บทที่99 สินค้าใหม่

ตอนนี้ก็เปลี่ยนฤดูกาลพอดี ในร้านเสื้อผ้าก็มีชุดใหม่ๆออกมาเยอะมาก ลู่ม่านซื้อชุดขาวดำให้กับเฉินจื่ออาน ชุดคลุมยาว เป็นรูปแบบที่ดูแล้วมีความสง่า ต้องเปลี่ยนซักดังนั้นเลยซื้อสีเทาอีกตัว

ตัวเองกลับซื้อเสื้อด้านในเป็นสีเหลืองอ่อนใส่คู่กับเสื้อคลุมบางๆสีฟ้า เป็นรูปแบบที่ค่อนข้างโบราณ ก่อนหน้านี้ ลู่ม่านคิดว่าก่อนราชวงศ์ถังจะใส่ชุดเกาะอกเหมือนราชวงศ์ถัง

ต่อมาเพิ่งรู้ว่า ไม่เหมือนกัน แต่ชุดนั้นไม่ใช่คนทั่วไปที่จะใส่ได้ มีเพียงครอบครัวของขุนนางและชนชั้นสูงเท่านั้นที่ใส่ได้ ชาวบ้านทั่วไปใส่ได้แค่ผ้าธรรมดา

แล้วซื้อชุดให้อาจารย์โจวสองตัว ลู่ม่านก็ถึงออกจากร้านขายเสื้อผ้าพร้อมกับเฉินจื่ออาน

ซื้อผักเสร็จแล้ว ทั้งสองก็ขับเกวียนเตรียมกลับบ้าน ตอนที่ผ่านร้านหนังสือ ลู่ม่านก็นึกถึงพู่กันและหมึกที่ต้องซื้อ

พู่กันและหมึกที่เฉินจื่ออานซื้อมาก่อนหน้านี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ใช้แค่ตอนเริ่มต้นเท่านั้น ตอนนี้อาจารย์มาแล้ว คงจะใช้แบบนั้นต่อไปไม่ได้ ในเมื่อจะเรียนหนังสือ ก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม

ลู่ม่านจึงพาเฉินจื่ออานเข้าร้านหนังสือด้วยกัน เถ้าแก่เหลียงของร้านหนังสือจำได้ว่าลู่ม่านเป็นลูกค้าที่เคยมาครั้งก่อน แล้วมองเฉินจื่ออานที่ตามหลังมา ถึงแม้จะนั่งรถเข็น แต่ชุดที่ใส่ก็ดูมีภูมิฐาน เป็นคนที่ใช้ได้เหมือนกัน

เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “แม่นางครั้งนี้ดูท่าจะพาสามีมาด้วยกันนะ?”

“ใช่แล้ว!” ลู่ม่านตอบด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนี้จะซื้ออุปกรณ์ที่ดีขึ้นหน่อย”

“ได้เลย!” เถ้าแก่รีบใช้ให้พนักงานในร้านเอาพู่กันหมึกดำกระดาษระดับกลางและสูงมาให้ลู่ม่านดู ลู่ม่านเลือกของเสร็จก็จ่ายเงินทันที

ยังอยากจะดูอย่างอื่นต่อ ม่านด้านหลังก็ถูกเปิดออก เหลียงจื่อโต้งก็ถือหนังสือเดินออกมาจากด้านใน

เถ้าแก่รีบเข้าไปต้อนรับ “จื่อโต้ง หิวแล้วใช่ไหม?”

เหลียงจื่อโต้งส่ายหัว “ไม่ ข้าแค่อ่านหนังสือแล้วเหนื่อย อยากออกมาเดินเล่น”

“พรุ่งนี้ก็ต้องสอบช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้ว เจ้า……” เถ้าแก่ยังพูดไม่ทันจบ เหลียงจื่อโต้งก็พูดแทรกทันทีว่า “ท่านพ่อ ข้ารู้ดีแก่ใจ”

เห็นเขาพูดแบบนี้ เถ้าแก่ก็รู้สึกวางใจ

ลู่ม่านกับเฉินจื่ออานสบตากัน ที่แท้ก็จะสอบช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้วนี่เอง แต่ว่า ปฏิกิริยาของเฉินจื่อคังในเช้าวันนี้ดูสบายมากเลยนะ?

กำลังคิดอยู่นั้น เหลียงจื่อโต้งก็เดินเข้ามา “พวกเจ้าเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ของจื่อคังสินะ? ครั้งก่อนพวกเราเคยเจอกัน”

“ใช่แล้ว!” ลู่ม่านพยักหน้า

“ครั้งนี้เฉินจื่อคังดูมั่นอกมั่นใจมากเลยนะ ข้านับถือยิ่งนัก”

เฉินจื่ออานอึ้ง สองวันก่อนตอนที่เห็นเฉินจื่อคัง เขาเหมือนจะไม่มีท่าทีที่มั่นใจขนาดนั้นนะ?

“เรื่องเป็นยังไงกัน?” เฉินจื่ออานไล่ถาม

“อ้อ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก” เหลียงจื่อโต้งหัวเราะแล้วพูดว่า “เมื่อวานพวกเรานัดกันไปอ่านหนังสือ เขาบอกว่าไม่ต้องอ่านแล้ว พวกเราก็คิดว่าเขาคงจะเตรียมตัวเสร็จแล้ว?”

เฉินจื่ออานก็ถึงพยักหน้า มองดูเหลียงจื่อโต้งเดินจากไป

ทั้งสองเดินออกจากร้านหนังสือเงียบๆ ขึ้นเกวียนแล้วขับออกเมืองทันที เฉินจื่ออานก็ถึงพูดเสียงเบาว่า “จื่อคังเตรียมตัวเสร็จแล้วจริงเหรอ?”

ลู่ม่านพูดไปว่า “น่าจะเสร็จแล้วนะ เจ้าบอกว่าจื่อคังเรียนเก่งมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”

เฉินจื่ออานไม่พูดไม่จา เขารู้สึกว่าเฉินจื่อคังเรียนเก่งจริง นั่นเป็นเพราะก่อนหน้านั้นเขาอ่านหนังสือไม่ออก รู้แค่ว่าคนเรียนหนังสือเก่งกันไปหมด แต่ตั้งแต่ที่ได้เรียนกับอาจารย์โจวแล้ว เขาก็ไม่คิดเหมือนเมื่อก่อนอีก