บทที่204 ก่อเรื่อง

เฉินจื่ออานรีบปล่อยตัวลู่ม่านออก ขยับตัวไปทางอื่น

ลู่ม่านก้มลงไปนั่งยองลงตรงตำแหน่งที่มีไหร้าว เห็นด้านล่างมีของเหลวสีดำไหลออกมา และยังมีกลิ่นหอมของซีอิ๊วที่คุ้นเคยด้วย

หรือว่านี่จะเป็น……

ลู่ม่านดีใจ ยื่นมือไปจะจิ้ม เฉินจื่ออานก็รีบจับมือลู่ม่านเอาไว้

“เสี่ยวม่าน อย่าขยับ”

ลู่ม่านตกใจ เฉินจื่ออานมองดูก้อนสีดำๆนั้นอย่างหวาดกลัว “นี่เป็นไหถั่วที่พวกเราใส่ไว้ครั้งก่อนเหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นสีดำแล้วล่ะ? มีราขึ้นเหรอ?”

เฉินจื่ออานพูดแล้วก็ดึงลู่ม่านไปไว้ด้านหลังด้วย “ให้ข้าดูก่อน……”

ลู่ม่านรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ก็ผลักเขาออกไป “ไม่เป็นไร ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก”

เฉินจื่ออานขมวดคิ้ว “จริงเหรอ?”

“ก็จริงน่ะสิ!” ลู่ม่านสูดหายใจเข้า มองไปยังเฉินจื่ออาน “เจ้าลองดมดูสิ รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมละมุนนี่ไหม?”

เฉินจื่ออานเห็นแล้วก็สูดตาม “เหมือนกลิ่นแปลกๆเลย”

“ถ้าเป็นกลิ่นของราจะหอมขนาดนี้ไหม?” ลู่ม่านพูดจบ ก็ตะโกนออกไปด้านนอกว่า “เสี่ยวเย่ว เร็ว! รีบเอาช้อนกับถ้วยสะอาดมา! ต้องเอาที่ไม่มีน้ำติดมาด้วยนะ”

เหอเย่วรีบเข้าไปยื่นช้อนให้ลู่ม่าน “ทำไมเหรอ? พริกมีปัญหาเหรอ?”

“ไม่ใชๆ ซีอิ๊วของเราน่าจะสำเร็จแล้วล่ะ!”

“จริงเหรอ?” ซีอิ๊วเป็นของที่เหอเย่วกับลู่ม่านทำสำเร็จร่วมกันครั้งแรก ดังนั้นเหอเย่วเลยค่อนข้างคาดหวัง

ทั้งสองกลั้นหายใจเอาไว้ ลู่ม่านเปิดฝาไหออก ตักออกมามองซ้ายมองขวา สุดท้าย นางก็ส่ายหน้าพูดว่า “ยังขาดอีกนิดหน่อย……แต่ว่า ก็ถือว่าไม่เลวเลย อย่างน้อย พวกเราก็ได้รู้ว่าวิธีการก่อนหน้านี้ของเราได้ผล!”

แต่ว่า ทำไมไหนี้ถึงร้าวนะ? ถ้าเปลี่ยนไหล่ะก็ ซีอิ๊วนี่ก็คงจะดองไม่สำเร็จแล้วล่ะ แต่ถ้าไม่เปลี่ยนล่ะก็ ซีอิ๊วก็จะดองไม่สำเร็จเหมือนกัน

คิดไปคิดมาแล้ว ก็ตัดสินใจเปลี่ยนไหดีกว่า หลังจากที่ปิดเสร็จแล้ว ทั้งสามก็ออกมาจากชั้นใต้ดิน

เพิ่งออกมาด้านนอก ก็เห็นเหอเย่วพาผู้ใหญ่บ้านเฉินมา

เห็นลู่ม่านกับเฉินจื่ออาน ผู้ใหญ่บ้านเฉินก็รีบพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าสองคนไปทำอะไรกันมา? ข้าตามหาตั้งนานก็หาไม่เจอ?”

เฉินจื่ออานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ช่วงก่อนยุ่งมากเลย วันว่างเลยใช้โอกาสจัดบ้านเสียหน่อย”

ผู้ใหญ่บ้านเฉินดูท่าแล้วจะไม่มีเวลาทักทายพวกเขาแล้ว เข้ามาก็ดื่มน้ำที่เหอเย่วเตรียมให้เขา แล้วดื่มรวดเดียวหมดแล้ว จากนั้นก็ถึงพูดว่า “ไม่ได้การแล้ว”

“ลุงผู้ใหญ่บ้าน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่านอย่าทำให้พวกเราตกใจสิ!”

ผู้ใหญ่บ้านเฉินก็พูดเสียงเบาว่า “ผู้ว่าการอำเภอถูกจับแล้ว”

“ว่าไงนะ?” ลู่ม่านอุทานเสียงดัง จากนั้นก็สบตากับเฉินจื่ออาน

“บอกว่าคดโกงเงินไปไม่น้อย ตอนนี้ถูกขุนนางสวินฝู่จากเมืองหลวงนำตัวไปแล้วล่ะ!”

เป็นเหมือนกับที่ผู้ดูแลพูดไว้ก่อนหน้านี้เลย ราชสำนักกำลังตามจับขุนนางที่คดโกงเพื่อยึดทรัพย์มาเข้าท้องพระคลัง

เพราะทั้งสองรู้เรื่องนี้ก่อนแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนัก แต่ผู้ใหญ่บ้านเฉินกลับตกใจอย่างมาก “ทำไมพวกเจ้าสองคนไม่พูดอะไรเลยล่ะ? ตอนนี้กำลังจับคนที่เข้าใกล้กับผู้ว่าการอำเภอนะ เรื่องนี้จะทำยังไงดี?”