ตอนที่ 111

ซูมู่ตบไหล่ของซูหว่าน เห็นนางขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของเจียงเซิง ยังคิดว่านางกำลังโทษตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้

เขาเห็นอยู่ในสายตา เมื่อครู่ที่นางพยายามช่วยเหอเจียวซิ่งแก้ปัญหา

ก็เหมือนกับที่เขารักษาคนป่วย เป็นมองตรวจโรคให้คนอื่น ต้องเก็บค่าตรวจ นั่นเป็นเพราะพวกเขาก็ต้องเลี้ยงครอบครัว ยาสมุนไพรที่จ่ายไปต้องเก็บเงิน ทำความดีกับรับค่าตอบแทนที่สมควรได้ ระหว่างสองเรื่องนี้ไม่ได้ขัดแย้งกัน ดังนั้นเขาถึงไม่ได้ปฏิเสธค่าตรวจรักษาที่เจียงอวี้ตอบแทน และรับเฉพาะสิ่งที่เขาทำได้ตามกำลัง

“พี่รอง ข้าไม่ได้โทษตัวเอง ข้าแค่เข้าใจความไร้กำลังของเจียงเซิง!” ซูหว่านอธิบายออกมา นางไม่ใช่แม่พระเท้าเหยียบบัวทองคำ ทนมองความทุกข์ยากลำบากในโลกไม่ได้ ยอมให้ตัวเองลำบากก็ไม่อยากให้คนอื่นลำบาก

ช่วยคนก็ต้องมีขอบเขตเหมาะสม ก็เหมือนนางกับยายไช่ อุดหนุนธุรกิจของนางก็เป็นวิธีช่วยเหลือแบบหนึ่ง

นางช่วยเจียงอวี้ก็เกิดจากความเห็นแก่ตัว นางไม่ปฏิเสธเรื่องนี้ นางแค่อยากเกาะอำนาจใหญ่เท่านั้น

นอกจากนี้ ระหว่างนางกับเจียงอวี้เป็นความสัมพันธ์แลกเปลี่ยนเป็นธรรม นางช่วยเขา ไม่ใช่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน คนเขาจ่ายเงินแล้ว

“เป็นข้าที่คิดมากเอง จริงด้วย เมื่อครู่เจ้าออกมาทำอะไร?” ซูมู่ยิ้มเปลี่ยนเรื่อง

“ไปยกฟางข้าวเผ่าเป็นขี้เถ้า!” ซูหว่านตอบตามความจริง

“เจ้ารออยู่ที่บ้าน ข้าไปเอง!” พูดจบ ซูมู่ก็เดินไปโดยไม่รอฟังคำตอบของซูหว่าน

ซูหว่านยิ้มอย่างจนใจ นางจะได้ไปเก็บไข่ไก่พอดี ที่บ้านจะไม่เหลือไข่ไก่ทำขนมข้าวซอยตัดแล้ว

ตอนที่กลับเข้าบ้านไปหาตะกร้า เจียงอวี้ก็เดินออกจากในห้อง ยืนอยู่ข้างหลังนางอย่างเงียบ ๆ

“เจ็บหรือไม่?”

จู่ ๆ พูดโพล่งออกมาสามคำ ทำให้ซูหว่านสะดุ้งใจหายหมด

“ว้าย ตกใจหมด เจ็บหรือไม่อะไร? ทำไมท่านถึงเดินมาเงียบ ๆ แบบนี้?” ซูหว่านลูบอกของตัวเองเบา ๆ

“มือเจ้าไปโดนอะไรมา?” เจียงอวี้จ้องข้อมือของนางแล้วถามขึ้น

ซูหว่านก้มหน้า จริง ๆ เลย เพราะเมื่อครู่เหอเจียวซิ่งเครียดมากตอนที่จับมือนางใช้แรงหนักเป็นพิเศษ สิบกว่าปีก่อนนางก็คือว่าเป็นคุณหนูถูกเลี้ยงตามใจ บำรุงผิวพรรณจนเนียนนุ่ม ในตอนนี้ข้อมือของนางมีรอยแดงอย่างชัดเจน

เจียงอวี้สังเกตเพราะความใส่ใจ ตอนที่ซูหว่านเขย่งเท้าหยิบของ เผยแขนข้างหนึ่ง เขาบังเอิญเห็นพอดี

“ไม่เป็นไร เมื่อครู่ไม่ทันระวัง ไม่เจ็บ ข้าต้องไปเก็บไข่ไก่ในหมู่บ้าน ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่?”

ซูหว่านคล้องตะกร้าใบเล็กของนาง เอ่ยปากชวนด้วยความจริงใจ

เจียงอวี้ปฏิเสธไม่ได้เลย ทำได้แต่ตอบตกลง

“ไปกันเถอะ!”