บทที่218 ตกตะลึงทั่วสารทิศ

คำว่าพระราชโองการเป็นเหมือนระเบิดก้อนใหญ่ ระเบิดบรรยากาศรอบข้างเสียงดัง ‘ตู้ม’

คนพวกนั้นที่ยังทำท่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็รีบขยับเข้ามา แล้วมองเฉินจื่ออานด้วยรอยยิ้ม “จื่ออาน พระราชโองการอะไรเหรอ?”

เฉินจื่ออานมองดูพวกคนหน้าไหว้หลังหลอกพวกนี้ ถ้าไม่โกรธก็คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงตอบกลับไปเสียงแข็งว่า “ข้าไม่รู้”

คนคนนั้นชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที แล้วพูดประชดว่า “ไม่แน่อาจจะเป็นทหารที่จับตัวเจ้าก็ได้!”

เขาพูดแบบนี้ คนที่กำลังจะเข้ามาประจบประแจงก็เดินออกไปทันที

ผู้ใหญ่บ้านเฉินขมวดคิ้ว ถามเสียงเบาว่า “จื่ออาน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

สำหรับผู้ใหญ่บ้านเฉินแล้ว เฉินจื่ออานยังพูดดีด้วย เขายิ้มแล้วพูดว่า “กลับไปท่านก็จะรู้เองขอรับ”

ว่าแล้ว เขาก็แบกพลั่วแล้วเดินกลับไป ตอนที่ผ่านหน้าตาแก่เฉิน เฉินจื่ออานก็เดินเข้าไปพูดว่า “ท่านพ่อ ไปรับด้วยกันเถอะ!”

ตาแก่เฉินเงยหน้าขึ้น มองเฉินจื่ออานด้วยสายตาที่ภาคภูมิใจ

“จื่ออาน พ่อรู้ว่าลูกต้องทำได้ พ่อดีใจแทนลูกมาก! แต่พ่อยังมีเรื่องที่ต้องทำ เจ้าไปเถอะ!”

“ท่านพ่อ……” เฉินจื่ออานสงสัย

“ตอนที่เจ้าลำบากที่สุด พ่อให้เจ้าแยกบ้านออกไป ต่อมาเพราะเรื่องของจื่อคัง ก็ทำให้เจ้าลำบากใจอยู่หลายครั้ง พ่อไม่มีหน้าไปรับเกียรติยศของเจ้าหรอกนะ”

เป็นแบบนี้นี่เอง……

เฉินจื่ออานรีบส่ายหน้า “พูดอะไรกันท่านพ่อ ท่านเป็นพ่อของข้านะ!”

ผู้ใหญ่บ้านเฉินที่อยู่ข้างๆก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้พี่รู้ตัวว่าผิดแล้ว ยังทันนะ ยังจำที่ข้าเคยพูดไว้ไหม? ตอนที่ไม่ควรลังเลก็อย่าลังเล รีบไปกับพวกเราเถอะ!”

เฉินจูชิงที่อยู่ข้างๆก็ฉลาด เห็นแบบนี้ก็รีบเข้าไปแย่งพลั่วในมือของตาแก่เฉินมา ตาแก่เฉินไม่มีพลั่วแล้วก็ไม่มีข้ออ้างที่จะอยู่ทำงานในที่นาต่อ จึงต้องตามพวกเขาไปแต่โดยดี

พวกคนที่เห็นแล้วก็รีบตามไปด้วยเหมือนกัน

พวกเขาเดินไปถึงหน้าประตูหมู่บ้าน คนที่อยู่ใต้ต้นไม้ต่างก็ยิ้มแย้มแจ่มใส เห็นเฉินจื่ออานมาก็รีบโอบล้อมเข้าไป “จื่ออาน ที่บ้านมีเรื่องดีอะไรเหรอ?”

เฉินจื่ออานตอบไปว่า “กลับไปก็รู้เอง”

เขาถูกรายล้อมโดยผู้คนจนไปถึงบ้าน เฉินจื่ออานเพิ่งเข้าบ้าน ก็เห็นกงกงที่มาเมื่อวาน เขามองเฉินจื่ออานด้วยรอยยิ้ม

“เฉินจื่ออาน บอกแล้วไงว่าวันนี้มาประกาศพระราชโองการ เจ้ายังจะไปทำงานอีกทำไม? เจ้าเป็นคนแรกที่มารับราชโองการโดยมีโคลนเปื้อนเสื้อผ้า”

เฉินจื่ออานรีบขอโทษ กงกงคนนั้นก็ปัดมืออย่างใจกว้าง “ยังไม่รีบเตรียมโต๊ะบูชา รับราชโองการอีก?”

โต๊ะบูชาเตรียมไว้นานแล้วล่ะ กงกงพูดจบ เหอเย่วก็รีบไปยกออกมา

เฉินจื่ออานใช้โอกาสนี้ปล่อยขากางเกงที่พับขึ้นลงมา รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย ถึงเดินเข้าไปหากงกง ทั้งบ้านก็คุกเข่าลงพร้อมกัน

ตาแก่เฉินอยู่ข้างซ้ายของเฉินจื่ออาน ลู่ม่านอยู่ข้างขวา ผู้ใหญ่บ้านเฉินอยู่ข้างๆตาแก่เฉิน ด้านหลังคือเหอซาน เหอเย่วและเฉินจูชิง

คนในหมู่บ้านที่มามุงดู ก็ต้องคุกเข่าลงด้วยเหมือนกัน