บทที่ 64 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

จึงหยิบเอาแครอทและพวกผักสด มาทำสลัดผัก จากนั้นก็เริ่มหมักแป้งและนึ่งแป้ง!

ครั้งที่แล้วเธอเคยลองนึ่งแป้งมาแล้ว หั่นเป็นแผ่นบางๆ แล้วทาด้วยผลไม้กวนกินแล้วอร่อยถูกปากมาก

รอจนนึ่งแป้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนที่ผู้ดูแลร้านช่ายเรียกให้ไปซื้อของก็กลับมาแล้ว ลู่ม่านจึงเอาเครื่องเทศพวกนั้นใส่เกลือเพิ่มผัดจนสุกเรียบร้อยแล้ว จึงเรียกให้เฉินจื่ออานนำพวกนั้นวางในเครื่องบดและจัดการบดให้ละเอียด จากนั้นจึงนำผงละเอียดมาใส่ลงในแป้ง และนวดแป้งจนทำออกมาเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยว จากนั้นจึงนำไปนึ่งให้สุกในหม้อ

หลังจากน้ำมันในหม้อร้อนแล้ว จึงนำเส้นก๋วยเตี๋ยวที่นึ่งจนสุกแล้วใส่ลงในน้ำมันเดือด เมื่อเอาออกมาแล้วทั้งหมดทั้งกรอบน่าอร่อย

การทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในแบบทำเองก็ออกมาแล้ว ลู่ม่านรีบเก็บงำความยินดีในโอกาสทางธุรกิจที่เพิ่มขึ้นอีกอย่างเอาใจในก้นบึ้งหัวใจ

หลังจากทำบะหมี่สำเร็จรูปออกมาแล้ว จึงหาจานดีๆ มาหนึ่งจาน มีผักที่ล้างสะอาดแล้วรองไว้บนจาน จากนั้นก็นำแป้งแผ่นกรอบเป็นชิ้นจัดเรียงไว้ด้านนอก และทาผลไม้กวนไว้ด้านบน

สุดท้าย ลู่ม่านก็หยิบจานเปล่ามาหนึ่งใบ และเทผลไม้กวนลงไปโดยไม่เพิ่มสิ่งใดลงไป

จากนั้นก็หยิบน้ำอุ่นขึ้นมาหนึ่งแก้วและเทน้ำผลไม้กวนลงไป การทำเช่นนี้ถือว่าเป็นการเตรียมอาหารที่เกี่ยวข้องกับผลไม้กวนไว้ทั้งโต๊ะ

เมื่อยกสิ่งของออกไป จวงลี่จ้งเห็นผลไม้กวนสีเหลืองนวลคู่เคียงกับอาหาร ถือว่าเบื้องหน้าช่างเปล่งประกายมาก พลันจิบน้ำผลไม้กวนก่อนหนึ่งอึก มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น

รสชาติเปรี้ยวอ่อน หวานแต่ไม่เลี่ยน ถือว่าไม่เลวเลย

แถมยังมีขนมปังที่สอดไส้ผลไม้กวนไว้ด้วย เขาพยักหน้าเล็กน้อย “มองจากลักษณะนี้แล้ว แป้งนึ่งที่ไม่มีไส้ก็ไม่ได้กลืนลงคอยากอีกต่อไปแล้ว”

จนสุดท้าย สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่เส้นบะหมี่กรอบที่อยู่บนผลไม้กวน จึงหยิบเอาแป้งที่โค้งจนเป็นเกลียวหนึ่งอัน วางอยู่ทางด้านหน้า เขาจ้องมองเส้นนี้อย่างแปลกใจมากราวกับของเล่นที่เหมือนกับแมลงอย่างไรอย่างนั้น

“นี่คืออะไรหรือ?”

ลู่ม่านตอบตามความจริง “นี่คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเจ้าค่ะ”

“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปงั้นหรือ?” จวงลี่จ้งสนใจ “สำเร็จรูปอย่างไรเล่า?”

