บทที่87 เปิดโรงงาน

ถึงแม้ลู่ม่านจะไม่ชอบจ้าวซื่อแค่ไหน แต่หากความผิดทุกอย่างโยนไปให้จ้าวซื่อหมด แล้วปล่อยคนที่เลวที่สุดไป ลู่ม่านยอมรับไม่ได้!

ดังนั้น นางจึงพูดเตือนไปว่า

“เถ้าแก่ซุนมีข้อสงสัยเยอะที่สุด ส่วนคนอื่น สั่งสอนเล็กน้อยก็พอแล้ว”

จวงลี่จ้งพยักหน้า เรียกข้ารับใช้ให้พาท่านอู๋กลับไป

ลู่ม่านก็ถึงสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วก้มหน้าลง เฉินจื่ออานจับมือของนางไว้ “เสี่ยวม่าน สุดท้ายเจ้าก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี”

ทำใจไม่ได้งั้นเหรอ? ลู่ม่านไม่รู้ว่าทำใจไม่ได้จริงหรือเปล่า นางแค่รู้สึกว่าเถ้าแก่ซุนควรได้รับบทลงโทษที่หนักที่สุด?

เช้าวันต่อมา จวงลี่จ้งก็ส่งคนมาจริงๆ

ลู่ม่านรีบพาพวกเขาไปที่ป่าไผ่นั้น หาพื้นที่โล่งที่ไม่มีไม้ไผ่แล้วให้พวกเขาเริ่มสร้างได้เลย

หลังจากนั้น ลู่ม่านก็พาเฉินจื่ออานไปคุยกับผู้ใหญ่บ้านว่าตระกูลจวงเตรียมจะทำโรงเรียนในหมู่บ้าน แน่นอนว่า ไม่ได้บอกว่าพวกเราร่วมงานกับตระกูลจวง แค่บอกว่าตระกูลจวงเรียกให้พวกเขามาช่วยตระกูลจวง

ผู้ใหญ่บ้านได้ยินแล้ว ก็ดีใจอย่างมาก

ถึงแม้เขาจะเป็นคนของหมู่บ้านไป่ฮัว แต่เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านก็ต้องเข้าใจสถานการณ์ภายนอกมากกว่าอยู่แล้ว

ตระกูลจวงเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในเมืองหย่งอาน หากใครสามารถเกี่ยวดองกับพวกเขาได้ พวกเขาก็จะได้มีชีวิตที่รุ่งโรจน์ตลอดชีวิต

แต่ทว่า ตอนนี้ตระกูลจวงเลือกที่จะมาสร้างโรงงานที่หมู่บ้านพวกเขา

ผู้ใหญ่บ้านคิดในใจว่า จะต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ ขอแค่สร้างโรงงานในหมู่บ้าน งั้นต่อไปหมู่บ้านไป่ฮัวจะต้องเจริญ และกลายเป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวยที่สุดในอำเภอเฟิงหนาน

เขาเดินทางไปตำบลพร้อมกับพวกลู่ม่านอย่างไม่ลังเล นำโฉนดของพวกเขาไปขึ้นทะเบียนให้เสร็จ

ตอนที่กลับมา ผู้ใหญ่บ้านก็ไปดูป่าไผ่นั้นด้วย

เมื่อก่อนไม่เห็น ตอนนี้พอมาเห็นแล้ว ที่นี่เหมือนเป็นสมบัติเลย ผู้ใหญ่บ้านมองเฉินจื่ออานด้วยสายตาที่พึงพอใจ

“จื่ออาน ทำดีๆนะ อนาคตของหมู่บ้านไป่ฮัว คงต้องพึ่งพาหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าแล้วล่ะ”

เฉินจื่ออานพยักหน้า ผู้ใหญ่บ้านดูท่าทางเฉินจื่ออานที่นั่งบนรถเข็น ในใจก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา

หากเฉินจื่ออานขาไม่หักล่ะก็ อาจจะดีกว่าตอนนี้ก็ได้

“ผู้ใหญ่บ้าน ชมเกินไปแล้วขอรับ” เฉินจื่ออานพูดอย่างจริงใจ จากนั้นก็เข็นรถเข็นไปควบคุมสั่งงาน

กำลังดูอยู่นั้น ตาแก่เฉินก็ถือบุหรี่เดินมาแต่ไกล เขาเอามือไพล่หลังแล้วเดินมาช้าๆ

ผู้ใหญ่บ้านเห็นแล้ว ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชาย ตอนนี้จื่ออานของเจ้าเก่งมากเลยนะ”

ตาแก่เฉินยิ้มอ่อนๆ ท่าทางดูจะไม่ดีใจเท่าไหร่ และกำลังเดินไปหาเฉินจื่ออาน

ผู้ใหญ่บ้านรีบเข้าไปเรียก “จื่ออาน พ่อเจ้ามาแล้ว”

เฉินจื่ออานดีใจมาก เขาเป็นลูกคนที่สามในบ้าน หากจะพูดถึงเด็กดีก็คงเป็นเฉินจื่อฉาย คนที่ละเอียดอ่อนก็คงเป็นเฉินจื่อฟู้ และคนที่ฉลาดก็คงเป็นเฉินจื่อคัง

ดังนั้น เขาพยายามทำตัวเป็นเด็กดีและคนฉลาด แต่ว่า กลับไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่เลย

ตอนนี้ เห็นว่าตัวเองกำลังจะสำเร็จแล้ว เขาก็พูดกับพ่ออย่างตื่นเต้นว่า “ท่านพ่อ ท่านดู……”

“จื่ออาน!” ตาแก่เฉินไม่รอเขาพูดจบ ก็พูดแทรกเขาทันทีว่า “โรงงานนี้ใครทำก็ได้ ทำไมต้องให้เจ้าทำด้วย?”