บทที่473 ซูเหรินระดับสาม

ในใจก็คิดว่าไม่ได้การแล้ว พระชายาเฒ่าหนิงยิ่งไม่ชอบนางอยู่ด้วย ถ้าเห็นนางอยู่ตรงนี้ จะต้องหาทางฟ้องฮ่องเต้แน่ งั้นรางวัลของเฉินจื่ออานก็ได้ยึดกลับไปทั้งหมดน่ะสิ?

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ลู่ม่านกำลังจะวิ่งนั้น ก็ได้ยินด้านหลังมีคนตะโกนเรียก “ลู่อันเหริน ช้าก่อน”

เสียงของพระชายาเฒ่าหนิงดังขึ้น ขณะเดียวกันก็ดึงดูดสายตาของฮ่องเต้กับสตรีที่มียศบรรดาศักดิ์คนอื่นๆด้วย ทุกคนหันมามองกันหมด เห็นแต่พระชายาเฒ่าหนิงลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินมาทางลู่ม่าน

“ลู่อันเหริน ในเมื่อมาแล้ว ทำไมถึงไปล่ะ? เร็ว มานั่งด้วยกันเร็ว!”

พระชายาเฒ่าหนิงพูดจาเป็นมิตรมาก ฟังเหมือนเป็นเพื่อนกัน เหมือนกำลังเรียกเพื่อนตัวเองให้เดินไปหา แต่ลู่ม่านกลับรู้สึกขนลุกซู่ ทั้งที่นางก็รู้ว่า ระดับของลู่ม่านไม่มีสิทธิ์มาเข้าร่วมงานนี้ แต่นางตั้งใจขานเรียกตำแหน่งของตัวเองออกมา และยังเรียกให้นางไปนั่งอีก นั่งตรงไหนก่อน?

ที่นั่งตรงนี้ก็จัดเรียงมาหมดแล้ว ไม่มีที่นั่งที่เหลือให้นั่งเลย

ทุกคนเงียบไปสามวินาที มีทหารที่รับผิดชอบรักษาความปลอดภัยก็พุ่งออกมา “ทหาร จับตัวผู้บุกรุก”

เฉินจื่ออานรีบลุกขึ้น “หยุดนะ!”

ขณะเดียวกัน คนที่พูดขึ้นพร้อมกันกับเขาก็ยังมีจวงลี่จ้งที่อยู่ด้านหลังอ๋องหนิงด้วย

อ๋องหนิงอึ้งเล็กน้อย หันไปมองจวงลี่จ้งที่เสียสติ จวงลี่จ้งรีบพูดกับอ๋องหนิงเสียงเบาว่า “ท่านอ๋อง ลู่อันเหรินมาถวายของขวัญขอรับ!”

อ๋องหนิงพยักหน้า “ไม่ต้องรีบร้อนไป ให้เฉินจื่ออานเขาพูดเอง”

จวงลี่จ้งก็เลยเงียบลง แต่สายตายังคงมองไปยังลู่ม่าน

เฉินจื่ออานพุ่งออกไป ปกป้องลู่ม่านไว้ข้างหลัง ท่าทางนี้ดึงดูดสายตาของฮ่องเต้ได้ ฮ่องเต้ถามเสียงทุ้มต่ำว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ทหารรักษาการณ์ก็พูดว่า “ฝ่าบาท มีคนบุกรุกงานเลี้ยง กระหม่อมกำลังจัดการพ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาท……” เฉินจื่ออานก็พูดต่อว่า “นางไม่ได้ตั้งใจบุกรุกพ่ะย่ะค่ะ นางมาทำอาหารถวายให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ได้ยินแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น “อาหารพวกนั้นที่พวกเจ้าถวายขึ้นมา เป็นฝีมือนางงั้นหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เฉินจื่ออานพูด

“ดีเลย ข้ากำลังมีเรื่องสงสัยอยากจะถามอยู่พอดี เดินเข้ามาพูดสิ” ได้ยินดังนั้น ทหารรักษาการณ์ก็ถึงถอยออก ลู่ม่านเดินไปข้างหน้า

รอเห็นลู่ม่านชัดๆแล้ว ฮ่องเต้ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ที่แท้ก็เป็นลู่อันเหรินนี่เอง ข้าเจอเจ้าอีกแล้วนะ”

น้ำเสียงของฮ่องเต้ดูเป็นมิตรมาก พระชายาเฒ่าหนิงที่ได้ยินก็กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ

ลู่ม่านพูด “ได้เจอพระพักตร์ของท่านต่อหน้า เป็นเกียรติของข้ามากเพคะ”

ฮ่องเต้หัวเราะ “ตำพริกหยวก เจ้าคิดออกมาได้ยังไงหรือ?”

ลู่ม่านคิดว่า ฮ่องเต้จะสงสัยพริกชี้ฟ้าลายเสือเสียอีก ไม่คิดว่าจะถามถึงเมนูนั้นขึ้นมา

นางจึงตอบไปตามความจริง แน่นอนว่า ก็ต้องใส่นมใส่ไข่ไปบ้าง

“อาหารจานนี้ มีการรักษารสชาติเดิมของวัตถุดิบไว้ ไม่มีการปรุงอะไรเพิ่ม ที่ฝ่าบาทกินในตอนนี้เป็นรสชาติที่แท้จริงของพริกหยวก ก็เหมือนกับชีวิตของเรา เริ่มต้นเผ็ดร้อน กินเสร็จแล้วก็จะมีรสชาติหอมหวานที่ชวนหวนรำลึก”

“พูดดีมาก!” ฮ่องเต้พูดด้วยรอยยิ้ม “ลู่อันเหรินพูดได้น่าฟังเหมือนเดิมเลยนะ”

ลู่ม่านเงียบไม่พูด บนโลกนี้ ไม่มีคนไม่ชอบฟังคำพูดดีๆ ฮ่องเต้ชอบ นางก็พูดเยอะๆ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องร้ายๆอะไร

“วันนี้เป็นวันเกิดของข้า เจ้าไปนั่งกับเฉินซือหนงแล้วกัน!”

ฮ่องเต้พูดจบ ก็มีพวกขุนนางลุกขึ้นมา “ฝ่าบาท นี่ไม่ถูกกฎธรรมเนียมพะคะค่ะ”