บทที่ 424 ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

เฉินจื่ออานถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “เฮ้อ แม้ว่าฮ่องเต้จะทรงตรัสแล้ว ว่าหากมีการบุกเบิกที่รกร้างจะมีรางวัลให้ แต่ท้ายที่สุดแล้วรางวัลก็เป็นแค่ ไม่ต้องส่งภาษีทำกินเป็นเวลาสองปี เดิมทีการบุกเบิกที่รกร้างก็ทำได้ยากอยู่แล้ว ผลผลิตที่ได้ในสองปีแรกคงจะน้อยยิ่งนัก พอเริ่มดีขึ้น ก็ต้องนำส่งภาษี คนที่มีฐานะหน่อย ต่างก็ไม่ยินดีที่จะไปบุกเบิกที่รกร้าง ส่วนคนที่ยากจนแม้แต่ข้าวก็ไม่มีกิน ก็ยิ่งไม่ยินดีที่จะไปทำ ในเมื่อ อาหารที่เก็บเกี่ยวได้ก็ไม่พอจะทำให้อิ่มท้องได้...”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ทันใดนั้นลู่ม่านก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดวิธีการออกแล้ว”

เฉินจื่ออานก็ยิ้มเช่นกัน “การปลูกถั่วสามารถบำรุงดินได้ เจ้ารับผิดชอบรับซื้อ ให้ราคาเหมือนในตลาด ใช่หรือไม่”

ลู่ม่านกอดเฉินจื่ออานไว้ทันที “จื่ออาน เจ้าช่างเหมือนพยาธิในท้องของข้าจริงๆ ”

“ใครใช้ให้เจ้าเป็นเมียข้าเล่า เจ้าคิดอะไรอยู่ในใจ ข้ารู้หมดนั่นแหละ”เฉินจื่ออานพูดจบแล้ว ก็ดึงมือลู่ม่านเอาไว้ “ไปเถอะ ข้าจะไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเป็นเพื่อนเจ้า”

ตั้งแต่คนในหมู่บ้านไป่ฮัวมีฐานะความเป็นอยู่ดีขึ้น บ้านของผู้ใหญ่บ้านก็ได้มีการก่อสร้างใหม่เมื่อปีที่แล้ว อยู่ตรงใจกลางหมู่บ้านพอดี เป็นบ้านขนาดใหญ่ที่แบ่งเป็นสามส่วน มีรูปแบบค่อนข้างจะพื้นเมือง ดูแล้วยิ่งใหญ่ตระการตามาก

ตอนที่พวกลู่ม่านไปถึง ผู้ใหญ่บ้านกำลังต้อนรับแขกอยู่ที่ห้องหนังสือ มีคนจากต่างหมู่บ้านมาขอคำชี้แนะ ผู้ใหญ่บ้านจึงมีงานยุ่งทุกวันไม่ได้เว้น

เมื่อเห็นว่าลู่ม่านกับเฉินจื่ออานมา ผู้ใหญ่บ้านก็รีบเดินออกมาจากด้านในทันที

“ข้ากำลังพูดถึงพวกเจ้า พวกเจ้าก็มาพอดี รีบเข้าไปข้างในกันก่อน ทุกคนกำลังคุยกันอยู่”

ผู้ใหญ่บ้านคนอื่นๆได้ยินเข้า ต่างก็ลุกขึ้นยืน “ที่แท้ก็เป็นสองสามีภรรยาตระกูลเฉินนั่นเอง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”

เฉินจื่ออานกับลู่ม่านสบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็มองเห็นความคิดในใจของอีกฝ่ายจากสายตาของอีกฝ่าย อยากจะพัฒนาการทำซีอิ๊ว จะอาศัยแค่การบุกเบิกพื้นที่รกร้างของหมู่บ้านเดียวนั้นไม่เพียงพอ อีกอย่างพื้นที่รกร้างของหมู่บ้านไป่ฮัวก็ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น

