บทที่564 พิษสะสม

ฉางเซิงตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยป่วยเลย

ป่วยครั้งแรกแบบนี้ หรูอวี่ก็เลยทำตัวไม่ถูก

เหอเย่วเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาประคบตัวให้ฉางเซิงข้างเตียง ยายอิงก็อุ้มหว่านเอ๋อรออยู่ข้างนอก

ลู่ม่านมองดูหว่านเอ๋อ นางยังดูสบายดี ก็เลยพูดว่า “อย่าพาหว่านเอ๋อเข้าไป เดี๋ยวข้าให้หรูอวี่เก็บห้องว่างออกมา เด็กสองคนต้องแยกกันก่อน”

“เจ้าค่ะ!” ยายอิงพยักหน้า แล้วอุ้มหว่านเอ๋อออกไป ลู่ม่านก็ถึงวิ่งเข้าไป

“ฉางเซิงตัวร้อนมาก ตอนนี้ข้ากำลังเช็ดร่างกายให้เขาอยู่”

กำลังพูดอยู่นั้น หมอก็เดินเข้ามา ลู่ม่านรีบหลีกทางให้หมอรักษา

หมอตรวจสอบภายนอกก่อน แล้วเริ่มวัดชีพจรให้ฉางเซิง ลู่ม่านจ้องหมอตาเขม็ง หมอขมวดคิ้ว นางก็รู้สึกใจสั่นไปด้วย

สักพักใหญ่ หมอก็ถึงปล่อยมือออกแล้วพูดว่า “ตอนนี้เหมือนจะยังไม่เป็นอะไร เมื่อกี้หลังจากพวกเจ้าเอาน้ำอุ่นเช็ดร่างกายแล้ว เด็กก็หายตัวร้อนไปด้วย ข้าจะจ่ายยาให้ ถ้าคืนนี้หายตัวร้อน งั้นก็จะดีเลย”

ลู่ม่านก็ถึงโล่งอก รีบบอกให้หรูอวี่ไปส่งหมอ

ฉางเซิงเริ่มคลายร้อน และก็เริ่มตื่นขึ้นมา ดวงตากลมโตมองลู่ม่านตาปริบๆ เด็กที่ป่วยมักจะอยากหาแม่เสมอ

ลู่ม่านนั่งอยู่ข้างเตียง อิงฉางเซิงแล้วพูดว่า “เดี๋ยวแม่จะนอนกับฉางเซิงนะ”

ฉางเซิงขยับร่างกายน้อยๆ แล้วนอนซบในอ้อมกอดของลู่ม่าน

หรูอวี่เอายาที่ต้มเสร็จแล้วเข้ามา ลู่ม่านรีบลุกขึ้นป้อนยาให้ลูก ฉางเซิงน่าจะทรมานน่าดู ดังนั้นเลยพยายามดื่มยาให้หมด

ไม่นานเขาก็ดื่มยาจนหมด

ลู่ม่านเห็นแล้วก็ต้องน้ำตาซึม เด็กเล็กขนาดนี้ แต่กลับรู้เรื่องทุกอย่าง ช่างไม่สมกับวัยจริงๆ

เพิ่งวางถ้วยยาลง ฉางเซิงก็อ้วกกะทันหัน ยาที่ดื่มไปเมื่อกี้ก็อ้วกออกมาทั้งหมด

อ้วกแรงเกินไปจนยาไหลออกมาทางจมูก ลู่ม่านตกใจมาก รีบถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอ้วกของเขาออกมา

แล้วเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ พออ้วกเสร็จ สีหน้าของฉางเซิงก็ดูแย่ลงกว่าเดิม

ลู่ม่านลูบหัวของฉางเซิงอย่างปวดใจ แต่พอจับหัวของฉางเซิง กลับพบว่าหน้าผากของฉางเซิงร้อนกว่าเมื่อกี้อีก

หรูอวี่ตกใจมาก “นี่มันเรื่องอะไรกัน? เมื่อกี้หมอคนนั้นบอกว่าจะไม่เป็นไรนี่?”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย เจ้ารีบไปเตรียมรถม้าเร็ว พวกเราจะเข้าเมืองกัน”

หรูอวี่ได้ยินแล้วก็รีบไปเตรียมตัว

ลู่ม่านกับเหอเย่วก็เอาผ้าห่มของฉางเซิงมาห่อตัวของเขาไว้ แล้วอุ้มฉางเซิงออกไป

“เหอเย่ว เจ้าอยู่ดูแลหว่านเอ๋อที่บ้าน ถ้าพวกเรายังไม่กลับมา พรุ่งนี้เจ้าให้เฉินจูชิงกับลูกของเจ้ามานอนที่บ้านได้เลย”

ลู่ม่านพูดแบบนี้ ก็เพื่อไม่ให้เหอเย่วเป็นห่วง และอยู่ดูแลที่บ้านให้ดี

เหอเย่วจะไม่เข้าใจได้ยังไง นางรีบพยักหน้า “พี่เสี่ยวม่าน พี่วางใจได้เลย”

ให้เหอเย่วอยู่ดูแลบ้าน ลู่ม่านก็ถึงสบายใจ พอสั่งเสร็จแล้ว ลู่ม่านก็ถึงขึ้นรถม้าออกไป

กำลังจะขึ้นรถนั้น จวงลี่จ้งก็แต่งตัวกำลังเดินออกมาจากด้านใน “เรื่องเมื่อกี้ข้าได้ยินหมดแล้ว ดึกขนาดนี้ เจ้าเป็นผู้หญิงออกไปคนเดียวอันตราย ให้ข้าไปกับเจ้าด้วยนะ”

เวลานี้แล้ว ไม่ใช่เวลามาปฏิเสธ ลู่ม่านจึงพยักหน้าแล้วขึ้นรถไปพร้อมกัน

รถขับไปเร็วมาก แต่ก็ต้องเป็นห่วงร่างกายในตอนนี้ของฉางเซิงด้วย ดังนั้น ตอนที่เข้าตำบล ก็เลยดึกมากแล้ว