บทที่169 เงื่อนไขเดียว

ลู่ม่านคิดว่าเขาจะมีเรื่องจริงๆ ก็เลยตามเข้าไปด้วยกัน

สุดท้ายพอเข้ามา ก็เห็นจวงลี่จ้งสั่งข้ารับใช้ให้ไปเตรียมน้ำ หลังจากที่ดื่มน้ำสองอึกใหญ่แล้ว ใบหน้าแดงระเรื่อของเขาก็ถึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ลู่ม่านตกตะลึง “คุณชายจวงแพ้เหรอเจ้าคะ?”

ตอนอยู่ในโลกปัจจุบัน ลู่ม่านก็เคยเห็นคนกินพริกแล้วแพ้ แต่ว่า โดยปกติทั่วไป ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาอะไร แค่รอให้อาการเผ็ดหายไปก็พอ

แต่อาหารของจวงลี่จ้งดูจะหนักกว่านั้น……

“ครั้งก่อนเจ้าก็เคยกินพริกไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นก็แพ้เหรอ?” ลู่ม่านถาม

พอพูดจบ ข้ารับใช้ของจวงลี่จ้งก็เอาขวดที่ติดตัวมาด้วยตลอดยื่นให้จวงลี่จ้ง “คุณชาย กินนี่สองเม็ดก่อนขอรับ”

“นี่คือ?” ลู่ม่านถามอย่างสงสัย

ข้ารับใช้อธิบาย “นี่คือยาที่หมอขงจากร้านยาฉืออานให้มา หลังจากที่คุณชายกินพริกแล้วแพ้เมื่อคราวก่อน สามารถลดอาการแพ้ได้”

ลู่ม่าน “……เจ้ารู้ว่าตัวเองจะแพ้งั้นเหรอ?”

“อืม!” จวงลี่จ้งพยักหน้า

“แล้วเจ้ายังจะกินอีก?” ลู่ม่านขมวดคิ้วมองเขา

“เจ้าเตรียมมา ก็หวังอยากให้อ๋องหนิงชื่นชมไม่ใช่เหรอ? ถ้าข้าไม่กิน อ๋องหนิงจะกินได้ยังไง? ถ้าอ๋องหนิงไม่กิน พริกของเจ้าจะดังไปทั่วใต้หล้าได้ยังไง?”

เขาทำแบบนี้เพื่อนางงั้นเหรอ? ลู่ม่านยิ้มอย่างรู้สึกผิด “เจ้าช่วยข้าทำไม?”

จวงลี่จ้งไม่ได้พูดอะไร ลู่ม่านรีบพูดอย่างรีบร้อนว่า “หุ้นส่วนของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจะแบ่งให้เจ้าไม่ได้แล้วนะ”

ท่าทางที่ระแวงของนาง ทำเอาจวงลี่จ้งหัวเราะออกมา เพราะความเผ็ดจึงทำให้แสบกระเพาะไปด้วยก็เริ่มหายไปทีละนิด “คนเห็นแก่เงิน!”

ลู่ม่านมองบน “งั้นเจ้าว่ามา? เจ้าอยากได้อะไร ขอแค่พวกเราทำได้ พวกเราก็จะทำให้เจ้า”

จวงลี่จ้งฮุมฮัมสักพัก แล้วพูดว่า “ยังคิดไม่ออก ขอค้างไว้ก่อน รอข้าต้องการให้เจ้าช่วยแล้ว ค่อยมาหาเจ้า”

“ตกลง!” ลู่ม่านพูด

หลังจากคุยกันเสร็จแล้ว จวงลี่จ้งก็กลับไปพักผ่อน ด้านหลังโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่สร้างขึ้นใหม่มีบ้านหลังหนึ่ง เป็นที่พักผ่อนที่คล้ายกับโรงเตี๊ยมที่อยู่ใกล้กับภูเขาแม่น้ำ เหมาะแก่การพักผ่อนอย่างมาก

ลู่ม่านเพิ่งออกมา ก็เห็นเฉินจื่ออานกำลังมองนางด้วยสายตาเป็นห่วง “เป็นยังไงบ้าง? คุณชายจวงเป็นอะไรไปหรือไม่?”

“ไม่เป็นไร!” ลู่ม่านเล่าเรื่องที่จวงลี่จ้งช่วยไว้ออกไป เฉินจื่ออานตกตะลึงอย่างมาก “ครั้งนี้คุณชายจวงช่วยเราไว้ พวกเราจะต้องจดจำไว้ในใจ ต้องหาโอกาสตอบแทนให้ได้”

“อืม!” ลู่ม่านพูดจบ ก็นึกถึงเฉินจื่อฉายขึ้นมา “ทางพี่ใหญ่เป็นยังไงแล้วบ้าง?”

เฉินจื่ออานส่ายหน้า มองไปยังประตูที่ยังคงปิดอยู่บานนั้น

“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

กำลังพูดอยู่นั้น ประตูก็เปิดออก เฉินจื่อฉายออกมาจากด้านในอย่างเงียบๆ เฉินจื่ออานรีบเดินเข้าไปหาเขา “พี่ใหญ่ เป็นยังไงบ้าง?”

“จื่ออาน!” เฉินจื่อฉายจับแขนของเฉินจื่ออานไว้ “ข้าจะไปเมืองหย่งอาน ไปเอาตัวเถาฮัวกลับมา”

“เถาฮัวตอนนี้นางอยู่ที่ไหน?” เฉินจื่อฉายทำท่าตื่นตระหนกแบบนี้ ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น