บทที่ 193 ลดตัวลงมาประจบประแจง

ลู่ม่านค่อนข้างเชื่อว่าเป็นประการหลัง คาดว่าเขาคงคิดว่าเป็นการทะเลาะกันเล็กน้อย ไกล่เกลี่ยไปสะเปะสะปะได้แล้ว

ไหนเลยจะคาดคิดว่า ตาแก่เฉินจะไม่ได้เตรียมพื้นที่ที่จะให้เขาช่วยไกล่เกลี่ยเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่เขายังไม่ทันได้นั่ง ตาแก่เฉินก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า

“พี่ใหญ่ ที่ข้าเรียกท่านมาวันนี้ ก็เพื่อจะให้ท่านรับหลี่ซื่อกลับไป”

หลี่ขุยนิ่งอึ้ง “นี่มันเรื่องอะไรกัน”เหมือนเขายังมองสถานการณ์ไม่ออก ยังคงแสร้งโง่และพูดว่า “น้องเล็กของข้าคิดบ้านอย่างนั้นหรือ อยากจะกลับไปเยี่ยมบ้านซินะ”

พูดจบ เขาก็มีสีหน้าลำบากใจ “น้องเล็กคิดถึงบ้านก็เรื่องธรรมดา ที่จริง ที่จริงพี่ควรจะให้เจ้ากลับไปอยู่สักระยะ เพียงแต่ที่บ้านลำบากเหลือเกิน ไหนเลยจะมีที่ให้อยู่”

ชิ ช่างเป็นพวกเจ้าเล่ห์เสียจริง

ก่อนที่ตาแก่เฉินจะได้เอ่ยปากพูด ก็ปิดกั้นเส้นทางที่จะหันหลังกลับไปของเฉินหลี่ซื่อเสียแล้ว

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ น่าจะพอฟังออก มีเพียงเฉินหลี่ซื่อเท่านั้น ที่ฟังไม่ออกถึงความหมายในคำพูดนั้น

นางยังคงคิดว่า ที่พี่ชายมาก็เพื่อมาเป็นที่พึ่งพาของตน ทันใดนั้นก็โผเข้าไป ร้องไห้ขึ้นมา “พี่ใหญ่ เขาจะหย่ากับข้า”

หลี่ขุยผลักเฉินหลี่ซื่อออกและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จะเป็นไปได้ยังไง เจ้าห้าแต่ไหนแต่ไรก็เป็นคนดูแลครอบครัวอย่างดี ในหมู่บ้านไป่ฮัวนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าห้านั้นเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากแค่ไหน เป็นไปไม่ได้ที่จะหย่ากับคู่ทุกข์คู่ยากของตนเอง เจ้าต้องฟังผิดแน่ๆ”

ถูกกล่าวหาทั้งที่ไม่เป็นความจริงอีกแล้ว หลี่ขุยยิ้มอย่างจริงใจ

ถ้าหากเป็นตาแก่เฉินที่เห็นแก่ศักดิ์ศรีเช่นแต่ก่อน คงถูกเขาทำให้ต้องกล้ำกลืนสิ่งที่คิดอยู่กลับเข้าไปในใจ แต่ว่าตอนนี้ ศักดิ์ศรีทั้งหมดของตาแก่เฉินได้ถูกทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว ไหนเลยยังจะมีเกียรติให้รักษา

ได้ยินถึงตรงนี้ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่คอไม่คายออกไปคงไม่สบายใจต เอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า

“นางได้ยินไม่ผิด วันนี้ข้าจะหย่ากับเมีย”พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินตรงไปทางผู้ทำบันทึกที่อยู่ทางด้านหลัง เอาหนังสือหย่าที่เขียนเสร็จแล้วขึ้นมา ยื่นให้กับหลี่ขุย

“รบกวนพี่ใหญ่พานางกลับไปด้วย”

