บทที่476 กอบกู้

ตอนแรก หลังจากที่เมล็ดพันธุ์ของพวกเขาถูกทำลาย คนพวกนั้นต้องกลับไปรายงานแน่นอน เวลานี้ เฉินจื่ออานตรงนี้ยังปลอดภัยอยู่

ถ้าคนอื่นรู้ว่าพวกเขายังมีเมล็ดพันธุ์ดีอยู่ จะต้องหาทางทำลายมันอีกแน่

เฉินจื่ออานคิดแล้วก็เห็นด้วย จึงรีบพยักหน้าพูดว่า “ข้ารู้แล้ว”

ยังไงเมื่อกี้เฉินจื่ออานก็ไล่ทุกคนออกไปแล้ว ตรงนี้จึงเหลือแค่พวกเขาสองสามีภรรยา

ทั้งสองเอาเมล็ดพันธุ์ที่ยังพอมีหวังใส่ไว้ในกล่องไม้ จากนั้นก็ทำให้ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิม จากนั้นก็ถึงเดินออกไป

“ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้ พวกเราจะปลูกตรงนี้ต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบหาที่ปลูกใหม่ สาดเมล็ดพันธุ์นี้ลงไป”

ลู่ม่านพูด

ถ้าอยู่หมู่บ้านไป่ฮัว ลู่ม่านยังปลูกในบ้านตัวเองได้ หาที่ปลูกไม่ใช่เรื่องยากเลย

แต่ที่นี่เป็นเมืองหลวง ในเมืองหลวง ลู่ม่านพวกเขาไม่มีไร่นาของตัวเอง จะทำยังไงดีล่ะ?

ตอนที่ออกมา ลู่ม่านก็หันไปเห็นที่ดินข้างๆ “นั่นเป็นบ้านสวนของบ้านคุณชายจวงไม่ใช่หรือ?”

ตอนที่เฉินจื่ออานกับลู่ม่านเข้าเมืองหลวงครั้งแรก เคยมานอนที่บ้านสวนของจวงลี่จ้งหนึ่งคืน ดังนั้นก็เลยรู้จักที่นี่

“ใช่จริงด้วย!” เฉินจื่ออานคิดได้ทันที “เสี่ยวม่าน ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าก็ไม่รู้เลยนะ”

ทั้งสองพูดจบ ก็มองเมล็ดพันธุ์ในกล่องไม้พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ต่อมา ทั้งสองก็เดินไปที่บ้านสวนนั้นพร้อมกัน

พ่อบ้านบ้านสวนเห็นสองคนเดินมา เขาจำทั้งสองได้ “พวกเจ้ามาแล้วหรือ?”

วันนี้เฉินจื่ออานไม่ได้สวมชุดขุนนาง พ่อบ้านยังไม่รู้ตัวตนของเฉินจื่ออาน

“พวกเรามาหาคุณชายจวงน่ะ เขาอยู่ไหม?” ลู่ม่านถาม

“อยู่ๆ!” พ่อบ้านพยักหน้าแล้วพูดว่า “คุณชายของเราวันนี้เพิ่งมา กำลังทำงานอยู่ในห้องโถงเลย”

ว่าแล้ว พ่อบ้านก็พาทั้งสองเดินเข้าไป

เห็นพวกเขาสองคนมา จวงลี่จ้งก็ปัดมือไล่ผู้ที่มารับคำสั่ง “ทำตามที่ข้าสั่งไว้แล้วกัน ออกไปได้แล้ว!”

พวกเขาตอบรับแล้วถอยออกไป ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานก็ถึงเดินเข้าไป “คุณชายจวง”

“ซูเหริน ซือหนง” จวงลี่จ้งลุกขึ้นพูด

“คุณชายจวงเกรงใจเกินไปแล้ว!” เฉินจื่ออานพูดอย่างเกรงใจ “เข้าประเด็นเลยแล้วกัน วันนี้ที่พวกเรามาเพราะต้องการความช่วยเหลือจากคุณชายจวง!”

“หืม?” จวงลี่จ้งเลิกคิ้ว “เรื่องอันใดหรือ?”

ลู่ม่านก็ไม่ปิดบัง เล่าเรื่องทุกอย่างให้จวงลี่จ้ง สุดท้ายยังไม่ลืมพูดเสริมไปว่า “พวกเราไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ และบ้านสวนของคุณชายจวงก็อยู่ข้างๆพอดี ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด……”

“อ๋องหนิงรู้หรือยัง?” จวงลี่จ้งถาม

“ยังไม่รู้” เฉินจื่ออานพูด ที่จริงเขาไม่อยากเข้าพรรคไหนหรอกนะ แต่อ๋องหนิงช่วยเขาหลายครั้งแล้ว บางที เขาก็ปฏิเสธคนตรงๆไม่เป็น

“คุณชายจวง เรื่องนี้ข้าคิดว่าอย่าเพิ่งบอกท่านอ๋องหนิงเลย นี่เป็นเรื่องภายในกรมเกษตร ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้ท่านอ๋องหนิงก็ยุ่งอยู่ด้วย”

เทียบกันแล้ว ลู่ม่านกล้าพูดกว่าเขามาก

จวงลี่จ้งได้ยินแล้วก็มองไปยังลู่ม่าน

“ทั้งที่เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนของอ๋องหนิง เจ้ามาหาให้ข้า ยังอยากให้ข้ารักษาความลับ ทำไมข้าต้องตกลงด้วย?”

เฉินจื่ออานก็รู้สึกว่าคำขอของลู่ม่านเกินกว่าเหตุ “คุณชายจวง ลู่ม่านไม่ได้หมายความแบบนั้น……”