บทที่ 486 ระบายน้ำท่วม

“ท่านอ๋อง!” ลู่ม่านตัดบทคำพูดของอ๋องหนิงทันที “แต่ไหนแต่ไรมา ท่านก็เมตตารักใคร่ห่วงใยประชาชนมาตลอด กลุ่มผู้ก่อจลาจลเหล่านี้แท้จริงก็ไม่ใช่คนเลวอะไร พวกเขาแค่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปถึงได้ทำแบบนี้ ทำไมท่านไม่ฉวยโอกาสจากตอนนี้ที่พวกเขามัวแย่งชิงอาหารกันอยู่ รีบหนีออกไปจากที่นี่ล่ะ?”

เมื่อครู่อ๋องหนิงเพิ่งถูกกลุ่มผู้ก่อจลาจลปล้นชิง สูญเสียสติสัมปชัญญะไปหมดแล้ว ในหัวจึงมีแต่ความกระหายเลือดอยากใช้ความรุนแรงเต็มที่

“อยู่ต่อหน้าข้า เมื่อไหร่ที่มันถึงคราวให้ผู้หญิงอย่างเจ้าสอดปากพูดได้แล้ว?”

ขณะที่กำลังพูด จู่ ๆ หรูเฟิงก็ตะโกนขึ้นมาว่า “คนพวกนั้นมาอีกแล้ว”

สีหน้าของอ๋องหนิงแข็งค้าง ลู่ม่านรีบพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “รีบโยนอาหารแห้งออกไปเร็ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกทหารก็รีบโยนอาหารแห้งออกไป กลุ่มผู้ก่อจลาจลก็เริ่มเข้ามาแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งรอบใหม่ เฉินจื่ออานรีบพูดว่า "ขึ้นรถแล้วรีบหนีไปเร็วเข้า"

ทุกคนไม่สนใจความคิดของอ๋องหนิงแล้ว รีบโดดขึ้นรถทันที แล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว

รอจนกระทั่งหนีมาได้ไกลพอสมควรแล้ว ยังคล้ายว่าจะได้ยินเสียงกลุ่มผู้ก่อจลาจลแย่งชิงอาหารกันดังแว่วมาเข้าหูไม่หาย

ในใจลู่ม่านยังนึกกลัวไม่หาย "ดูไปแล้วเหมือนว่า ภัยน้ำท่วมครั้งนี้จะรุนแรงมากจริง ๆ จื่ออาน เกรงว่าช่วงสองสามวันนี้พวกเราจะหยุดพักไม่ได้แล้วล่ะ ทางที่ดีเราควรเร่งม้าให้เต็มที่ เดินทางให้เร็วขึ้นอีกหน่อยจะดีกว่า"

“อื้ม ใช่แล้ว!” เฉินจื่ออานตอบรับ

ทางด้านอ๋องหนิง หลังจากที่สงบจิตสงบใจลงได้ เขาก็ไม่แสดงท่าทางสูญเสียสติและเหตุผลเหมือนเมื่อวันนั้นอีก ทั้งคณะเร่งม้าเดินทางยาวนานถึงสี่วัน ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทางจนได้

ตำบลนี้อยู่ห่างจากเมืองหลวงกว่าหมู่บ้านไป่ฮัวมาก เนื่องจากคนในยุคก่อนต่างก็ต้องพึ่งพาและอาศัยอยู่ตามริมแม่น้ำ ดังนั้นทุกปีเมื่อถึงฤดูร้อนจึงมักเกิดภัยน้ำท่วม

ด้วยเหตุที่ว่าพื้นที่เพาะปลูกของที่นี่ก็ทุรกันดารมาก ชีวิตแต่ละวันของชาวบ้านเหล่านี้ เมื่อเทียบกับหมู่บ้านไป่ฮัว ยิ่งยากจนเข็ญใจกว่ามาก

ทุก ๆ ปี ราชสำนักจะส่งคนลงมาจัดการกับภัยน้ำท่วมและบรรเทาสาธารณภัย แต่น้ำท่วมก็ยังคงเกิดขึ้นทุกปี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง น้ำท่วมในปีนี้ร้ายแรงยิ่งกว่าทุก ๆ ปีที่ผ่านมา ในที่สุดก็ได้รับความสนใจจากราชสำนักเสียที

หลังจากที่ทุกคนมาถึงแล้ว ก็พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมในตำบล เพิ่งจัดแจงที่พักเสร็จ ก็มีผู้ดูแลประจำท้องถิ่นมาขอความช่วยเหลืออย่างรีบร้อน

“อ๋องหนิง ในที่สุดข้าน้อยก็ได้พบท่านดั่งที่หวังเสียที เมื่อเช้านี้ที่เขื่อนเพิ่งจะเกิดเหตุหน้าดินถล่มครั้งใหญ่อีกครั้งแล้ว ชาวนาที่ไปช่วยกันซ่อมเขื่อน บาดเจ็บล้มตายไปถึงสี่สิบแปดคน…”

ลู่ม่านสูดลมหายใจเย็นเยือกเข้าไปลึก ๆ เฮือกหนึ่ง แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “รีบพาข้าไปดูหน่อย”

เป๋าจ่าง*(ผู้ดูแลประจำตำบล)คนนั้นชะงักไป มองลู่ม่านด้วยท่าทางสงสัย "ท่านคือ……"

“นี่คือผู้บุกเบิกการควบคุมทางน้ำที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งมา!” อ๋องหนิงพูดด้วยท่าทีเหน็บแนมน้อย ๆ "พอดีเลย ผู้บุกเบิกจะต้องช่วยแก้ปัญหาให้พวกเจ้าได้อย่างแน่นอน"

เป๋าจ่างขมวดคิ้วมุ่น “แต่ว่า....”

เฉินจื่ออานเห็นดังนั้น ก็รีบพูดว่า “เป๋าจ่าง ไปกันเถอะ!”

เป๋าจ่างหันไปมองเฉินจื่ออานด้วยความสงสัยอีกคน "เจ้าคือ?"

“ข้าเป็นรองผู้ช่วย ถ้าหากท่านมีอะไรที่ไม่เข้าใจ สามารถถามข้าได้เลยโดยตรง!”

ในที่สุดเป๋าจ่างก็นับได้ว่าวางใจลงมาได้นิดหน่อย อย่างน้อยท่านรองผู้ช่วยคนนี้ก็ดูเหมือนจะมีพละกำลังดีใช้ได้ น่าจะช่วยงานได้ไม่น้อย

“เช่นนั้นพวกเรารีบไปดูกันเถอะ” พูดจบ ก็พาลู่ม่านกับเฉินจื่ออานออกไปทันที

ทันทีที่ออกจากตำบล ก็เห็นภูเขาลูกใหญ่ที่สวยงามมากลูกหนึ่ง ซึ่งแบ่งตัวตำบลออกเป็นสองส่วน

“นี่คือภูเขาเหลี่ยงวั่ง และยังเป็นภูเขามงคลของตำบลเราด้วย” เป๋าจ่างพูด

"งดงามมากจริง ๆ" ลู่ม่านชมอย่างจริงใจ

อ้อมผ่านภูเขาเหลี่ยงวั่ง พวกเขาขับรถต่อไปราว ๆ ครึ่งชั่วยาม ถึงค่อยมองเห็นแม่น้ำใหญ่สายนั้นได้เต็มตา

ระดับของผิวน้ำสูงเกินจากเส้นทางเดิมของแม่น้ำมาแล้ว พื้นที่การเกษตรทั้งสองฟากฝั่งริมแม่น้ำต่างก็จมอยู่ใต้น้ำไปเกินกว่าครึ่ง