เมื่อครู่ลู่ม่านได้ตั้งใจทำเผื่อไว้สองอัน เดิมก็อยากให้เฉินจื่ออานได้ลองชิมของสดใหม่ แต่ตอนนี้จวงลี่จ้งถามถึงแล้ว นางจึงเดินไปเอาออกมาจากด้านใน

ต่อหน้าจวงลี่จ้ง เธอหาชามมาหนึ่งชาม วางบะหมี่ลงไปด้านใน จากนั้น ก็เติมน้ำเดือด และหยิบเกลือใส่ลงไป

หลังจากเครื่องเทศโดนน้ำแล้ว กลิ่นหอมหวนโดนน้ำร้อนจนพวยพุ่งตีขึ้นมา ผู้ดูแลร้านช่ายที่อยู่ด้านหลังถึงกลับอดใจไม่ไหวจนพูดชมเชยออกมา “หอมมากจริงๆ!”

ความจริงแล้วลู่ม่านไม่พอใจกับสิ่งนี้สักเท่าไหร่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในยุคปัจจุบันหอมกว่านี้มาก อีกอย่าง เมื่อมีถ้วยสำเร็จรูปมาให้ยิ่งสะดวกมากกว่าเดิม

แต่ การนำมาจัดการกับคนยุคโบราณที่พื้นฐานไม่เคยลองเครื่องเทศเหล่านี้สักเท่าไหร่ ถือว่าเป็นเรื่องที่เกินพอแล้ว

หลังจากทำเสร็จแล้ว ลู่ม่านจึงหยิบเอาสิ่งของอย่างหนึ่งเพื่อนำมาปิดบนชามเอาไว้ หลังจากนั้นผ่านไปหลายนาที นางจึงเปิดฝาออก “ทานได้แล้ว!”

ใบหน้าอันเย็นชาของจวงลี่จ้งในที่สุดก็เปิดเผยอารมณ์ที่แตกต่างกันไปออกมา “แค่นี้หรือ? ไม่ต้องต้มนานๆ หน่อยเหรอ?”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ!” ลู่ม่านพูดจบ พลันน้ำชามถ้วยนั้นดันไปทางด้านหน้าของจวงลี่จ้ง “ลองสักหน่อยเถิด?”

หัวคิ้วของจวงลี่จ้งขมวดแน่น ผู้ดูแลร้านช่ายที่อยู่ทางด้านหลังเมื่อเห็นเหตุการณ์จึงรีบกล่าวทันควัน “คุณชายรอง ให้ข้ากินแทน...”

จวงลี่จ้งยกมือขึ้นเพื่อห้ามปรามเขาเอาไว้ ช่างน่าตลกขบขันจริง เขาเป็นถึงคุณชายรองของตระกูลจวงแท้ๆ ถ้ามีของเล่นแปลกใหม่ยังไม่กล้าลองแล้วล่ะก็ ภายภาคหน้าจะเอาอะไรไปสู้รบกับคนอื่นได้เล่า?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาและคีบบะหมี่หนึ่งเส้นเข้าปาก

แป้งบะหมี่หมักได้ดีมาก เหนียวนุ่มยืดหยุ่น ประเด็นสำคัญคือ ตัวบะหมี่เองก็มีรสชาติ ไม่เหมือนบะหมี่น้ำซุปแบบต้นตำรับทางนี้ พื้นฐานของบะหมี่อาศัยน้ำซุปในการปรับสภาพ

การกินเช่นนี้ ถือว่าถูกใจจริงๆ

จึงกินติดกันอีกหลายคำ เขาจึงวางตะเกียบลงและทำท่าทางนิสัยเสียออกมา “ถ้าซุปนี้ดีอีกนิด ก็จะอร่อยกว่านี้แน่”

ชิ!

ลู่ม่านอดใจไม่ไหวจนเหลือบมองเขาอยู่สองครั้ง คิดไม่ถึงเลยคุณชายรองจวงท่านนี้ถือว่ามีระดับในการชื่นชมมาก นางแค่ใช่น้ำร้อนแบบธรรมดาเทลงไปเท่านั้น ต้องไม่ค่อยเป็นยังไงอยู่แล้ว

หากใส่น้ำซุปเคี่ยว และยังมีซองเครื่องปรุงในยุคปัจจุบันใส่ลงไปงั้นก็ต้องกล่าวว่าเป็นอาหารเลิศรสอร่อยที่สุดในโลกแล้ว

แต่ว่า ลู่ม่านไม่คิดจะบอกกับเขา! นางต้องการสงบปากสงบคำเพื่อจะต่อยอดให้ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี!