บทที่ 494 เขื่อนพังแล้ว

เมื่อจุดไฟกองใหญ่ได้แล้ว ที่เหลือหลังจากนี้ก็คือการคอยเติมไฟทุกวัน คอยมาราดน้ำมันทุกวันเท่านั้นแล้ว

ทุกคนต่างเอาน้ำมันตุงทั้งหมดที่มีในบ้านออกมา ส่วนที่เหลือเป็นลู่ม่านสั่งให้คนเอามาเพิ่ม

ไฟลุกไหม้ติดต่อกันยี่สิบวัน ในระยะเวลายี่สิบวันนี้ ดั่งสวรรค์มีตาไม่มีฝนตกลงมาเลยแม้แต่นิดเดียว ยึดตามแผนของลู่ม่าน อย่างน้อยต้องเผาไปจนกว่าหินก้อนนั้นจะเปราะ ถึงจะนับว่าใช้ได้

ทางที่ดีที่สุดทคือต้องเผาหินตรงกลางนั้นไปเรื่อย ๆ ไม่หยุด ไม่อย่างนั้นหินก้อนใหญ่ขนาดนั้น ก็เท่ากับว่าเสียแรงเผาไปเปล่า ๆ

ในวันที่ยี่สิบเอ็ด ตอนเช้าอากาศยังดีอยู่แท้ ๆ เพิ่งกินข้าวเที่ยงเสร็จ กลับมีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว

หัวใจของลู่ม่านพลันหดเกร็ง รีบลุกขึ้นออกไปดูทันที

เมฆดำมารวมตัวกันอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา พอเห็นว่าฝนทำท่าจะตกแล้ว ลู่ม่านก็รีบวิ่งตรงไปทางภูเขาเหลี่ยงวั่งทันที

จากระยะไกล ๆ สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร้อนผ่าวของเปลวไฟที่แผดเผามาตลอดหลายวัน

ฝนห่านี้ดูท่าแล้วคงจะหนักมากแน่ ถ้าเกิดตกลงมาจริง ๆ ที่ลงทุนลงแรงกันไปยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมา จะถือว่าสูญเปล่าไปอย่างสิ้นเชิง!

เฉินจื่ออานวิ่งไล่ตามหลังมาติด ๆ "เสี่ยวม่าน เจ้าจะทำอะไรน่ะ?"

“ข้าจะไปดูหน่อย! ถ้าหินก้อนนี้ถูกฝนดับจนหมด ก่อนหน้านี้ที่เราทุ่มเททำมาก็สูญเปล่าแล้ว!”

“ไปไม่ได้นะ!” เฉินจื่ออานตะโกนห้าม “ไฟกองใหญ่ขนาดนั้น ถ้าเจ้าเข้าไปอาจโดนไฟเผาจนได้รับบาดเจ็บได้ง่าย ๆ เลยนะ”

“ไม่เป็นไร ข้าจะไม่เข้าใกล้หรอก ข้าจะไปยืนดูอยู่ห่าง ๆ ” ลู่ม่านยืนหยัดหนักแน่น

“แบบนั้นก็ไม่ได้!” เฉินจื่ออานคว้าตัวลู่ม่านไว้ “เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวข้าไปดูเอง”

เฉินจื่ออานพูดจบ ก็ไม่รอให้ลู่ม่านเอ่ยทักท้วงใด ๆ วิ่งออกไปทันที ลู่ม่านยืนตะลึงอึ้งค้างอยู่กับที่ไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไล่ตามไป

เพิ่งจะไปถึงแต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็เห็นว่าคนทั้งหมู่บ้านมากันหมดแล้ว

ทุกคนต่างพกของติดตัวมาด้วย มีบางคนพกร่ม บางคนก็พกที่นอนหนา ๆ มา ราวกับพร้อมจะสู้กับไฟกองนี้จนถึงที่สุด

เมื่อเห็นลู่ม่าน พวกเขาต่างก็พากันตะโกนขึ้นว่า “ผู้บุกเบิก พวกเรามาแล้ว พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง!”

“ได้!” ลู่ม่านรู้สึกขอบคุณจากใจจริง “ได้เห็นท่าทีของทุกคน ข้าก็พอใจมากแล้ว ต่อให้วันนี้พวกเราจะทำไม่สำเร็จ แต่พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องกลัวทั้งนั้น เพราะทุกคนต่างร่วมมือกัน ในอนาคตพวกเราจะต้องย้ายหินก้อนนี้ออกไปได้อย่างแน่นอน”

เพิ่งจะพูดจบ ก็มีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับสายฝนที่เทลงมาอย่างหนัก ทุกคนรีบลุกขึ้น เตรียมพร้อมใช้ร่างกายของตัวเองบังฝน

จู่ ๆ ไม่รู้ว่ามีใครร้องตะโกนขึ้นว่า "ทุกคนฟังเร็ว มีเสียงอะไรด้วย!"

ทุกคนต่างมองไปข้างหน้า เห็นเพียงหินก้อนใหญ่ยักษ์มีรอยปริร้าวขึ้นมาสายหนึ่ง น้ำฝนที่สาดลงบนหินที่ร้อนจัดเกิดเป็นเสียงดังฉ่า ๆ เมื่อสองอุณหภูมิที่แตกต่างกันบนก้อนหินถูกกระตุ้น ชั้นหินด้านนอกส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งก็เริ่มปริแตกออกจากกันอย่างช้าๆ

“สำเร็จแล้ว!” ฝูงชนยืนนิ่ง ก่อนจะตะโกนโห่ร้องออกมาอย่างยินดี

“จื่ออาน พวกเราทำสำเร็จแล้ว!” ลู่ม่านก็ร้องตะโกนด้วย

“ใช่ ในที่สุดพวกเราก็ทำสำเร็จแล้ว!” เฉินจื่ออานก็ตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่เช่นกัน ทุกคนต่างทุ่มเทกายใจทำคนละไม้คนละมือไม่หยุด ในที่สุดก็ถึงฉากนี้ที่รอคอยสักที

ฝนห่านี้ตกหนักกินเวลาถึงสามสี่วันติดต่อกัน และในที่สุดคืนหนึ่ง ทางฝั่งภูเขาก็ปรากฏเสียงดังสนั่น ทุกคนสะดุ้งตื่นขึ้นจากการนอนหลับ มายืนอยู่หน้าประตู ก็ได้เห็นว่าภูเขาลูกใหญ่พังถล่มลงมาแล้ว

ภูเขาลูกใหญ่ที่ฝังตรึงอยู่ในใจของทุกคนในตำบลนี้มาเป็นเวลาหลายร้อยปีติดต่อกัน สุดท้ายก็ถูกทุกคนผลักจนพังถล่มลงมา

วันรุ่งขึ้น ทุกคนในตำบลตื่นแต่เช้า นำพลั่วกับเสียมติดมือไป เริ่มต้นเก็บกวาดทำความสะอาดเศษซากก้อนหินที่ระเกะระกะพื้น

........................

ที่ศาลาพักม้า ในห้องรับแขก

อ๋องหนิงนั่งฟังรายงานจากเป๋าจ่างอยู่ที่นั่น สีหน้าค่อย ๆ มืดมนลงไปทุกขณะ “คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า นางจะถึงกับทำสำเร็จแล้ว?”

“ไม่เพียงแค่นั้นนะขอรับ ดูเหมือนว่านางจะรู้เรื่องที่พวกเรายักยอกเงินบรรเทาทุกข์เข้าแล้วด้วย!”