บทที่9 ขอแค่น้องนางมีความสุขก็พอ

ตอนลู่ม่านอยู่ในโลกปัจจุบัน ชอบกินอาหารที่ชื่อว่า ‘ไก่ขอทาน’ มากที่สุด และเคยได้ยินมาว่า เมื่อก่อนตอนเริ่มแรกไก่ขอทานเรียกว่าไก่อบใบบัว

ในโลกปัจจุบันที่พวกนางได้กินนั้น เป็นฉบับที่ปรับปรุงมาอย่างดีแล้ว

วันนี้ นางมีโอกาสได้ลิ้มลองรสชาติของอดีตกาลแล้ว

เฉินจื่ออานไม่มีข้อคิดเห็นอะไร พอเห็นท่าทางแปลกแต่น่ารักของลู่ม่าน หัวใจของเขาก็ถูกเติมเต็มจนอิ่มฟูไปหมด

ดังนั้น ทำตามที่ลู่ม่านบอก เขาไปล้างเครื่องในที่ริมธาร หาดินเหนียวมา ห่อตัวไก่เอาไว้รวมถึงขนของมัน จากนั้นก็ฝังเข้าไปใต้กองไฟ

ใช้เวลานี้ ลู่ม่านสำรวจดูรอบๆ ก็เห็นเห็ดป่าพอดี นางเก็บกลับมานิดหน่อย เสียบไว้บนไม้ แล้วย่างบนกองไฟ

ในยุคนี้มีเห็ดนานแล้ว แต่แค่เอามาทำเป็นยาใช้ และคนในชนบทเคยเกิดอาการกินเห็ดแล้วแพ้ ดังนั้นเฉินจื่ออานเห็นแล้วก็รีบห้ามทันที

“เสี่ยวม่าน นั่นกินไม่ได้นะ”

ลู่ม่านส่ายหัว “ไม่เป็นไร เห็ดมีแบ่งประเภท ประเภทที่ข้าหามาสามารถกินได้” ว่าแล้ว นางก็ฉีกออกมาแล้วจะกินเข้าไป

เฉินจื่ออานรีบยื่นมือไปแย่งมา “ข้ากินก่อน”

กินเข้าไปเท่านั้นแหละ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที “อร่อยจัง”

ลู่ม่านเชิดหน้าอย่างได้ใจ “ก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสิ” ตลกละ นี่เป็นอาหารจานเด็ดที่ขาดไม่ได้บนโต๊ะอาหารในปัจจุบันของพวกนางเลยนะ จะไม่อร่อยได้ยังไง “ถ้ามีเกลือ มีเตา เอามาต้มเป็นซุปจะอร่อยกว่านี้อีก”

ว่าแล้ว กลิ่นของไก่ขอทานก็โชยออกมา

ลู่ม่านรีบกินเห็ดเข้าไป แล้วเอาที่เหลือโยนให้เฉินจื่ออาน จากนั้นก็ลุกขึ้นไปหากิ่งไม้ ล้างสะอาดแล้วเอามา