บทที่ 492 ความช่วยเหลือมาถึง

หรูเฟิงไปครั้งนี้ กินเวลาไปสิบกว่าวันแล้ว

ในช่วงสิบวันมานี้ ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานยังคงนำฝูงชนไปขนย้ายก้อนหินที่เชิงเขาทีละเล็กทีละน้อย

แต่แล้วความกระตือรือร้นอันสูงลิ่วของทุกคนในช่วงแรก ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนล้าหมดเรี่ยวแรงลงไปในที่สุด งานขนย้ายก้อนหินเพื่อเปิดเส้นทางบนภูเขา ไม่เหมือนงานแบบเกษตรกรรมทำไร่ทำนาธรรมดาทั่วไป ที่กินแค่มันฝรั่งนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วจะทำงานต่อไปได้แบบนั้น

ตอนเที่ยง ก็มีคนที่เป็นลมล้มไปอีกคนแล้ว สาเหตุเป็นเพราะขาดสารอาหาร ลู่ม่านรีบขอให้ทุกคนย้ายตัวเขาลงมา ช่วยกันดูแลปฐมพยาบาลให้ดี

แต่ในใจกลับยิ่งคาดหวังตั้งตารอมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าหรูเฟิงเป็นยังไงบ้างแล้ว

ระหว่างที่คิด ๆ อยู่ ไม่ไกลจากตรงนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

เป๋าจ่างพาคนจำนวนหนึ่งเดินมาถึงตรงหน้าลู่ม่าน "ผู้บุกเบิก เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่? นี่ก็คือผลลัพธ์ของการลบหลู่ดูหมิ่นท่านเทพ มีคนล้มป่วยตั้งมากมายขนาดนั้น เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?"

ลู่ม่านขมวดคิ้วมุ่น แต่เป๋าจ่างกลับหันไปอ้าสองแขนออกจนกว้าง แล้วตะโกนไปหาทุกคนว่า “ข้ารู้ว่าทุกคนต่างก็หิวกันแย่แล้ว ที่ศาลบรรพชนเตรียมของกินไว้พร้อมแล้ว ข้าพาหมอมาที่นี่ด้วย ขอแค่ทุกคนหยุดมือในสิ่งที่ทำอยู่ อย่าไปฟังคำพูดเป่าหูของคนคนนี้ แล้วข้าจะเรียกให้หมอมารักษาทุกคนทันที นอกจากนี้ข้ายังรับประกันได้ว่า ปีนี้ทุกคนจะได้กินข้าวจนอิ่มท้องแน่นอน!"

วิธีล่อใจลักษณะนี้ ฟังดูกลับไม่ให้ความรู้สึกที่ดีนัก แต่สำหรับคนที่หมดแรงจนเป็นลมเพราะความหิวโหย รวมถึงคนที่ล้มป่วยจากการทำงานหนักมาเป็นระยะเวลานาน ๆ แล้ว นี่เป็นสิ่งล่อใจที่น่าจะใช้ได้ผลจริงที่สุด

ทุกคนต่างก็หยุดฝีเท้า พลางกลืนน้ำลายกันแบบไม่รู้ตัว

เมื่อเป๋าจ่างเห็นดังนั้น ก็ตะโกนด้วยท่าทางฮึกเหิมเพื่อซื้อใจทุกคนในรวดเดียว “ข้าต่างหากที่เป็นผู้ดูแลประจำตำบลนี้ ทั้งยังเติบโตมากับทุก ๆ คน มีบางคนที่เป็นผู้อาวุโสของข้าด้วย ข้าจะทนเห็นผู้หญิงคนนี้จิกหัวใช้ทุกคนเยี่ยงทาสได้อย่างไรกัน? ขอแค่พวกเจ้าไม่ต้องไปฟังคำพูดของนาง อย่าได้ลบหลู่ดูหมิ่นท่านเทพอีก ข้ารับปากว่าจะช่วยพวกเจ้าอย่างแน่นอน "

อันที่จริงลู่ม่านเองก็รู้สึกอึดอัดขัดใจมากเหมือนกัน นางก็รู้สึกกลัวที่ต้องมาเห็นคนมากมายขนาดนี้ต้องร่างกายผ่ายผอม ใบหน้าเหลืองซีดเพราะตัวนางเอง ดังนั้น ในเวลานี้สิ่งที่นางคิดในใจก็คือ ถ้ามีใครลุกขึ้นแล้วตามเป๋าจ่างไปจริง ๆ นางก็จะไม่โทษพวกเขาเลย

โดยเฉพาะหลายคนที่ต้องการการรักษาพยาบาลอย่างเร่งด่วน.....

