บทที่7 เข้าป่า

ผ่านการพูดคุยกันตลอดทั้งคืน ลู่ม่านก็รู้คร่าวๆเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองแล้ว

ยุคนี้เรียกว่ายุคก่อนราชวงศ์ถัง ซึ่งแตกต่างจากราชวงศ์ถังในประวัติศาสตร์ที่พวกเขาได้ศึกษาในยุคปัจจุบัน อย่างไรก็ตามในแง่ของบรรยากาศและขนบธรรมเนียม ก็คล้ายกับราชวงศ์ถังมาก

ดูท่าแล้ว คงเป็นราชวงศ์ที่อยู่ในช่วงช่องว่างของเวลา

และสถานที่ที่พวกนางอยู่นั้น เป็นตำบลเล็กๆในอำเภอเฟิงหนานที่อยู่ด้านล่างเมืองหลวงเมืองหย่งอานของก่อนราชวงศ์ถัง ชื่อหมู่บ้านของพวกเขาคือหมู่บ้านไป่ฮัว เพราะที่นี่มีดอกไม้ที่มีชื่อเสียงมากมาย

และบ้านเฉินของพวกเขาก็เป็นครอบครัวธรรมดาๆครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านไป่ฮัว ไม่ได้จนที่สุด แต่ก็ไม่ได้มีเงินอะไร คนในบ้านก็เป็นเหมือนกับที่นางเห็นเมื่อวานนี้

แต่ในบ้านยังมีผู้ชายอีกคนชื่อเฉินจื่อคัง พูดถึงเฉินจื่อคังที่เป็นพี่น้องฝาแฝดกับเฉินหลิ่วเอ๋อ ที่บ้านคาดหวังในตัวเขามาก ดังนั้นจึงส่งเขาเข้าโรงเรียนไปนานแล้ว ตอนนี้กำลังเป็นนักเรียนอยู่

และนางก็ง่ายมาก เฉินจื่ออานบอกแค่ว่าเก็บนางมาจากป่า ต่อมาก็ไม่มีต่อมาอีกแล้ว

หลังจากเข้าใจเหตุการณ์คร่าวๆแล้ว ลู่ม่านก็เข้าใจทิศทางของตัวเองแล้ว

อาหารเช้ายังคงเป็นข้าวต้ม หมั่นโถว ผักกาดข้าวที่พี่สะใภ้ใหญ่จ้าวซื่อทำ! ตอนแรกก็ไม่ถือว่าแย่อะไร แต่ฝีมือการทำอาหารของจ้าวซื่อ ลู่ม่านไม่กล้าชมจริงๆ

ดังนั้น อาหารเช้ากินไม่อิ่มอีกแล้ว

พอกินเสร็จแล้ว นางก็จ้องเฉินจื่ออานอยู่ตลอด ตามหลักแล้ว เขาน่าจะออกไปล่าสัตว์ นางตัดสินใจจะเข้าป่าไปพร้อมกับเฉินจื่ออาน

เฉินจื่ออานมองดูนางอย่างเป็นห่วง “เสี่ยวม่าน ในป่าอันตรายมากเลยนะ เจ้ารอข้าอยู่ที่บ้านเถอะ?”

ลู่ม่านส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ไม่ ถ้าเจ้าไม่พาข้าไปด้วย ข้าก็จะเข้าไปเอง”

เฉินจื่ออานไม่มีวิธีอื่น จึงต้องตอบตกลงนาง ลู่ม่านรีบเข้าไปแบกตะกร้าในบ้านออกมา แล้วเดินตามไป

ด้านหลังของหมู่บ้านไป่ฮัวมีภูเขาลูกใหญ่อยู่ไม่ไกลมาก ในเขามีผลไม้ป่าอยู่มาก คนในหมู่บ้าน ปกติก็จะขึ้นไปกันหมด

แต่ว่า คนทั่วไปก็กล้าเดินแค่รอบๆ ในป่าลึก มีแต่คนล่าสัตว์เท่านั้นที่กล้าเข้าไป