บทที่ 196 จำฝังใจ

ลู่ม่านมองเฉินจื่ออานที่ทำหน้าราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิดอย่างไม่พอใจ ที่แท้ก็เป็นคนซื่อบื้อจริงๆ

ถ้าหากเฉินชิวหยู่ไม่ชื่นชอบเขา ในเมื่อนางปฏิเสธการจับคู่ของพ่อแม่ได้ เช่นนั้นนางก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปหาเฉินจื่ออานเพื่อสารภาพรักแล้ว ฉะนั้น คำอธิบายของเฉินจื่ออานนั้นฟังไม่ขึ้นเลย

เพียงแต่ เฉินจื่ออานบอกว่าเขาไม่เคยชื่นชอบเฉินชิวหยู่ ลู่ม่านมองออก ว่าเขาไม่ได้โกหก

นางเองก็เคยมีคนที่เคยรักมาก่อน ในยุคปัจจุบัน นางก็มีแฟนเก่าไม่ใช่หรือไง ถ้าหากจะเอาเรื่องพวกนี้มาเป็นข้อต่อรองกับเฉินจื่ออานละก็ ฟังดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย

ลู่ม่านคิดถึงตรงนี้ก็ยิ้มออกมา ตอนแรกตนเองได้คุยกับเฉินจื่ออานเรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ จะประคับประคองซึ่งกันและกัน เชื่อใจซึ่งกันและกันมิใช่หรือ หรือว่าเธออยู่ในฐานะสาวน้อยมานาน ก็เลยมีนิสัยขี้น้อยใจขึ้นมาอย่างนั้นหรือ

เฉินจื่ออานที่อยู่ทางด้านหลังเห็นว่าลู่ม่านไม่พูดจา ก็ร้อนใจขึ้นมาอีกครั้ง “เสี่ยวม่าน ทำไมเจ้าไม่พูดจา สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง ถ้าหากข้าโกหกละก็ ข้า ……ขอให้ข้าถูกฟ้าผ่า”

ลู่ม่านรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา หมุนร่างไปจ้องมองเฉินจื่ออาน “ใครว่าเจ้าพูดโกหกกันเล่า”

“น้องนาง เจ้าเชื่อข้าใช่หรือไม่ ”เฉินจื่ออานจึงโล่งอก รั้งตัวลู่ม่านเข้ามาในอ้อมอกอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ

“น้องนาง เมื่อครู่ข้าตกใจมากจริงๆ ”

“หืม”ลู่ม่านไม่เข้าใจ

เฉินจื่ออานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ข้าเห็นป้าหนิวต้องจากไปเช่นนั้น รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ คนเป็นๆทั้งคน ต้องจากไปเพราะเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้น ข้ากลัวจริงๆ น้องนางเดิมทีเจ้าก็เป็นนางฟ้าที่ฟ้าประทานมาให้ข้า ถ้าหากเป็นเพราะเจ้าเข้าใจผิด แล้วไปจากข้า……”

“ตาทึ่ม”ลู่ม่านตัดบทเขาอย่างไม่พอใจ

“น้องนางว่าข้าเป็นอะไร ข้าก็เป็นอย่างนั้น ”เฉินจื่ออานพูดอย่างเอาใจ ฝีมือในการเกี้ยวสาวยิ่งอยู่ก็ยิ่งพัฒนาขึ้นแล้ว ลู่ม่านทำเสียงหึในลำคอ

เปลี่ยนกิริยาใหม่เพื่ออิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเฉินจื่ออาน “ป้าหนิวตายไปแล้ว หวังต้าลี่ตัวคนเดียวก็น่าสงสารมาก วันหน้า พวกเราต้องช่วยเหลือเขาให้มาก……”

“อืม ต้องช่วยอยู่แล้ว”เฉินจื่ออานพูด

พูดจบ ทั้งสองคนก็เงียบไปชั่วครู่ ในที่สุดก็นอนหลับไป

เมื่อตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เรื่องที่ป้าหนิวฆ่าตัวตายได้กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว คนในหมู่บ้านได้ออกหน้าช่วยจัดงานศพให้

ตาแก่เฉินพยายามฝืนร่างกายของตนลุกขึ้นมาเพื่อไปดูป้าหนิวเป็นครั้งสุดท้าย และพาเฉินหลี่ซื่อไปด้วย บอกว่าจะไปขอขมาป้าหนิว แต่ว่าหวังต้าลี่ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้ร่างของป้าหนิว สุดท้ายพวกเขาได้แต่กลับบ้านไป

เหยาซื่อได้พูดคุยกับลู่ม่านเป็นการส่วนตัวว่า “เกรงว่าหวังต้าลี่คงจะแค้นใจตระกูลเฉินของพวกเจ้าแล้ว ตอนนี้เขาทำงานอยู่ในโรงงานของเจ้า เจ้าต้องระวังตัวไว้บ้าง”

แม้ลู่ม่านจะรู้สึกว่า น่าจะไม่เป็นไร แต่อย่างไรเสียกันไว้ย่อมดีกว่าแก้ ยังไงนางก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง

ผ่านไปแล้วสามวัน หลังจากหวังต้าลี่จัดการเรื่องงานศพเสร็จแล้ว ก็มาทำงานปกติ

ลู่ม่านได้สอบถามจากผู้ดูแล ผู้ดูแลบอกว่าหวังต้าลี่ก็เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่มีทีท่าที่ผิดแปลกไป

ลู่ม่านจึงวางใจ รู้สึกว่าตนเองนั้นคิดมากไปเอง

บวกกับหวังต้าลี่ทำงานในโรงงานได้ไม่เลวเลย ภายใต้การตัดสินใจของผู้ดูแลหวังต้าลี่ถูกย้ายตำแหน่งไปยังฝ่ายเครื่องปรุงรส

ที่นั่นเมื่อเทียบกับฝ่ายบรรจุแล้ว งานเบากว่ามาก อีกทั้งเป็นเพราะต้องใช้ทักษะในการทำงานฉะนั้นจึงทำให้ค่าแรงสูงขึ้นอยู่บ้าง

แม้ว่าอาการบาดเจ็บของตาแก่เฉินจะสาหัสมาก แต่วันที่สองเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้ว

ได้ยินว่าหวังต้าลี่มาทำงาน เขาก็มาเยี่ยม แต่หวังต้าลี่ไม่ยอมพบเขา

ตอนเย็น ลู่ม่านเพิ่งจะออกมาจากโรงงาน ก็ได้ยินจากเหอเยว่ว่าตาแก่เฉินมาหานาง หากนางกับเฉินจื่ออานไม่ยุ่ง ก็ให้ไปพบเขา หลังจากเลิกงาน

พอดีกับที่ เฉินจื่ออานก็กลับมาแล้ว ทั้งสองจึงออกไปด้วยกัน