บทที่112 หาเรื่องอีกแล้ว

ไม่ๆๆ

ถึงแม้จะทำสินค้าตัวนั้น ก็จะเรียกว่าเหล่ากานมาไม่ได้ ลู่ม่านมองดูใบหน้าที่อ่อนเยาว์ในบ่อน้ำของตัวเอง นางยังสาวขนาดนี้ จะใช้ชื่อนี้ไม่ได้

พอคิดได้แล้ว ลู่ม่านก็ปกป้องพริกสามต้นนั้นไว้ให้ดี

ตอนกลางคืนจะต้องเผาไฟที่เตา เพื่อทำให้ห้องครัวอบอุ่นแล้วค่อยปิดประตูเข้านอน

เช้าวันต่อมา ลู่ม่านก็เริ่มเปิดรับสมัครคนงานทำผงเครื่องเทศสิบสามชนิดอย่างเป็นทางการ เพราะตอนนี้ลู่ม่านรับสมัครคนในหมู่บ้านไม่น้อย คนที่ซื่อสัตย์ต่างก็มาทำงานที่นี่กันหมดแล้ว

เหยาซื่อแนะนำให้ลู่ม่านไปซื้อคนกลับมา แต่ลู่ม่านเป็นคนในโลกปัจจุบัน นางทำใจซื้อมนุษย์ด้วยกันไม่ได้หรอกนะ จึงพูดว่า รออีกหน่อย

เหยาซื่อเห็นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร แค่บอกว่าจะพยายามช่วยนางหาคนที่สามารถพึ่งพาได้

พอประกาศข่าวออกไป ไม่นานก็มีคนสนใจมาสมัครเยอะมาก บางคนก็เป็นคนในหมู่บ้าน เพราะอิจฉาคนที่ได้ทำงานกับลู่ม่าน ได้สวัสดิการที่ดีมาก

ยังมีบางคนเป็นคนนอกหมู่บ้าน ได้ยินข่าวจากหลายๆแหล่งว่าทำงานกับลู่ม่านแล้วดี

ลู่ม่านทำการคัดเลือก เพื่อพิจารณาทางด้านผู้ใหญ่บ้าน พยายามเลือกคนในหมู่บ้านจะดีที่สุด คนนอกหมู่บ้านก็เลือกคนที่ดีๆมาทำงาน

ตอนแรกก็ไม่ได้ต้องการคนเยอะขนาดนี้ ขั้นตอนหลักเลยคือการผัด การบด การเลือก และบรรจุ

ลู่ม่านรับมาสิบกว่าคน ด้านขวด ลู่ม่านคิดไปคิดมาแล้ว ตัดสินใจทำแบบสองชนิด แบบกระบอกไม้ไผ่กับขวดกระเบื้องเคลือบ เหมาะสำหรับการเลือกระหว่างคนจนกับคนรวย

พอคิดได้แล้ว ลู่ม่านก็เริ่มทำการฝึกฝนคนงาน ลู่ม่านคุ้นเคยกับขั้นตอนพวกนี้ดี ดังนั้นจึงทำอย่างค่อนข้างราบรื่น

สามวันหลังจากนั้น โรงงานผงเครื่องเทศสิบสามชนิดก็เริ่มเปิดทำการ เช้าวันต่อมา ก็มีผงเครื่องเทศสิบสามชนิดชุดแรกทำออกมา

ลู่ม่านเอาส่วนหนึ่งส่งไปให้ร้านขายของของตระกูลจวงและภัตตาคารเฟิ่งหลาย ที่เหลือก็เอาให้ร้านขายของชำบ้านจางในตำบล ร้านใหม่ของร้านขายของชำบ้านจางเปิดอยู่ที่ตลาดตะวันตก ตอนนี้ยอดขายดีกว่าทางตลาดตะวันออก เถ้าแก่จางรู้สึกอารมณ์ดีมาก

เห็นลู่ม่านออกสินค้าใหม่อีก เขาก็ดีใจมากกว่าเดิม “แม่นางลู่ ขอแค่เป็นยี่ห้อไป่ฮัวของพวกเจ้า จะต้องเป็นของดีมากแน่ๆ ไม่แน่ อาจจะเป็นสินค้ายอดฮิตใหม่ก็ได้”

ลู่ม่านพยักหน้า กำลังออกไปก็มีคนเข้ามาถามผงเครื่องเทศสิบสามชนิดแล้ว เถ้าแก่จางรีบแนะนำขึ้นมา ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานสบตากันแล้วอมยิ้มเดินออกไป

เช้าวันต่อมา ก็มีข่าวลือมาว่าผงเครื่องเทศสิบสามชนิดชุดนั้นขายดีมาก ไม่เพียงแต่เถ้าแก่จาง ทางตระกูลจวงก็ทำการสั่งสินค้าชุดใหญ่ ลู่ม่านจึงเริ่มติดต่อทางผู้ขายยาสมุนไพรให้ทางนั้นส่งสินค้ามา

ไม่เพียงแต่ส่งให้ร้านเท่านั้น ลู่ม่านยังเก็บไว้ในกระบอกไม้ไผ่เอาให้หวังเอ้อร์หนิว ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ขายปลีกผลไม้กวน ยังขายปลีกผงเครื่องเทศสิบสามชนิดด้วย

หลายวันก่อน หวังเอ้อร์หนิวซื้อแผงขายของของตลาดตะวันออก เริ่มขั้นแรกของการเป็นนักธุรกิจ

ตอนบ่าย ลู่ม่านนานๆทีจะมีเวลาว่าง จึงทำซุปอยู่ที่บ้าน คิดว่าจะเพิ่มอาหารให้คนที่มาช่วยสร้างบ้านหน่อย

ถึงแม้พวกเขาจะบอกแล้วว่า ลู่ม่านไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ยังไงก็เห็นแก่ที่เซวียนเหนียงมาช่วยลู่ม่านทำงาน ลู่ม่านจะไม่สนไม่ได้

เอาผลไม้มาจากโรงงาน บวกกับหมูตุ๋น รสชาติมีเอกลักษณ์ แต่ก็ค่อนข้างบำรุงร่างกาย

ลู่ม่านเพิ่งทำเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเหยาซื่อดังมาจากด้านนอก “หอมจังเลย เสี่ยวม่าน เจ้าทำของอร่อยๆอะไรกินอีกแล้ว”

“พี่เหยาจมูกดีจริงๆ ข้าเพิ่งทำเสร็จ มากินด้วยกันสิ” ลู่ม่านพูดด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าอยู่กับเจ้าก็ได้กินของอร่อยบ่อยมาก” เหยาซื่อพูด