บทที่215 ดำเนินการลงโทษ

ลู่ม่านใช้โอกาสนี้ นางบอกเซวียนเหนียงแล้วก็เดินตามออกไป

เซวียนเหนียงมองเหอเย่วแล้วพูดว่า “เจ้าเดินตามแม่นางของเจ้าไปด้วย”

เหอเย่วมองดูเซวียนเหนียง “แต่ว่า แม่นางของข้าให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่าน……”

“ไม่ต้องหรอก!” เซวียนเหนียงเทชา “ที่นี่ไม่มีคนกล้าทำอะไรข้าหรอก”

คิดแล้วก็ใช่ เหอเย่วก็เลยเดินตามออกไป

สวนดอกไม้ด้านหลัง ซวนเหวินลี่เดินออกไป ยืนอยู่ตรงสวนดอกไม้ ลู่ม่านแอบอยู่ตรงมุมมืด เขายืนอยู่อย่างนั้นเฉยๆ

เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้ เหอเย่วก็เดินมาถึงพอดี ลู่ม่านจึงคิดแผนการได้ แล้วหันไปบอกกับเหอเย่ว จากนั้นเหอเย่วก็เดินออกมา

ไม่นาน ข้ารับใช้สาวสองคนที่ดูไม่สะดุดตามากนักปรากฏขึ้น พวกนางเดินไปด้วยและพูดคุยกันไปด้วย

“เจ้ารู้จักบ้านเฉินในหมู่บ้านไป่ฮัวไหม?”

“บ้านเฉินไหนเหรอ?” ข้ารับใช้สาวอีกคนถาม

“บ้านเฉินที่ทำโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหม! บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผงเครื่องเทศสิบสามชนิด และแยมผลไม้ของบ้านนางอร่อยมากเลยนะ”

“อ้อ เจ้าพูดถึงบ้านนั้นเองเหรอ ข้ารู้จัก แต่ได้ยินมาว่าตอนนี้บ้านเฉินถูกใส่ร้าย!”

“ทำไมเหรอ?”

ทั้งสองเดินไปตรงหน้าซวนเหวินลี่ เขากำลังชมจันทร์อยู่ ได้ยินพวกนางพูดแบบนี้ก็หันไปฟังทันที

ข้ารับใช้สาวสองคนยังพูดว่า “ได้ยินมาว่า ตาแก่ของบ้านเขาป่วยจนจะตายอยู่แล้ว ยายแก่ก็เกือบโดนหย่าอีกด้วยนะ!”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? บ้านนี้จะต้องทำเรื่องผิดแน่ๆ? ถึงได้โดนเวรกรรมตามสนองแบบนี้!”

“หยุด!” ซวนเหวินลี่อดทนไม่ไหว เรียกสองคนนั้นไว้

ลู่ม่านหวั่นใจ รีบหันไปมองสีหน้าของซวนเหวินลี่ ดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาแค่เรียกข้ารับใช้สองคนนั้นไว้แล้วถาม

“เมื่อกี้พวกเจ้าพูดถึงบ้านเฉินของหมู่บ้านไป่ฮัวเหรอ?”

“เจ้าค่ะ!” ข้ารับใช้สาวตอบ

“จริงหรือเปล่าที่บ้านของพวกเขาประสบการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่?”

“เจ้าค่ะ!” ข้ารับใช้สาวพยักหน้า “ท่านรู้จักคนบ้านเฉินหรือเจ้าคะ?”

ลู่ม่านรีบสังเกตดูสีหน้าของซวนเหวินหลี่ สักพักใหญ่ เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่รู้จักหรอก เมื่อก่อนคนที่บ้านชอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ ก็เลยถาม”

“เจ้าค่ะ!” ข้ารับใช้สาวพูด โค้งคำนับเขาแล้วถึงจะเดินออกมา

ซวนเหวินลี่ยืนอยู่สักพักใหญ่ ก็ถึงกลับหันเดินเข้ามา รอเขาเดินไปไกลแล้ว เหอเย่วก็ถึงพูดเสียงเบาว่า “พี่เสี่ยวม่าน ดูท่าแล้วจะไม่ใช่นะเจ้าคะ!”

“อืม!” ลู่ม่านตอบเสียงเบา จากนั้นก็ตามเหอเย่วเข้าไป

เพิ่งถึงหน้าประตู ก็เจอเข้ากับเซวียนเหนียงที่เดินออกมาพอดี พอเห็นทั้งสองคน เซวียนเหนียงก็พูดว่า “งานเลี้ยงจบแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”

“เร็วขนาดนี้เลย?” เหอเย่วพูด

“เจ้าบ้านไปแล้ว ใครจะอยู่ต่อล่ะ?” เซวียนเหนียงพูดด้วยรอยยิ้ม

ลู่ม่านกับเหอเย่วรีบสบตากัน ซวนเหวินลี่เดินเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องเมื่อกี้?

ตลอดทางที่กลับไป ลู่ม่านไม่พูดไม่จา เซวียนเหนียงก็นั่งเงียบๆ ไม่ได้ถามอะไร

หลังจากถึงบ้าน ท่านอู๋ก็กินอิ่มแล้ว พูดคุยกับเซวียนเหนียงสักพัก ทั้งสามก็ออกมาแล้ว