คาดไม่ถึงว่า ทุกคนที่หยุดชะงักไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน จะก้มหน้าลงเริ่มตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป๋าจ่างแทบไม่อยากเชื่อสายตา “นี่สรุปว่าพวกเจ้าได้ยินที่ข้าพูดกันหรือไม่? หรือกระทั่งชีวิตตัวเองพวกเจ้าก็ไม่ต้องการแล้ว? ”

คำตอบเดียวที่เขาได้รับ ก็คือเสียงของชาวบ้านที่ก้มหน้าขุดเจาะเคาะหินไม่หยุด!

เป๋าจ่างโกรธแทบตายให้ได้แล้ว "ผู้หญิงอย่างเจ้าช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว นี่เจ้าทำเสน่ห์ใส่พวกเขาสินะ? เจ้าต้องทำเสน่ห์คุณไสยใส่พวกเขาแน่ ๆ!"

ลู่ม่านแค่นหัวเราะเย็นชาขึ้นมาเสียงหนึ่ง “ข้าทำเสน่ห์คุณไสยหรือไม่ เจ้าเองก็รู้ดีแก่ใจ แต่เจ้าใช้ลูกไม้หลอกล่อพวกเขาอย่างไร พวกเขาต่างก็เห็นกันอยู่ตำตา เท่าที่ข้ารู้นะ เจ้าเองก็เป็นผู้ดูแลประจำตำบลนี้มาได้ยี่สิบปีแล้วสินะ? ยี่สิบปีก่อนเจ้าก็พูดแบบนี้ ร่ำร้องให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวเจ้า เจ้าอาจทำให้พวกนางกินอิ่มท้องได้ แต่สุดท้ายเป็นอย่างไรล่ะ? พวกผู้ชายต้องมาถูกน้ำท่วมพัดจนจมหายตายจากไปทีละคน ๆ นี่เจ้าทำอะไรอยู่กันแน่? หรือว่าเจ้าแค่หวังจะทำให้ตัวเองร่ำรวย แต่กลับพร้อมจะทำร้ายคนอื่นให้บ้านแตกสาแหรกขาด!"

คำพูดของลู่ม่านกระทบโดนจุดเจ็บปวดของเป๋าจ่างได้พอดิบพอดี เขาโกรธจนลนลาน พูดจากระหืดกระหอบขึ้นมาทันที

“ข้าทำอะไร ไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงอย่างเจ้ามาเจ้ากี้เจ้าการ! ถ้าเจ้ายังกล้าใส่ร้ายข้าอีก ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้วนะ”

คำพูดของลู่ม่านกระทบใส่จุดเจ็บปวดของเป๋าจ่างได้อย่างพอดิบพอดี เขาโกรธจนลนลานพูดจากระหืดกระหอบขึ้นมาทันที

“ข้าทำอะไร ไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงอย่างเจ้ามาสอดปากเจ้ากี้เจ้าการ! ถ้าเจ้ายังกล้าใส่ร้ายข้าอีก ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้วนะ”

“ข้าก็ไม่คิดจะสอดปากเจ้ากี้เจ้าการให้เสียเวลาชีวิตหรอก!” ลู่ม่านพูดจบ ก็เดินออกไปเข้าร่วมกับกลุ่มชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ทันที

เป๋าจ่างยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา

ลู่ม่านค่อยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามฝืนระงับความหิวโหยจนไส้แทบขาดนี้ลงไป

เพิ่งจะยืนได้มั่น ท่านป้าที่อยู่ข้างหน้าก็ร่างกายเอนส่ายไปมาอย่างไม่สู้ดีลู่ม่านรีบเข้าไปประคองนางไว้ “ท่านป้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่เป็นไร ๆ!” ท่านป้ายังพยายามฝืนดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ทำอย่างไรก็ลุกขึ้นมาไม่ไหวสักที

“ขอโทษนะ ป้าทำให้เจ้าต้องเป็นห่วงเสียแล้ว” ท่านป้าพูด

“ไม่หรอก!” ลู่ม่านจมูกพลันแสบร้อน เดิมที เมื่อตอนที่ต้องเผชิญกับคำพูดกล่าวหา กับถ้อยคำด่ากระทบกระแทกแดกดันของเป๋าจ่าง นางยังสามารถไม่เก็บมาใส่ใจได้ แต่ท่านป้าคนนี้ดีกับนางมากขนาดนั้นแท้ ๆ เดิมทีลู่ม่านคิดว่าตัวเองจะสามารถช่วยพวกเขาได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าทุกอย่างมันจะกลายมาเป็นแบบนี้

สรุปว่านางทำถูกหรือทำผิดกันแน่?

“ท่านป้า ข้าขอโทษด้วย ล้วนเป็นข้าที่ทำร้ายพวกท่าน! ถ้าทุกคนไม่ช่วยข้าต่อ ข้าก็จะไม่โทษทุกคนเด็ดขาด” ลู่ม่านพูดด้วยสภาพจิตใจที่ร้าวรานเต็มที