ทีนี้หลี่ขุยมองตาค้างทีเดียว “เจ้าห้า หรือมันจะไม่มีวิธีที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเลยหรือ”

“ไม่มีแล้ว”ตาแก่เฉินได้เล่าเรื่องราวแปลกประหลาดต่างๆที่เฉินหลี่ซื่อทำทั้งหมดด้วยความเคียดแค้นชิงชังอีกรอบ หลังจากเล่าทั้งหมดให้หลี่ขุยฟังแล้ว เขาก็หันหลังให้

ทันใดนั้นหลี่ขุยก็ฟาดฝ่ามือลงไปที่หน้าของเฉินหลี่ซื่อ “เจ้านี่มันเหลวไหลจริงๆ”

เฉินหลี่ซื่อถูกตบจนรู้สึกมึนงง มองหลี่ขุยอย่างไม่เข้าใจ

หลังจากผ่านไปชั่วครู่ หลี่ขุยได้โยนหนังสือหย่าที่อยู่ในมือให้กับเฉินหลี่ซื่อ “ที่บ้านยังมีงานรออยู่ ข้าต้องกลับก่อน”

“พี่ใหญ่”เฉินหลี่ซื่อไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง “พี่ใหญ่ หรือว่าท่านจะไม่สนใจข้าด้วยคนอย่างนั้นหรือ”

“หึ……”หลี่ขุยทำเสียงในลำคอ “ไม่ใช่ข้าไม่สนใจเจ้า ถ้าหากเจ้ากลับไปแล้ว คนอื่นจะมองพวกเราอย่างไร อายุปูนนี้แล้วยังถูกหย่าและส่งกลับบ้านมารดาไป ลูกสาวในครอบครัวของพวกเรา วันหน้าจะแต่งงานออกเรือนอย่างไร ”

“แต่ข้าเป็นน้องสาวพี่นะ ”เฉินหลี่ซื่อที่แต่ไหนแต่ไรก็ถูกเอาใจ บวกกับหลายปีมานี้ฐานะทางบ้านก็ดีขึ้น พวกญาติพี่น้องนับว่าต่างก็ดีกับนาง จึงทำให้นางคิดว่าพวกเขานั้นดีกับนางด้วยใจจริง

แต่นางกลับลืมไปว่า เมื่อก่อน ตอนที่นางไม่มีเงินพวกเขาแทบไม่เคยจะมาสนใจนางเลย แม้แต่การกลับบ้านมารดา ก็ไม่มีใครสนใจ

หลี่ขุยไม่สนใจเฉินหลี่ซื่ออีก หลังจากเดินออกจากประตู เขาก็ไม่หันหน้ากลับมามองด้วยซ้ำ แน่นอนว่า ก่อนจะจากไป ยังไม่ลืมที่จะเอาของว่างที่ติดมือมาด้วยกลับไป

เฉินหลี่ซื่อเสียใจและสิ้นหวัง ค่อยๆเก็บหนังสือหย่าที่ตกอยู่บนพื้น ในวินาทีนั้นเอง นางจึงรับรู้ว่า ตัวเองนั้นน่าจะทำผิดไปแล้วจริงๆ

ตาแก่เฉินเห็นดังนั้น ก็รู้สึกทนไม่ได้ขึ้นมา

ทำท่าจะพูด ในที่สุดเขาก็พูดออกมา “เจ้ากลับไปสำนึกผิด หากภายหน้า……”คำพูดต่อจากนั้น เขาไม่ได้พูดออกมา

สิ่งที่เขาอยากจะพูดคือ ถ้าหากภายหน้าเจ้ากลับใจได้แล้ว ค่อยกลับมา

แต่ว่าตอนนี้เขาไม่กล้าพูด นิสัยแข็งกร้าวของเฉินหลี่ซื่อนั้นเขารู้ดี ถ้าหากพูดออกไปตอนนี้ นางคงไม่มีทางกลับใจได้