บทที่ 227 บาดเจ็บสาหัส

หลิวซื่อนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “เมื่อวานท่านพ่อบอกว่ามีธุระจะออกไปข้างนอก จื่อฟู่บอกว่าจะไปเป็นเพื่อน แต่ท่านพ่อไม่ยอมพาเขาไปด้วย ต่อมา ท่านพ่อก็ออกไปคนเดียว จื่อฟู่ดูไม่ค่อยพอใจ บอกว่าท่านพ่อไม่ยุติธรรม จึงดูอารมณ์ไม่ดีทั้งวัน บ่ายของวันนี้เขาก็ออกไปข้างนอก บอกว่าจะออกไปสูดอากาศ แล้วไม่กลับมาอีกเลย”

เฉินจื่ออานขมวดคิ้วแน่น “ท่านพ่อไปไหน?”

หลิวซื่อส่ายหน้าไปมา “ท่านพ่อไม่ได้บอกอะไรมากนัก บอกแค่ว่าจะออกไปทำธุระอะไรสักอย่าง ตอนนี้ท่านแม่ไม่กล้ายุ่งเรื่องของท่านพ่อแล้ว ส่วนหลิ่วเอ๋อก็ไม่ได้ถาม หลังจากที่ท่านพ่อพูดจบ เขาก็ออกไปเลย...”

ลู่ม่านนิ่งคิดไปสักพัก “ดูจากสถานการณ์ เห็นได้ชัดว่า พี่รองรู้แล้วว่าท่านพ่อจะไปไหน แล้วอีกอย่าง คาดว่าสถานที่ที่ท่านพ่อไปจะเป็นที่ดี ไม่เช่นนั้นพี่รองคงไม่ตามไป...”

“ดังนั้น สถานที่ที่ทั้งสองคนไปนั้นคือที่เดียวกันอย่างนั้นหรือ?” เฉินจื่ออานกล่าว

“ถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นอันตรายหรือไม่!” หลิวซื่อกล่าว

“ท่านพ่อบอกว่าจะกลับเมื่อไหร่?” เฉินจื่ออานถาม

หลิวซื่อนิ่งคิดอยู่สักพักก่อนจะพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะบอกว่า ออกไปหนึ่งวันก็กลับมาแล้ว”

พอได้ยินอย่างนี้ เฉินจื่ออานก็มองออกไปด้านนอกบ้าน ที่ตอนนี้เริ่มมืดมิดแล้ว “ในเวลานี้ตามหลักการแล้ว ท่านพ่อควรจะกลับมาแล้ว หรือเราจะไปรอที่ทางเข้าหมู่บ้านดู ถ้าท่านพ่อกลับมา ลองถามดูก็ไม่รู้แล้ว”

“ตกลง!” หลังจากที่ทั้งสามพูดจบ พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที

เหอเย่วรีบหยิบตะเกียงมาจุดไฟ แล้วเดินนำทางทั้งสามคนไป หลังจากสร้างโรงเรียน​ตรงทางเข้าหมู่บ้านเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านก็สั่งให้คนมาแขวนโคมไฟไว้แล้ว

แสงไฟสลัวในบรรยากาศที่มีสายลมพัดผ่าน ทั้งสามคนยืนรออยู่สักพักก็ไม่เห็นวี่แววจะมีคนกลับมา เหอเย่วจึงกล่าวว่า “ไม่แน่ คุณท่านอาจจะกลับถึงบ้านแล้วก็ได้?”

“จริงสิ!” ลู่ม่านรีบเรียกเหอเย่วอีกครั้ง “เจ้ากลับไปกับพี่สะใภ้รองก่อน ถ้าเห็นว่าท่านพ่อกลับมาแล้วก็มาบอกพวกเรา ส่วนข้ากับจื่ออานจะรออยู่ที่นี่สักพัก!”

“เจ้าค่ะ!” หลังจากที่เหอเย่วพูดจบ นางก็ช่วยประคองหลิวซื่อกลับบ้าน

หลังจากผ่านไปสักพัก ทั้งสองเห็นรถม้าวิ่งโคลงเคลงมาตามถนน รถม้าเคลื่อนตัวช้ามาก และมีโคมเล็กๆ ที่ริบหรี่แขวนอยู่ข้างหน้า

เฉินจื่ออานกับลู่ม่านมองหน้ากัน แล้วรีบก้าวไปข้างหน้า

คนขับรถม้ามีเป็นคนแปลกหน้า พอเห็นทั้งสองคนเขาก็ถามอย่างเป็นกันเอง “ไม่ทราบว่าที่นี่คือหมู่บ้านไป่ฮัวใช่หรือไม่?”

เฉินจื่ออานพยักหน้า “ใช่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามหน่อยได้ไหม บ้านเฉินไปทางไหนหรือ” คนขับรถม้าถามอีกครั้ง

เฉินจื่ออานรีบถาม “ท่านถามหาบ้านเฉินทำไมหรือ? แล้วใครอยู่ในรถคันนี้?”

คนขับบ่นออกมาทันที “แน่นอนว่าเป็นคนบ้านเฉินอยู่ในรถน่ะสิ มีคนว่าจ้างให้ข้าพากลับมาจากอำเภอเฟิงหนาน ในรถเป็นตาแก่คน...”

ก่อนที่คนขับรถม้าจะพูดจบ เฉินจื่ออานก็รีบเปิดม่านขึ้นรถไปดูทันที

พอเห็นสภาพของตาแก่เฉินที่บาดเจ็บหนัก พอสังเกตอย่างละเอียด ดูเหมือนจะมีคราบเลือดติดอยู่ตามร่างกายของเขาด้วย

เฉินจื่ออานชะงักไปทันที “นี่มันเกิดอะไรขึ้น เจ้าทำอะไรกับเขา”

คนขับรถรีบถอยหลังทันที “อย่าพูดเหลวไหลนะ ข้าเป็นแค่คนขับรถม้า มีคนจ้างให้ข้าส่งเขากลับมา ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่ให้เงินให้มาเยอะ ข้าคงไม่มาส่งหรอก”

เขาพูด ก่อนจะเหลือบมองไปทางเฉินจื่ออาน “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นคนในครอบครัวของตาแก่คนนี้สินะ?”

เฉินจื่ออานพยักหน้า คนขับรถม้ารีบเข้าไปในรถ พาตาแก่เฉินลงไปแล้วยื่นให้เฉินจื่ออาน “งั้นก็เอาไปได้แล้ว ข้าส่งมาถึง”

เฉินจื่ออานกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะโยนตาแก่เฉินลงพื้น ดังนั้นเขาจึงรีบพยุงขึ้นมา คนขับรถม้าถือโอกาสนี้ขับรถม้าออกไปทันที