บทที่207 เบาะแส

“เมื่อกี้ยังอยู่อยู่เลย!” มีคนพูดขึ้น

“คงจะไปเข้าห้องน้ำ!”

ลู่ม่านพยักหน้า แล้วกวาดตามองรอบๆห้องปฏิบัติการอีกครั้ง

ตอนที่ผ่านที่นั่งของหวังต้าลี่ เห็นอุปกรณ์ของเขาใกล้จะตกแล้ว นางรีบเดินเข้าไปจัดอุปกรณ์ของเขาให้ดี

ไม่คิดว่า เพิ่งยื่นมือไป ด้านหลังก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “อย่าขยับ”

ลู่ม่านตกใจ ยืนชะงักอยู่กับที่

หวังต้าลี่ก็ถึงวิ่งออกมา เก็บอุปกรณ์ของเขาเสร็จแล้ว จากนั้นก็ถึงเห็นว่าลู่ม่านมา

เขารีบโค้งคำนับ แล้วพูดว่า “บนอุปกรณ์มีน้ำมัน เดี๋ยวจะทำให้มือสกปรกได้”

ลู่ม่านยิ้มอ่อนๆ “ไม่เป็นไร” พูดจบ นางก็กลับหลังหันจะเดินไป เพิ่งเดินไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงความผิดปกติของหวังต้าลี่

แต่ผิดปกติที่ไหนกันนะ?

ลู่ม่านมองเขาแล้วค่อยๆละสายตาออกไป

หลังจากกลับถึงบ้าน ลู่ม่านก็เอาแต่คิดถึงปัญหานี้ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที

เหอเย่วเดินเข้ามาอย่างลึกลับ มองดูลู่ม่านอย่างคาดหวัง “พี่เสี่ยวม่าน เมื่อวานพริกสับดองที่พวกเราทำ ยังไม่เสร็จเหรอเจ้าคะ?”

“ไม่เร็วขนาดนั้นหรอก!” ลู่ม่านพูดอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “น่าจะต้องรออีกประมาณเจ็ดถึงแปดวัน!”

“นานขนาดนั้นเชียว!” เหอเย่วรู้สึกเศร้า นางจึงกลับหลังหัน “งั้นข้ากลับไปปักลายกระเป๋าดีกว่า!”

ลู่ม่านรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ยัยเด็กคนนี้ ทำกระเป๋าไปกี่ใบแล้วเนี่ย? ใช่เองไหวเหรอ!”

เพราะช่วงนี้ที่บ้านไม่มีอะไรให้ทำแล้ว นางไม่มีอะไรทำก็ชอบปักพวกกระเป๋า ลู่ม่านเห็นนางปักก็หลายใบแล้ว

“ไม่เยอะหรอก แค่ห้าหกใบ”

“ยังไม่เยอะอีกเหรอ!” ลู่ม่านมองนางอย่างหมดคำจะพูด “งั้นเจ้าช่วยข้าปักใบหนึ่งได้ไหม!”

“ได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ!” เหอเย่วพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าพี่พูดเร็วกว่านี้ ข้าก็คงให้เร็วกว่านี้แล้วล่ะ ข้าคิดว่าพี่อยากทำเองเสียอีก เลยไม่กล้าพูด”

ไม่มีทางซะหรอก ลู่ม่านคิดในใจ แต่กลับมองเหอเย่วด้วยรอยยิ้มหวาน “งั้นเจ้าช่วยข้าปักกล้วยไม้นะ ข้าจะให้จื่ออาน”

เหอเย่วตะลึง “การให้ของแบบนี้จะฝากให้คนอื่นทำไม่ได้นะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร!” ลู่ม่านไม่เอาเรื่องนี้มาบังคับตัวเองหรอกนะ “ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง ไม่มีใครควบคุมได้หรอกนะ ถ้าไม่มีพรหมลิขิตต่อกัน ถึงเจ้าจะปักกระเป๋าไปเป็นร้อยก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้ามีพรหมลิขิตต่อกัน ไม่ต้องปักกระเป๋าสักใบก็ไม่ต้องกลัว! อีกอย่าง ทุกคนต่างก็มีความสามารถของตัวเอง”

พูดมาเป็นชุดเลย เหอเย่วกลอกตามองบนลู่ม่านอย่างไม่พอใจ “พี่เสี่ยวม่าน พี่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ขาดอย่างหนึ่ง ไม่งั้นก็คงไม่มีใครสู้ได้แล้วล่ะ”

เหอเย่วพูดแบบนี้ แต่ก็ยังเอาลายออกมาให้ดู “พี่เสี่ยวม่าน พี่เลือกอันหนึ่งสิ เมื่อกี้เป็นกล้วยไม้ ข้ารู้สึกว่าพี่ใช้แล้วเหมาะสมมากกว่า ให้พี่จื่ออาน พี่ค่อยเลือกอีกอัน ของชายกับหญิงมีแบบที่แตกต่างกัน!”

“แตกต่างกันตรงไหน?” ลู่ม่านยิ้มเสียงเบา

พอพูดจบ นางก็อึ้งทันที “เสี่ยวเย่ว เจ้าเพิ่งพูดอะไรไปน่ะ?”

เสี่ยวเย่วถูกนางถามจนงงไปหมด “ข้าไม่ได้พูดอะไรนี่”

“เจ้าพูดแล้ว เจ้ารีบคิดดูอีกที”

เสี่ยวเย่วก็ถึงครุ่นคิดแล้วพูดว่า “กล้วยไม้ พี่ใช้เหมาะสมกว่า……”

“ไม่ใช่คำนี้ คำหลัง”

“คำหลัง……” เสี่ยวเย่วก็พูดต่อว่า “ระหว่างชายกับหญิง……”

“มีความแตกต่างกัน!” ลู่ม่านก็ถึงเข้าใจทุกอย่าง ถึงว่าวันนั้นที่เห็นหวังต้าลี่ ก็รู้สึกว่ามีตรงไหนผิดปกติ นั่นเป็นเพราะว่ากระเป๋าลายดอกเบญจมาศที่หวังต้าลี่แขวนเอาไว้

ไม่เพียงเท่านี้ กระเป๋านั่นยังดูคุ้นตามากๆ……