บทที่ 395 ไก่เกิดก่อนหรือว่าไข่เกิดก่อน

เฉินจื่ออานกลืนน้ำลาย พูดความคิดของตัวเองออกมา

“กลยุทธ์การเมืองที่ข้าเขียนในวันนี้เกี่ยวกับปากท้องของประชาชน ประชาชนเห็นอาหารเป็นสำคัญ ธรรมชาติเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งของอาหารและปากท้องของประชาชน……”เรียกได้ว่าที่เฉินจื่ออานเป็นซือหนงมาในช่วงหลายเดือนมานี้ไม่ได้เป็นไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่างน้อยที่สุดเขาก็มีความคิดทางด้านอาหารอยู่ไม่น้อย

ดูแล้วเหมือนจะเป็นหลักเหตุผลที่เข้าใจง่าย ถ้าไม่ได้ไปทำล่ะก็ จริงๆแล้วก็ยากที่จะพบเจอเหมือนกัน

หลังจากที่เฉินจื่ออานพูดจบแล้ว ลู่ม่านก็พยักหน้าอย่างพอใจ พัฒนาขึ้นมาก

แต่อาจารย์โจวกลับยิ่งเข้มงวดจริงจังมากขึ้น“เมื่อตะกี้ที่เจ้าพูดว่า ประชาชนเห็นอาหารเป็นสำคัญ ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามเจ้าว่า ถ้าทุกคนอยากจะไปทำนากันหมด แล้วภาระงานอันยิ่งใหญ่ยุคก่อนราชวงศ์ถังใครจะไปจัดการ ”

เฉินจื่ออานอึ้งตะลึงไป หยุดไปสักพัก อาจารย์โจวกลับทนไม่ไหวแล้ว โยนกลยุทธ์การเมืองนั้นกลับไปที่เฉินจื่ออานทันที“กลับไปคิดไตร่ตรองให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยมา ”

“อาจารย์โจว ในเมื่อท่านพูดถึงคำถามนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าก็มีหนึ่งคำถามที่อยากจะถามท่านเช่นเดียวกัน ”จู่ๆลู่ม่านก็เปิดปากพูดขึ้น

อาจารย์โจวไม่ได้พูดอะไร เหมือนกับว่ากำลังรอคำถามของลู่ม่านอยู่

“ท่านคิดว่า ภาระงานของประเทศชาติสำคัญ หรือว่าปากท้องของประชาชนสำคัญ ถ้าภายในใจของทุกคนล้วนแต่เป็นภาระงานอันยิ่งใหญ่ของประเทศชาติ แล้วสุดท้ายจะไม่อดตายกันหรอกหรือ ”

นี่เป็นคำถามย้อนกลับ ประเภทเดียวกับคำถามที่ว่าไก่เกิดก่อนหรือว่าไข่เกิดก่อน

คำถามที่ไม่มีใครสามารถตอบได้

อาจารย์โจวได้ฟังแบบนั้นก็หันมองลู่ม่านอย่างลึกซึ้ง“จื่ออาน เจ้าว่ายังไง ”

ลู่ม่านจึงตระหนักขึ้นมาได้ว่า ที่อาจารย์โจวพูดเมื่อตะกี้นี้ที่แท้ก็กำลังรอเฉินจื่ออานทบทวนความคิดของตัวเองอยู่นั่นเอง แต่ถึงยังไงเฉินจื่ออานก็เป็นคนสมัยโบราณ ความคิดยังค่อนข้างอนุรักษนิยมอยู่ คิดไม่ถึงทางด้านนี้

หลังจากที่ถูกลู่ม่านชี้ทางให้แล้ว เฉินจื่ออานก็เข้าใจขึ้นมาในทันที

“ข้าเข้าใจแล้ว อาจารย์ ข้าจะไปเขียนกลยุทธ์การเมืองใหม่อีกครั้งเดี๋ยวนี้เลยขอรับ ”

“อื้อ ”อาจารย์โจวพยักหน้า

พอเฉินจื่ออานไปแล้ว ลู่ม่านถึงได้พูดขึ้นอย่างขอโทษ“ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ อาจารย์ เมื่อตะกี้ข้านึกว่าท่านจะอาศัยอำนาจมาแก้แค้นเรื่องส่วนตัว ก็เลยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง ท่านได้โปรดอย่าใส่ใจเลยนะเจ้าคะ”

อาจารย์โจวสบถหึออกมา“เจ้าก็รู้ด้วยหรือว่าวิธีการพูดของตัวเองมันไม่ถูกต้อง ข้ายังนึกว่าเจ้าจะไม่สนใจเรื่องอะไรพวกนี้เลยเสียอีก ”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะเจ้าคะ ”ลู่ม่านพูดประจบสอพลออย่างยิ้มแย้ม“ท่านเป็นอาจารย์ของจื่ออาน เป็นอาจารย์ของข้า ภายในใจของข้ามีความเคารพต่อท่านเป็นอย่างมาก ”

“แบบนี้ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย ”อาจารย์โจวลุกขึ้นยืนทำท่าทำทางหยิ่งทะนงตัว“แต่ความคิดพวกนั้นของเจ้าแปลกประหลาดมากๆ ไม่รู้ว่าเจ้าคิดได้ยังไง ”

ลู่ม่านอึ้งตะลึง“ท่านหมายถึงคำถามย้อนกลับเมื่อตะกี้นี้หรือเจ้าคะ จริงๆแล้วข้าเองก็ไม่ได้คิดไตร่ตรองก่อนเหมือนกัน สมัยที่ข้าเป็นเด็กพวกเราก็มีคำถามที่แก้ไม่ได้มาโดยตลอดอยู่หนึ่งคำถาม นั่นก็คือ บนโลกนี้ไก่เกิดก่อนหรือว่าไข่เกิดก่อน ”

อาจารย์โจวไอกระแอมหนึ่งที“แน่นอนว่าไก่เกิดก่อนอยู่แล้ว……”ยังไม่ทันพูดจบ อาจารย์โจวก็หยุดชะงักไป

เขาก้มหน้าลงพูดพึมพำเบาๆ“ไก่เกิดก่อนหรือว่าไข่เกิดก่อนกันแน่นะ ”

ลู่ม่านพอเห็นท่าทางสับสนลังเลของเขาก็หลุดหัวเราะออกมา“จริงๆแล้วท่านไม่จำเป็นต้องสงสัยลังเลหรอก คำถามนี้ ในตอนนี้ยังไม่เคยมีใครให้คำตอบได้ ”

อาจารย์โจวเป็นคนหยิ่งทะนงในตัวเองมาก“คนอื่นตอบไม่ได้ ก็เพราะว่ามีความสามารถไม่พอ เจ้าให้เวลากับข้าสักสองสามวัน ข้าจะต้องคิดออกอย่างแน่นอน ”

“ได้เจ้าค่ะ ”ลู่ม่านพูดขึ้นอย่างสายใจ“ถึงยังไงนี่ก็ปีใหม่ ท่านกับจื่ออานต่างก็ต้องพักผ่อนกันสักสองสามวันอยู่แล้ว ท่านกลับไปคิดคำตอบให้ดีๆ แต่ว่า ต้องไปรับแม่นางเยาในวันพรุ่งนี้ ท่านอย่าลืมล่ะ ”

ลู่ม่านพูดจบ ก็หันตัวกลับเข้าไปในห้อง