บทที่ 269 ออกไปจากบ้านเฉิน

ถึงแม้เฉินจื่อคังไม่ยอมรับตาแก่เฉิน แต่ยังไงนั่นก็เป็นลูกชายของเขา

หากมีใครคนอื่นรู้ว่า ใต้เท้าซวนในตอนนี้คนนั้นก็คือเฉินจื่อคัง เท่ากับเป็นการทำให้เฉินจื่อคังตายอีกครั้ง

เพื่อชื่อเสียงเกียรติยศ ดังนั้นเฉินจื่อฟู่จึงไม่พูดเรื่องเฉินจื่อคัง

ทั้งสองคนต่างมีความคิดเป็นของตนเอง แต่ก็ล้วนคิดไปในทิศทางเดียวกัน

เดิมหลิวซื่อก็เพียงเพื่อต้องการหาทางออกให้กับตนเอง เห็นพวกเขาพูดเช่นนี้ จึงหยุดพูดต่อ

“พ่อ.....” หลิวซื่อหันไปมองตาแก่เฉิน

สีหน้าตาแก่เฉินเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่แน่นอน เหมือนอย่างกับจานสี สักพักหนึ่งแล้วค่อยโล่งอก พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าตกลงให้เจ้าพาเหอฮัวไปด้วย แต่เจ้าต้องรับปากข้าอย่างหนึ่ง”

“พ่อว่ามา” หลิวซื่อพูดขึ้น

“เจ้าไปจากหมู่บ้านไป่ฮัวได้ แต่เหอฮัวตราบที่ยังไม่ได้แต่งงาน ห้ามออกไปจากหมู่บ้านไป่ฮัว อีกอย่าง หากแต่งงานใหม่พวกเราต้องรับรู้ด้วย”

เรื่องนี้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

แต่เมื่อคิดถึงเถาฮวา หลิวซื่อก็ยังคงมีสติ พร้อมพูดขึ้นว่า “เรื่องงานแต่งงานของเถาฮวา หากข้าไม่ตกลง ใครก็ห้ามตัดสินใจแทน”

“ได้” ตาแก่เฉินถอนหายใจ

ในที่สุดก็ตกลงกันได้ ผู้ใหญ่บ้านเฉินจึงตามคนมาเขียนหนังสือตกลงหย่า

หลังจากลงนามเซ็นชื่อแล้ว ทั้งสองคนถือคนละชุด หลิวซื่อจูงมือเหอฮัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ไปเถอะ”

เหอฮัวเดินตามหลิวซื่อไปอย่างว่าง่าย ไม่พูดอะไรสักคำ

ตาแก่เฉินขมวดคิ้ว พร้อมพูดขึ้นว่า “ที่บ้านยังมีห้องว่าง รอหาที่อยู่ได้แล้วค่อยไปไหม?”

“ไม่แล้วล่ะ” หลิวซื่อพูดขึ้นว่า “ตกลงหย่าแล้วก็ควรไป”

ทั้งสองแม่ลูกเดินออกมาจากบ้านเฉิน ท่ามกลางสายตาชาวบ้านทั้งหมด

ตาแก่เฉินที่อยู่ด้านหลัง โกรธโมโหอย่างมาก เอาไม้ขึ้นมาตีขาเฉินจื่อฟู่อีกครั้ง ครั้งนี้ หลิวซื่อไม่แม้แต่จะหันมามอง

นางไม่ใช่หลิวซื่อที่กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมเพื่อคนอื่นอีกต่อไป นางยืดหลังตรง เริ่มตนชีวิตเพื่อตนเอง

ลู่ม่านรีบตามไป เมื่อเดินมาถึงตรงที่ไม่มีคน นางค่อยพูดขึ้นว่า “พี่สะใภ้สอง พวกเจ้าไปจากหมู่ไม่ได้ แล้วพวกเจ้าจะไปไหน?”

“ข้าคิดดีแล้ว เมื่อก่อนตอนที่ออกไปหาอาหารหมู ข้าเห็นกระท่อมหลังเล็กบนภูเขาข้างหน้า ซึ่งไม่มีคนอยู่ ข้ากับเหอฮัวจะไปอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่งก่อน”

“นี่......” ลู่ม่านพูดขึ้นอย่างตกตะลึงว่า “แบบนี้ไม่ปลอดภัยหรือเปล่า”

ยังไงก็เป็นผู้หญิงทั้งสองคน พักกระท่อมหลังเล็กได้อย่างไร?

“ไม่เป็นไร” หลิวซื่อพูดพร้อมจะเดินไปข้างหน้า ลู่ม่านรีบพูดขึ้นว่า “พี่สะใภ้สอง ที่บ้านข้ามีที่พัก เจ้าไปอยู่ก่อนแล้วค่อยว่ากันดีไหม”

“ไม่ได้” หลิวซื่อพูดขึ้น

“พี่สะใภ้สอง ต่อให้เจ้าไม่คิดถึงตนเอง ก็ควรที่จะคิดเพื่อเหอฮัว นางยังเล็ก....” เสียงของเฉินจื่ออานพูดดังขึ้นมา เขาก็ตามออกมาเช่นกัน

ในที่สุดหลิวซื่อก็ลังเล

เฉินจื่ออานพูดขึ้นอีกว่า “ด้านหลังป่าไผ่ของเรายังมีพื้นที่อีกเยอะ หลายวันนี้ ข้าจะหาได้มาสร้างกระท่อมให้พวกเจ้า รอสร้างเสร็จแล้ว เจ้าค่อยย้ายไป จะได้ดูแลกันง่ายด้วย”

แบบนี้ถือเป็นการดีที่สุด หลิวซื่อเงียบไปสักพักแล้วค่อยพูดขึ้นว่า “งั้นขอรบกวนพวกเจ้าด้วย”