บทที่ 373 รู้จักตอบแทนบุญคุณ

โชคยังดี ที่เฉินจื่ออานยังพอจะมีวิชาต่อสู้ติดตัวอยู่บ้าง ทำให้เขาหลบเลี่ยงท่อนไม้นี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่ว่า มีคนเยอะเกินไป เฉินจื่ออานหลบได้ครั้งแรก แต่ยากที่จะหลบเลี่ยงครั้งที่สองได้ หลังจากถูกตีด้วยท่อนไม้ การเคลื่อนไหวของเฉินจื่ออานก็ช้าลงทันที

พอปู่กับหลานทั้งสองคนเห็นอย่างนั้น ก็รีบเข้ามาช่วย โดยเฉพาะเด็กชายที่ตัวสูงไม่ถึงครึ่งของผู้ใหญ่ ก็รีบกระโดดพุ่งไปหาเฉินจื่ออาน เพื่อจะช่วยขวางเขา

เฉินจื่ออานอยากจะผลักเขาออกไป แต่เด็กคนนั้นก็ตะโกนออกมา “ข้าจะไม่ปล่อยมือ นายท่านเฉิน ท่านคือผู้ช่วยชีวิตครอบครัวของพวกข้า ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ท่านแม่กับท่านยายของข้าคงหิวตายไปแล้ว!”

คำพูดของเด็กคนนั้น สร้างแรงฮึกเหิมให้คนอื่นๆ สถานการณ์ของพวกเขาทั้งหมดก็เหมือนกับครอบครัวนั้น ตอนที่ชายชราไปหาพวกเขาพร้อมกับสัญญา พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีเรื่องดีๆ เช่นนี้อยู่ในโลกนี้ด้วย

ต่อมา พวกเขาไปถามให้มั่นใจ แล้วพบว่ามีเรื่องดีๆ แบบนี้จริงๆ ในตอนนั้น พวกเขาทั้งหมดคิดว่าในที่สุดพวกเขาก็สามารถหลุดพ้นจากความยากลำบากได้สักที

และคิดว่า วันเวลาที่เลวร้ายเหล่านั้น ในที่สุดก็จะจบลงแล้ว

แต่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ก็โดนตีกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรือ? ไม่ ไม่ยอมประนีประนอมก็ต้องตาย ถ้าประนีประนอม สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี

อย่างไรก็ต้องตาย ทุกคนจึงไม่กลัวอีก

“ในเมื่อพวกเจ้าไม่ให้พวกเรามีชีวิตอยู่ พวกเราก็จะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ามีชีวิตอยู่ต่อเช่นกัน! ทุกคนรีบหยิบเครื่องมือ มาสู้ไปด้วยกัน!”

หนึ่งในนั้นตะโกนออกมาเสียงดัง

หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเข้าร่วมการต่อสู้ หรือไม่เข้าร่วมการต่อสู้ก็ตาม ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน ทุกคนต่างก็ถือพลั่ว หรือเสียม ของทุกอย่างในมือต่างก็เตรียมพร้อม

บางคนในมือไม่มีอะไร ดังนั้นพวกเขาจึงหยิบก้อนหินจากด้านข้างมาถือไว้ แล้วถูกโยนใส่พวกเจ้าของที่ดินหลิ่วและลูกน้องของเขา

เจ้าของที่ดินหลิ่วตกใจ “ไอ้พวกคนจนอยากตายใช่ไหม?”

ไม่มีใครตอบเขา ที่จริงแล้วพวกเขาแค่กำลังไขว่คว้าเชือกเส้นสุดท้าย เพื่อจะได้อยู่รอดต่อไปได้

บนโลกนี้มีคำกล่าวหนึ่งบอกไว้ว่า คนที่อ่อนแอกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า แต่ถึงจะแข็งแกร่งก็กลัวตาย

พวกตรงหน้าต่างก็ไม่กลัวตาย จนถึงขั้นเจอเทพก็ฆ่าเทพได้เลย

ทุกคนไม่กลัวความตายจึงไม่กลัวความเจ็บปวด ไม่นาน เจ้าของที่ดินหลิ่วและลูกน้องของเขาทั้งหมดก็ปลดอาวุธยกมือยอมแพ้เลย

ตอนที่ลู่ม่านมาถึง นางก็เห็นทั้งสองฝ่ายต่างก็เจ็บทั้งสองฝ่าย ร่างกายของทุกคนทุกคนต่างก็ถูกบาดเจ็บบอบช้ำกันหมด ลู่ม่านตกใจมาก คิดว่าพวกเขาถูกเจ้าของที่ดินหลิ่วทำร้าย

นางรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองเฉินจื่ออาน ก่อนจะถามอย่างร้อนใจ “จื่ออาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เฉินจื่ออานตื่นจากอาการตกใจ แล้วยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้ลู่ม่าน “ข้าไม่เป็นไร”

“บาดเจ็บเช่นนี้ ยังบอกไม่เป็นไรอีก!” ลู่ม่านมองเขาอย่างโกรธเคือง

“ข้าไม่เป็นไร อีกฝ่ายอาการแย่กว่า!” ลู่ม่านมองตามเฉินจื่ออาน ก่อนที่จะเห็นเจ้าของที่ดินหลิ่วนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น เดิมทีเรือนร่างก็อ้วนท้วน ถูกทุบตีจนบวมเป่ง เหมือนซาลาเปา

ในที่สุดก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ลู่ม่านลุกขึ้นมองไปที่ทุกคน “พวกเจ้าก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร พวกข้าหนังหนากันอยู่แล้ว!”

ทุกคนโบกมือปฏิเสธแล้วพูด

ในขณะที่กำลังพูดอยู่ ก็มีกลุ่มคนเดินมาข้างหลัง เจ้าของที่ดินหลิ่วเห็นคนกลุ่มนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย แล้วรีบให้คนพยุงให้ลุกขึ้นมา

“เจ้าพวกชั้นต่ำ คนของข้ามาถึงแล้ว วันนี้ถ้าข้าไม่ตีพวกเจ้าให้ตาย ข้าจะไม่ใช้แซ่หลิ่วอีก!”

ลู่ม่านขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางดุดันมาแต่ไกล ทุกคนต่างพากันยืนล้อมรอบเฉินจื่ออานกับลู่ม่านไว้

“นายท่าน นายหญิง พวกท่านรีบหนีไปก่อน”