บทที่ 295 แยกกันคิดหาวิธีแก้ไข

ในขณะที่กำลังคิด ตาแก่เฉินก็รีบเดินมา

เมื่อตะกี้ เขาเบื่อจึงออกไปไปเดินเล่นข้างนอก แล้วเดินมาถึงหน้าประตูบ้านของเฉินจื่ออานพอดี และเห็นลู่ม่านรีบเดินออกไปด้วยท่าทางร้อนใจ เขากังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น จึงรีบเดินตามมา

ตาแก่เฉินได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนและรีบเดินไปที่สวนพริก พอเห็นสถานการณ์ของพริกเขาก็ทรุดตัวลงทันที

“เรื่องมาจนถึงตอนนี้แล้ว เราทำได้เพียงดึงต้นที่มีปัญหาออกมา ข้าจะกลับไปเรียกคนที่ว่างงานในหมู่บ้านมาช่วย…”

พอเฉินจื่ออานได้ยินอย่างนี้ เขาก็ยิ่งกังวลใจมากขึ้น “ทุ่งนากว้างเช่นนี้ ตอนที่เราดึงต้นที่ป่วยออกจนเสร็จ ต้นที่ไม่ป่วยก็คงติดเชื้อด้วยแล้ว”

“ไม่มีทางอื่นแล้ว!” ตาแก่เฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พวกข้าก็ผ่านมาอย่างนี้”

ลู่ม่านนึกขึ้นได้ว่า “ที่นี่ไม่มียาฆ่าแมลงหรอกหรือ”

“ยาฆ่าแมลงคืออะไร?” เฉินจื่ออานกับตาแก่เฉินถามออกมาพร้อมกัน

ลู่ม่าน “...”

นางลืมไปได้อย่างไร ว่าที่นี่คือยุคก่อนราชวงศ์ถัง ในโลกนี้จะมียาฆ่าแมลงได้อย่างไร?

“นั่นหมายความว่า ถ้าที่นาของพวกเจ้าถูกแมลงกัดกิน พวกเจ้าก็ได้แต่ใช้มือจับทีละตัวหรือ?” ลู่ม่านรู้สึกนับถือพวกเขาจริงๆ แมลงมากมายเช่นนั้นต้องใช้มือจับทีละตัว

มิน่าล่ะ ตอนเกิดภัยธรรมชาติในอดีตถึงได้ไม่เหลือผลผลิตเลย

“บางที เราอาจคิดหาวิธีอื่นได้?” ลู่ม่านพูดขึ้นมา

“ยังจะมีวิธีไหนอีก?” ตาแก่เฉินไม่อยากจะเชื่อ แต่ว่า ด้วยประสบการณ์การทำนาหลายสิบปี เขาคิดหาวิธีไม่ได้ ลู่ม่านเป็นหญิงสาวในวัยยี่สิบ จะรู้อะไร?

แต่เฉินจื่ออานเชื่อในตัวลู่ม่านมาก จึงถามทันที “มีทางแก้ไขหรือ”

ลู่ม่านนิ่งคิดอยู่สักพัก “ใช้ปูนขาวแช่น้ำ”

“ปูนขาว?” ตาแก่เฉินขมวดคิ้ว “เมื่อก่อนข้าเคยได้ยินมาบ้างว่ามีคนใช้น้ำปูนขาวมาฆ่าแมลง แต่พวกข้าไม่เคยลอง…”

“ตอนนี้ เราได้แค่ลองดูแล้ว” ลู่ม่านแนะนำ ตอนนี้จะจับแมลงก็คงไม่ทัน ถึงแม้จะไม่เคยลองใช้ปูนขาว แต่ถ้าใช้ได้ผล อาจจะยังมีโอกาสรอดก็ได้

“ถ้าโดยปกติแล้ว ราดน้ำปูนขาวแล้วก็จะเห็นผลในสองวัน” ลู่ม่านตัดสินใจ

“แต่ว่า ไม่ได้บอกว่า คนในวังจะมาพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ?” ตาแก่เฉินพูด

เฉินจื่ออานมองไปทางลู่ม่านทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “หาทางขัดขวางไม่ให้พวกเขามาที่สวนพริกตั้งแต่วันแรก”

ตกลงว่าจะทำก็รีบทำเลย ลู่ม่านรีบสั่งให้คนไปซื้อปูนขาวมาทันที จากนั้นให้คนขุดพื้นจนเป็นหลุม เอาไว้ใช้แช่น้ำปูนขาว

นางระดมพลทุกคนในหมู่บ้านมาช่วยราดน้ำปูนขาว และรีบช่วยกันเร่งงานทั้งคืน กว่าจะทำเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เฉินจื่ออานเห็นว่าตาแก่เฉินเหนื่อยจนหลังค่อม จึงรีบพูดเกลี้ยกล่อม “ท่านพ่อ ท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ มีข้าอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว!”

“ช่างเถอะ กลับไปข้าก็นอนไม่หลับ ดังนั้นข้าอยู่ที่นี่ต่อ” ตาแก่เฉินยืนกราน

ตอนนี้เขาเหลือลูกชายเพียงคนนี้คนเดียวแล้ว ตาแก่เฉินไม่อยากให้ลูกชายคนนี้เป็นอะไรไปอีกคน

เฉินจื่ออานไม่ได้พูดอะไรอีก ลู่ม่านเอ่ยพูด “งั้นข้ากลับไปหาเสื่อมาปู แล้วให้เหอเย่วทำของกินมาด้วย ท้องอิ่มถึงจะมีเรี่ยวแรงในการทำงาน”

เฉินจื่ออานพยักหน้า ลู่ม่านจึงกลับไปเตรียมของ

หลังจากผ่านไปสักพัก ลู่ม่านก็กลับมาพร้อมเสื่ออีกสองสามผืน โชคดีที่ฝนไม่ตก พอวางมันไว้บนคันนาก็นอนได้แล้ว นอกจากนี้นางยังบอกให้เหอเย่วทำน้ำซุป ด้านในได้ใส่สมุนไพรที่ช่วยในการบำรุงร่างกายเข้าไปด้วยเป็นพิเศษ พอทุกคนดื่มแล้ว เรี่ยวแรง​ในร่างกายจึงฟื้นกลับมาได้

หลังจากเสร็จ เฉินจื่ออานจึงบอกให้ลู่ม่านกลับไปก่อน