บทที่160 เปลี่ยนฝ่าย

เฉินจื่ออานขมวดคิ้ว “พื้นสะอาดมากแล้ว”

เฉินหลี่ซื่อก็รู้สึกว่าสะอาดแล้วเหมือนกัน เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน นางก็สั่งพวกลูกสะใภ้ทำตลอด ยังไม่เคยสะอาดเท่าสองคนนี้ทำเลย

นางแค่อยากใช้โอกาสนี้ ใช้อำนาจของฮูหยินใหญ่เท่านั้นเอง

แต่ว่า สั่งการตั้งแต่เช้าแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ เฉินหลี่ซื่อก็ถึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จื่ออาน เจ้าตื่นแล้วเหรอ”

“อืม!” เฉินจื่ออานตอบเสียงเรียบ แล้วพูดว่า “ท่านแม่มาแต่เช้ามีเรื่องอันใดหรือ?”

ไม่ถามยังจะดีหน่อย พอได้ถามแล้ว เฉินหลี่ซื่อก็ร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาทันที

“จื่ออาน ครั้งนี้เจ้าต้องให้แม่ค้างที่นี่นะ”

เฉินจื่ออานขมวดคิ้ว เดิมทีเขาก็แค่รู้สึกผิดหวังต่อเฉินหลี่ซื่อก็เท่านั้น แต่เมื่อวานพอได้รู้เรื่องที่เฉินหลี่ซื่อขายเถาฮัวให้คนอื่น ในใจของเขาก็รู้สึกสับสนไปหมด ตอนนี้เขารู้สึกโกรธและโทษเฉินหลี่ซื่อมากกว่า

ดังนั้น พอเห็นนางร้องไห้ เขาก็ไม่ได้รู้สึกเห็นใจอะไรมาก

“ทำไมเหรอ?” เฉินจื่ออานถามเสียงเรียบ

“พ่อเจ้าน่ะสิ ตาแก่นั่น เมื่อวานหลังจากที่เจ้าไปแล้ว เขาก็เอาแต่ดุด่าข้า บอกว่าจะไล่ข้าออกจากบ้าน แต่ข้าก็ทำเพื่อครอบครัวนี้นี่? คนนั้นก็ลูก คนนี้ก็ลูก จะตัดออกไปได้อย่างไร พวกเจ้าเป็นลูกของข้า ข้าแก่แล้ว จะไปนอนตามถนนก็คงไม่ได้?”

เฉินจื่ออานเย็นวาบไปทั่วหัวใจ เขาแสยะยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านแม่ เถาฮัวหายไปไหนแล้ว?”

ตอนแรกเขาว่าจะไม่ถามแล้ว แต่การแสดงของเฉินหลี่ซื่อทำให้เขารู้สึกผิดหวัง ถ้าไม่ถามออกมา เขาคงจะรู้สึกไม่สบายใจ

เฉินหลี่ซื่ออึ้ง สักพักก็ด่าออกมาเสียงดัง “เถาฮัวถูกนังจ้าวซื่อพาไปแล้วน่ะสิ พอถึงเมืองหย่งอาน นางก็หาผู้ชายใหม่ได้ ทำให้พวกเราทั้งบ้านเสียหน้าหมด……”

เฉินจื่ออานขมวดคิ้วแน่น มองดูเฉินหลี่ซื่อตอบอย่างจริงจัง นานมากกว่าจะพูดว่า “เถาฮัวถูกพวกท่านขายไปแล้วใช่หรือไม่?”

เฉินหลี่ซื่อได้ยินแล้วก็ชะงัก ต่อมานางก็นั่งลงไปร้องไห้บนพื้น “ใครมันไร้หัวใจพูดแบบนี้กัน? ยังไงเถาฮัวก็เป็นหลานสาวแท้ๆของข้า ข้าจะทำอย่างงั้นได้ยังไงกัน? จื่ออาน แม่ไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!”

เฉินหลี่ซื่อร้องไห้อย่างปวดใจ ในที่สุดเฉินจื่ออานก็รำคาญเสียงร้องไห้ของนาง ยื่นมือลากตัวนางขึ้นมา

“เรื่องนี้ ข้าจะสืบให้ได้ ถึงตอนนั้นค่อยถามเถาฮัวก็รู้เรื่องแล้ว!”

“ถามก็ถามสิ!” เฉินหลี่ซื่อทำท่าไม่กลัว ทำเอาเฉินจื่ออานสงสัยขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาจะไม่เชื่อเฉินหลี่ซื่อง่ายๆเด็ดขาด

ลู่ม่านก็เดินออกมาเหมือนกัน เหอเย่วจึงเริ่มจัดโต๊ะ

เฉินหลี่ซื่อไม่เกรงใจเลย อ้อมตัวเฉินจื่ออานแล้วไปนั่งลงบนโต๊ะอาหาร กวักมือเรียกลู่ม่านกับเฉินจื่ออาน “จื่ออาน เสี่ยวม่าน รีบมาชิมเร็ว เมื่อครู่ข้าตั้งใจใช้ยัยหนูตุ๋นเนื้อ จื่ออานตอนเด็กเจ้าชอบกินที่สุดเลยนี่”

ถึงว่า ถึงแท้ก็เป็นเฉินหลี่ซื่อนี่เอง

เวลาแบบนี้ เฉินจื่ออานคงจะไล่เฉินหลี่ซื่อออกไปจริงๆไม่ได้ จึงต้องเดินไปนั่งลงตรงข้ามเฉินหลี่ซื่อ

แต่ว่า เนื้อจานนั้นไม่มีใครกินเลย สุดท้ายก็ตกเข้าท้องของเฉินหลี่ซื่ออยู่ดี

นางกินไปด้วย พลางสั่งเหอเย่วไปด้วย “เจ้าไปห้องข้างๆของจื่ออานพวกเขา แล้วจัดห้องด้วย ข้าจะไปนอนที่นั่น”

ดูท่าแล้ว เมื่อวานไม่ได้สูตรของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป พวกเขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ตอนนี้ส่งตัวเฉินหลี่ซื่อมา คงจะอยากขโมยสูตรสินะ?

ไม่สิ น่าจะไม่โง่ขนาดนั้น พวกเขาน่าจะอยากเข้ามาสนิทสนมก่อน คงอยากจะมาง้อขอคืนดีเฉินจื่ออานอีกครั้ง จากนั้นก็ค่อยขอสูตรมาสินะ? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

เฉินจื่ออานดูออกว่าเฉินหลี่ซื่อต้องการอะไร ไม่รอลู่ม่านพูด เขาก็พูดก่อนแล้ว