บทที่ 57 ต้องการการช่วยงาน

เพียงแต่การลงทุนบางอย่างก็จำเป็น ลู่ม่านรู้ดีอยู่แก่ใจ

ถอนความคิดกลับมา ทั้งสองไปซื้อเกวียนตรงประตู เทียบกันแล้วเกวียนค่อนข้างถูก แต่ราคาก็ยังมากกว่าร้อยเหวิน

หลังจากเสร็จสิ้น ทั้งสองก็จัดเกวียน แล้วค่อยๆ มุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

ช่วงเวลาเที่ยงวัน ผู้คนมากมายคุยกันอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน เห็นทั้งสองรีบเข้ามาพร้อมกับเกวียน ต่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชม

“จื่ออานเพิ่งแยกบ้านไปไม่นาน ก็ซื้อเกวียนแล้ว”

“ช่วงนี้สองคนนี้ออกจากหมู่บ้านเอาของไปขายทุกตลาด คงได้เงินกันแน่ๆ”

มีคนหน้าหนาเอ่ยถาม “จื่ออาน พวกเจ้าขายอะไรได้เงินกันแน่ ทำไมไม่เห็นบอกพวกเราเลย”

“นั่นสิ ต่างก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ทุกคนช่วยๆ กันก็ได้นะ”

ทันใดนั้นเฉินจื่ออานไม่รู้จะพูดอะไร สิ่งนั้นลู่ม่านทำเอง แต่นางบอกว่าเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของตระกูลนาง เขาจะเปิดเผยมันได้ยังไง

ขณะที่กำลังคิด ลู่ม่านเกิดความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมอง จึงยิ้มและพูดว่า “ได้สิ ถ้าท่านป้าเป็นห่วงพวกเรา คราวหน้าบางทีข้าอาจมีเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือจากทุกคน ถึงตอนนั้นทุกคนไม่สนใจข้าไม่ได้นะ”

“จริงเหรอ” มีคนพูดอย่างประหลาดใจ

แต่มีคนแสดงความไม่เชื่อมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาต่างรู้สึกว่าลู่ม่านแค่พูดสุภาพตามมารยาท มีคนในนั้นหัวเราะและพูดว่า “จื่ออาน ถ้าเจ้ามีเงินเจ้าควรซ่อมแซมบ้านก่อนดีกว่า”

ลู่ม่านไม่ใส่ใจสิ่งนี้ ทั้งสองค่อยๆ มุ่งหน้าเข้าหมู่บ้านไป

เมื่อเดินมาไกลแล้ว เฉินจื่ออานถึงได้หันหน้าไปมองลู่ม่านอย่างกังวล “เสี่ยวม่าน ถ้าเจ้าลำบากใจ ให้ข้าพูดเองก็ได้...”

“ข้าไม่ได้ลำบากใจ!” ลู่ม่านหัวเราะ “ข้าคิดว่าอาจต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาจริงๆ!”

เฉินจื่ออานจึงโล่งใจ หากถึงตอนที่ลู่ม่านทำเงินได้กำไรเป็นของตัวเองจริงๆ และสามารถช่วยสร้างรายได้เล็กๆ น้อยๆ ให้ชาวบ้านได้ เฉินจื่ออานก็รู้สึกดีเช่นกัน เพียงแต่มีบางคนที่เฉินจื่ออานไม่อยากช่วย

หลังจากกลับบ้าน ลู่ม่านจึงเริ่มคิดเตรียมการเรื่องนี้

เพราะตอนนี้มีคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้น วันนี้ภัตตาคารเฟิ่งหลายก็จองเป็นจำนวนมาก อีกอย่างช่วงบ่ายวันนี้ นางยังต้องทำสินค้าให้ร้านขายของชำบ้านจางในวันพรุ่งนี้ด้วย

ตอนนี้ส้มในมือของพวกเขาสามารถทำได้มากถึงห้าสิบชั่ง

เพียงพอแล้วสำหรับสภาพการณ์ปัจจุบัน แต่ถ้ามีที่อื่นต้องการ พวกเขาก็เสียโอกาส ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้วันขึ้นปีใหม่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว

ลู่ม่านคิดอย่างกล้าหาญ ทำไมปีก่อนไม่ฉวยโอกาสเก็บผลไม้ไว้กันนะ

เพียงแต่ สิ่งที่พวกเขาขาดมากที่สุดตอนนี้คือเงิน ลู่ม่านวางความคิดนี้ไว้ก่อน แล้วจึงเริ่มเตรียมผลไม้กวน

ยังดีที่ตอนนี้ทั้งคู่เชี่ยวชาญขึ้นแล้ว

กระทั่งตกค่ำ ส้มสองตะกร้าก็กลายเป็นผลไม้กวนแล้ว ตอนที่ลู่ม่านกำลังจะบรรจุขวด เพิ่งนึกได้ว่าขวดที่บ้านหมด ครั้งก่อนนางสั่งไปแค่ร้อยเดียว!

ต้องบรรจุห้าสิบขวดส่งให้ร้านขายของชำบ้านจางก่อน และอีกห้าสิบขวดค่อยบรรจุเมื่อได้ขวดกลับมา แล้วเอายี่สิบชั่งบรรจุไหเตรียมนำไปให้ภัตตาคารเฟิ่งหลาย

ยังเหลือกระจายอีกสิบชั่ง นางตั้งใจจะให้เหยาซื่อและสามีไปขายข้างถนน

เพราะท้ายที่สุดพวกเขาไม่สามารถพึ่งพาภัตตาคารเฟิ่งหลายกับร้านขายของชำได้ เป้าหมายของนางคือการให้คนสมัยก่อนราชวงศ์ถังทั้งหมดรู้ถึงการมีอยู่ของผลไม้กวนนี้

คิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นลู่ม่านก็รู้สึกว่านางควรตั้งชื่อให้ผลไม้กวนมีชื่อเสียงโด่งดัง

ในยุคสมัยใหม่ บริษัทสตาร์ทอัพเล็กๆ ของลู่ม่านตั้งชื่อตามชื่อของนาง แต่มาใส่ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์นัก

ถ้าเป็นชื่อ...