ถ้าหากสามารถรวบรวมพื้นที่รกร้างในหมู่บ้านข้างเคียงได้ และปลูกถั่วเหลืองทั้งหมด แม้แต่ความต้องการในเมืองหลวงก็สามารถรับประกันได้

เมื่อคิดเช่นนี้ ทั้งสองก็นั่งลงตามคำเชิญ หลังจากถามสารทุกข์สุกดิบกันพอสมควรแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็ถามถึงจุดประสงค์ในการมาของลู่ม่านกับเฉินจื่ออาน

เฉินจื่ออานพูดว่า “คืออย่างนี้ ด้วยความต้องการของโรงงานพวกเรา ข้าอยากจะมาคุยกับผู้ใหญ่บ้าน เรื่องที่ราชสำนักสนับสนุนให้มีการบุกเบิกพื้นที่รกร้าง”

เมื่อพูดจบ อารมณ์ที่จดจ่อรอคอยของผู้ใหญ่บ้านเหมือนได้รับการปลดปล่อยออกมาทันที

“จื่ออาน เรื่องที่เจ้าพูดถึงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ราชสำนักสนับสนุนให้บุกเบิกพื้นที่รกร้างตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ว่ากฎหมายที่เอื้อประโยชน์ต่อประชาชนนั้นมีน้อยเกินไป หลังจากบุกเบิกแล้ว แม้แต่ข้าวก็กินไม่อิ่ม ใครจะอยากไปบุกเบิกเล่า”

“ถ้าหากเป็นการปลูกถั่วเหลืองเล่า ”ลู่ม่านพูด “เมื่อปีที่แล้วบ้านข้าปลูกถั่วเหลืองเป็นพื้นที่ยี่สิบหมู่ ถั่วเหลืองต้องการปัจจัยในการเติบโตไม่มาก อีกอย่าง สำหรับพื้นที่รกร้างแล้วมันยังช่วยเพิ่มสารอาหารในดินด้วย”

“คือ...”ผู้ใหญ่บ้านเฉินลังเลอยู่ชั่วครู่ ทันใดนั้นก็มีผู้ใหญ่บ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ปลูกถั่วเหลืองเป็นความคิดที่ไม่เลวก็จริง แต่ใครเลยจะรู้ว่ายุคก่อนราชวงศ์ถังของพวกเรา ไม่ได้ความต้องการถั่วเหลืองมากนัก แม้จะปลูกแล้วก็ขายไม่ได้ราคา ไม่มีความหมายอะไรเลย”

“ข้ารับซื้อเอง ”เฉินจื่ออานพูดขึ้น “ในโรงงานของบ้านข้า ต้องการซื้อถั่วเหลือง ข้าสามารถรับประกันได้ว่า ขอเพียงลงชื่อในสัญญาช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ข้าจะรับซื้อทั้งหมดในราคาที่เท่ากับท้องตลาด”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

“บ้านเจ้าต้องการถั่วเหลืองมากขนาดนั้นเชียวหรือ รอบๆนี้มีที่นาตั้งมากมาย แม้จะเป็นที่รกร้าง แต่ถ้าหากปลูกถั่วเหลืองทั้งหมด ผลผลิตของปีนี้อย่างน้อยก็มีมากกว่าหนึ่งหมื่นชั่ง ถึงตอนนั้น บ้านเจ้าจะมีที่จัดเก็บหรือ”

ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานไม่ได้พูดอะไร แต่ผู้ใหญ่บ้านเฉินรู้ดี

“โรงงานที่อยู่ในเมืองหลวงของพวกเจ้าก็เตรียมจะใช้ถั่วเหลืองจากพวกเราใช่หรือไม่”

“ไม่เพียงแต่ในเมืองหลวง พวกเราเตรียมจะขยายไปยังพื้นที่อื่นๆด้วย ทุกท่านโปรดวางใจ ในเมื่อข้าจะรับซื้อ เช่นนั้นข้าย่อมมีความสามารถที่จะซื้ออย่างแน่นอน ”