บทที่516 ประหาร

“ฮูหยิน?” โมโม่เห็นฮูหยินกั๋วกงไม่พูด จึงรีบตะโกนเรียก

“เร็ว เจ้ารีบกลับไปบอกสถานการณ์ในตอนนี้ให้ตาแก่ฟัง ให้เขาหาทางเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ได้ ดูสิว่าสามารถอภัยโทษให้ได้หรือเปล่า!” ฮูหยินกั๋วกงพูด

โมโม่รีบพยักหน้า แต่ก็ลังเลขึ้นมา “ที่นี่มีคนเยอะ ท่านอยู่ที่นี่คนเดียว ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”

“ยังมีคนขับอยู่นี่? ข้าไม่ลงรถ ไม่เป็นไรหรอก!” ฮูหยินกั๋วกงพูด “เจ้าอย่าลังเลอยู่เลย เดี๋ยวไม่ทันการเอา”

โมโม่ก็ถึงลงจากรถ แล้วรีบวิ่งไปยังจวนกั๋วกง

กลับไปถึงจวนกั๋วกง โมโม่ก็เล่าสถานการณ์ด้านนอกให้ใต้เท้ากั๋วกงฟัง จากนั้นก็ไปหลังลานบ้าน

ในเมื่อฮูหยินให้อภัยเฉินจื่ออานแล้ว ทางคุณหนูก็ต้องไม่ขวางไว้แล้วล่ะ

โมโม่มองดูเซียงหยุนที่กำลังปักดอกไม้อยู่ข้างนอกแล้วพูดว่า “คุณหนูล่ะ? เรียกคุณหนูออกมาเร็ว ฮูหยินอนุญาตให้คุณหนูออกมาแล้ว”

เซียงหยุนได้ยินดังขึ้น ก็รีบวางของในมือลงแล้วเคาะประตูเบาๆ “คุณหนูตื่นหรือยังเจ้าคะ?”

แต่เคาะอยู่นานมากก็ไม่มีใครตอบ

โมโม่รีบเดินเข้าไป “เกิดอะไรขึ้น? คุณหนูคงไม่ได้ป่วยหรอกนะ?”

“ไม่หรอก?” เซียงหยุนตื่นเต้นขึ้นมา ทั้งสองช่วยกันผลักประตูเข้าไป แล้วเดินไปเรียกที่เตียง “คุณหนู?”

บนเตียงว่างเปล่าไม่มีใครสักคน โมโม่หันไปดูหน้าต่างข้างเตียงที่เปิดอยู่

“ไม่ต้องตะโกนแล้ว คุณหนูหนีไปตั้งนานแล้ว!”

……

ณ ลานประหาร ลู่ม่านรู้อยู่แล้วว่าจวนกั๋วกงไม่มีทางปล่อยให้นางออกมาง่ายๆแน่ ดังนั้นเมื่อคืนหลังจากที่นางอ่านข้อมูลพวกนั้นเสร็จแล้ว แทบจะไม่ได้หลับทั้งคืนเลย ฟ้าเพิ่งสว่าง นางก็รีบกระโดดออกมาจากหน้าต่าง แล้วนั่งอยู่บนโรงน้ำชาตรงข้ามกับลานประหาร

รอจนถึงตอนที่รถคุมขังของเฉินจื่ออานมา นางก็บอกให้เถียนหวังซื่อกับเถียนโหย่วเต๋อสร้างเหตุชุลมุนข้างล่าง ดึงดูดคนที่ได้รับความช่วยเหลือจากซือหนงมากมายออกมา

รถติดไปไหนไม่ได้อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ขอแค่วินาทีนี้ พ่อปลอมๆของนางจะโน้มน้าวให้ฝ่าบาทปล่อยเฉินจื่ออานไปได้

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง นางก็ไม่จำเป็นต้องดำเนินแผนการที่อันตรายไปมากกว่านี้

ดื่มชาเข้าไปสองแก้วใหญ่ๆ ลู่ม่านแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว ในหมู่ผู้คนก็ชุลมุนขึ้นมาอีกครั้ง กลุ่มทหารเข้ามาล้อมลานประหารเอาไว้ แยกหมู่ฝูงชนออกไป

รถคุมขังที่ติดอยู่ระหว่างทางก็ขับต่อไปได้ ลู่ม่านหวั่นใจ ดูท่าแล้ว แผนการแรกจะล้มเหลวนะ

งั้นก็ต้องเริ่มแผนการที่สองแล้วล่ะ! ลู่ม่านวางแก้วลง หยิบสมุดบันทึกที่ขโมยมาจากห้องหนังสือของอ๋องหนิงเมื่อวานออกมาจากกระเป๋า ฉีกหน้าที่สำคัญที่สุดออกมาหนึ่งแผ่น แล้วยื่นให้หรูอวี่

“ยังจำเรื่องที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อวานได้หรือไม่? รีบเอาของสิ่งนี้เข้าวัง ไม่ว่ายังไงก็ต้องยื่นให้ถึงมือฝ่าบาทให้ได้”

สีหน้าหรูอวี่แย่ลง “ฮูหยิน หวังซื่อพวกเขาล้มเหลวเหรอเจ้าคะ?”

ลู่ม่านเม้มริมฝีปากบาง “ไม่เป็นไร ข้าเชื่อว่าครั้งนี้เจ้าจะต้องทำสำเร็จ”

“เจ้าค่ะ!” หรูอวี่ตอบรับ แล้วรับกระดาษแผ่นนั้นมา เก็บรักษาไว้อย่างดี “รอข้ากลับมานะเจ้าคะ”

พูดจบ นางก็กระโดดลงไปจากหน้าต่าง

หรูอวี่มีวิทยายุทธเยี่ยมยอด แตกต่างจากท่ากระโดดหน้าต่างของลู่ม่าน นางกระโดดลงไปแล้วก็ข้ามกำแพงไป แล้วพุ่งกระโดดไปยังทิศทางวังหลวง

รถคุมคังบังเอิญขับผ่านโรงน้ำชาที่ลู่ม่านนั่งอยู่ เฉินจื่ออานเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นลู่ม่านกำลังยืนมองเขาอยู่ที่หน้าต่าง

ร่างกายของเขาแข็งทื่อ จากนั้นก็ฉีกยิ้มมองดูลู่ม่าน

สักพักใหญ่ ก็ถึงพูดใบ้ว่า “อย่าทำอะไรอันตราย”