บทที่465 ของขวัญวันเกิด

ลู่ม่านตกใจกับคำพูดของตาแก่เฉินเหมือนกัน

วันก่อน เพราะนางโกรธมากจริงๆ ในใจยังโกรธตาแก่เฉินอยู่ แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว ที่จริงปฏิกิริยาของตาแก่เฉินพวกเขาก็เหมือนกับคนยุคโบราณที่คิดว่าการสืบทอดตระกูลเป็นความสำคัญมาก

ดังนั้น วันนี้ท่านหมอหวงถึงได้บอกว่า นางโชคดีมาก

ถ้าเปลี่ยนเป็นครอบครัวอื่น อาจจะทะเลาะกันจนบ้านแตก

พอคิดแบบนี้ได้แล้ว ลู่ม่านก็รีบวิ่งตามออกไป ก็เห็นเฉินจื่ออานกลับมาพอดี เขากำลังยืนคุยอยู่กับตาแก่เฉิน

รอลู่ม่านไปถึง ก็เห็นเฉินจื่ออานพยักหน้าแล้วพูดกับเหอฉวนว่า “เจ้าไปส่งพวกเขากลับเถอะ เดินทางระวังด้วยนะ”

เหอฉวนได้รับคำสั่งก็ไปขึ้นรถม้ากำลังจะขับออกไป

รอพวกเขาไปไกลแล้ว เฉินจื่ออานถึงได้พูดว่า “ท่านพ่อบอกให้ข้าบอกกับเจ้าว่า ขอโทษด้วย”

ลู่ม่านใจสั่น รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา “อ้อ ข้ารู้แล้ว”

เฉินจื่ออานเห็นแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ถามหรูอวี่ว่า “ฮูหยินกินยาหรือยัง?”

หรูอวี่ตอบรายงานเสร็จแล้ว ทั้งสองก็จับมือกันเดินกลับบ้าน

ยาตัวใหม่ขมมาก ขมกว่าก่อนหน้านี้อีก ลู่ม่านกินไปแค่ไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นมะระไปแล้ว

กำลังจะปฏิเสธนั้น ด้านนอกก็มีเสียงของจวงลี่จ้งดังขึ้น

ลู่ม่านรีบวางถ้วยยาลง ก็เห็นจวงลี่จ้งกำลังเรียกคนขนของลงจากรถม้า

“คุณชายจวง นี่คือ?” ลู่ม่านถามอย่างแปลกใจ

“ผลไม้กวนชนิดใหม่ในปีนี้” จวงลี่จ้งพูด “เตรียมให้เจ้าไว้ทุกครั้งแล้ว แต่เจ้าไม่ได้เอาไปสักที ก็เลยวางไว้ในโกดัง มันเปลืองพื้นที่ วันนี้ข้ามาทำธุระที่นี่พอดี ก็เรียกใช้คนให้ส่งมาที่นี่”

“งั้นก็ขอบใจคุณชายจวงมาก” ลู่ม่านพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

จวงลี่จ้งเห็นแล้วก็มองเข้าไปด้านใน “ในบ้านมีคนป่วยหรือ?”

“ไม่มี!” ลู่ม่านรีบพูด พอพูดจบ ก็รู้สึกว่าตัวเองตอบเสียงสูงไป ก็เลยรีบอธิบายว่า “เป็นแค่พวกยาบำรุงน่ะ!”

จวงลี่จ้งไม่พูด แต่มองไปยังแยมผลไม้พวกนั้น

“แยมผลไม้นี้หวานมาก ถ้ากินของขมๆเข้าไป เอาไปกินให้หายขมก็ได้นะ”

หรูอวี่รีบมองไป “ว้าว มีหลายรสชาติเลย ฮูหยินของเราจะได้เปลี่ยนกินทุกรสชาติเลย”

ว่าแล้ว นางก็เรียกเถียนโหย่วเต๋อมาขนของเข้าไป ลู่ม่านรีบเรียกนางไว้ “ของเยอะขนาดนี้ ข้ากินไม่หมดหรอก? ส่งไปให้พี่ชายพวกเขาหน่อย แล้วเอาพวกนี้ส่งให้จวิ้นจู่”

หรูเฟิงพยักหน้า หรูอวี่ก็พูดอีกว่า “งั้นยังเยอะขนาดนี้ เอาไปไว้ไหนเจ้าคะ?”

ลู่ม่านเห็นแล้ว ก็พูดว่า “ส่งกลับไปที่หมู่บ้านไป่ฮัว!”

หรูอวี่กับหรูเฟิงได้ยินแล้วก็สบตากัน ฮูหยินของพวกเขานี่ ปากร้ายแต่ใจดีนะ

“เจ้าค่ะ!” หรูอวี่ตอบเสร็จแล้ว ก็สั่งคนให้ไปส่ง

ลู่ม่านกำลังจะกลับห้อง ก็ถึงเห็นว่าจวงลี่จ้งยังไม่กลับ นางจึงถามว่า “คุณชายจวงจะดื่มชาไหมเจ้าคะ?”

จวงลี่จ้งพยักหน้า “ได้”

ไม่เกรงใจกันเลยนะ! ลู่ม่านจึงต้องใช้ให้หรูเฟิงไปเทชา

รอเข้าไปด้านในกับนางแล้ว ก็ถึงเห็นจวงลี่จ้งกำลังมองถ้วยยาของนางอยู่ ลู่ม่านรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงรีบเดินไปยกถ้วยยาขึ้นมาดื่มจนหมด

ขมจนนางบู้บี้หมด