บทที่16 บีบคั้นจนตาย

เพราะต้องทำธุรกิจ ปกติลู่ม่านก็จะคอยสังเกตเงินตราในสมัยดีเป็นระยะ

ยุคนี้เรียกว่ายุคก่อนราชวงศ์ถัง ที่จริงมีหลายจุดที่คล้ายกับราชวงศ์ถังอยู่บ้าง เมื่อก่อน ตอนที่นางอยู่ในโลกปัจจุบัน ปกติชอบดูและศึกษาพวกสารคดี สนใจในเรื่องราชวงศ์ถังที่ยิ่งใหญ่

ดังนั้น ก็พอจะเข้าใจแล้วบ้าง

ยุคก่อนราชวงศ์ถังก็เหมือนกับยุคสมัยราชวงศ์ถังไม่ใช้เหรียญที่ทำมาจากเงิน ก็เหมือนกับคนในยุคปัจจุบันที่ใช้เหรียญที่ทำมาจากทองแดง และเหรียญทองแดงยังมีราคาสูงกว่าด้วย

โดยปกติเงินหนึ่งเหวิน สามารถซื้อข้าวสารหนึ่งชั่งได้ และแรงงานที่ไปทำงานในตำบล เดือนหนึ่งก็ได้แค่สองร้อยเหวิน

ตอนนี้ เขากลับบอกว่าจะเอาเงินสิบพวงไปพบปะเข้าสังคม ถึงว่าเฉินหลี่ซื่อถึงได้กรีดร้องออกมาเสียงดังขนาดนั้น

แต่ว่า พบปะอะไรถึงต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้น? ลู่ม่านรู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ หรือว่าเขาอยากเข้าประตูหลัง?

นอกจากเรื่องนี้แล้ว นางก็คิดไม่ออกแล้วว่าการพบปะอะไรถึงต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ โดยทั่วไปแล้ว ไปกินอาหารในร้านหรู หนึ่งร้อยเหวินก็พอแล้วนะ

แต่ว่า นี่ก็เป็นเรื่องของเฉินหลี่ซื่อ เงินของเฉินจื่ออานจ่ายไปแล้ว

ดังนั้น หลังจากที่นางล้างจานเสร็จแล้ว ก็กลับไปตากดอกเก๊กฮวยของนางต่อ

ไม่นาน ก็เห็นเฉินจื่ออานเดินออกมาจากห้องหลักด้วยสีหน้ามืดมน ลู่ม่านเห็นแล้วก็วางของในมือลงแล้วเดินไปหาเขา ยื่นมือไปลูบระหว่างคิ้วของเขา

“ทำไมเหรอ?”

เฉินจื่ออานถอนหายใจ “ตรุษจีนเสร็จก็เป็นการสอบช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้ว วันนี้จื่อคังจะเข้าสอบ บอกว่า อาจารย์บอกมาว่า ให้พวกเขาไปเข้าสังคมพบปะกับผู้คนหน่อย……”

“ดังนั้น เขาเลยขอเงินสิบพวง?” ลู่ม่านถามเฉินจื่ออานต่อ “ที่บ้านมีเงินสิบพวงเหรอ?”

ถ้ามีล่ะก็ เฉินจื่ออานคงไม่เศร้าสลดขนาดนี้

“แม่บอกว่ามีเงินอยู่หนึ่งพวง ที่เหลือให้พวกเราที่เป็นพี่ชายช่วยคิดหาทางหน่อย”