข้าไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว ขอแค่ท่านแม่กล่าวขอโทษเถาฮัว เรื่องนี้ข้าจะถือว่าผ่านไปแล้ว”

“ข้าไม่ขอโทษ! เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย? จ้าวซื่อพาเด็กบ้านี่ไปเอง มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้า?”

“ท่านแม่!” ในที่สุดเฉินจื่อฉายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ถึงตอนนี้แล้ว ท่านพูดแบบนี้ออกมายังคิดว่าเถาฮัวกับข้าเป็นลูกชายและหลานสาวของท่านอยู่ไหม ท่านรู้ไหมว่าเถาฮัวต้องทุกข์ทรมานมามากแค่ไหน”

เฉินหลี่ซื่อเหลือบมองชุดสีแดงตัวใหม่บนร่างของเถาฮัว อย่างไม่เห็นด้วย “ข้าไม่รู้”

“เฮอะ...” เถาฮัวยิ้มเยาะออกมา ถึงแม้นางจะจะเป็นเด็กที่อายุเพียงสิบกว่า แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะครั้งนี้นางเจอเรื่องทุกข์ทรมานมาหรือเปล่า นางจึงไม่มีท่าทางแบบเด็กๆ ที่เคยมีไปโดยสิ้นเชิง

ทำให้รู้สึกว่านางไม่ยี่หระต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าถ้าคืนนี้เฉินหลี่ซื่อไม่ขอโทษนาง นางจะสู้ให้ถึงที่สุด

“ท่านย่า ถ้าไม่อยากขอโทษจริงๆ ก็ช่างเถอะ แต่ดูเหมือนท่านปู่จะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ได้ งั้นข้าจะไปเรียกผู้อาวุโสในหมู่บ้านมาที่นี่ และมานั่งคุยกัน จะได้คุยกันให้ละเอียดไปเลย……”

“เจ้ากล้า!” เฉินหลี่ซื่อตะโกนร้อง

ท่าทางของเถาฮัว เห็นได้ชัดว่ากำลังข่มขู่เฉินหลี่ซื่ออยู่ เฉินหลี่ซื่อขายหลานสาวของตนเอง ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าตาแก่เฉิน หรือผู้อาวุโสในหมู่บ้าน มันก็เป็นเรื่องผิดมาก

ถ้าเรื่องราวแพร่กระจายออกไป เฉินหลี่ซื่ออาจจะถูกหย่าทิ้งได้

“ท่านคอยดูว่าข้าจะกล้าไหม ตอนนี้มีอะไรที่ข้าจะไม่กล้าอีก” เถาฮัวพูด จากนั้นก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากประตู

เฉินจื่อฉายรีบคว้าตัวนางไว้ “เถาฮัว เราไม่ไป”