ตอนที่ 132

ว่าด้วยเรื่อง ‘น้ำเสียงที่สงบจะพูดออกมาให้เย็นยะเยือกที่สุดได้อย่างไร’ ตอนนี้ เจียงอวี้กำลังสาธิตให้เห็นอยู่

เป็นไปตามคาด เมื่อหัวขโมยได้ยิน ในแววตาก็สาดประกายความหวาดกลัวออกมาอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้

“ก็ได้ งั้นเจ้าสอบสวนไปเลย ฝากด้วยนะคุณชายเจียง!” พ่อซูไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร จึงยกให้เป็นหน้าที่ของเจียงอวี้

“ยินดีขอรับ ไม่ต้องเกรงใจ”

เจียงอวี้ยิ้มตอบ แล้วเหลือบมองซูหว่านอย่างมีความหมาย

ซูหว่านไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร นอกจากนี้ตอนนี้ความคิดของนางก็อยู่กับเรื่องของหัวขโมยคนนี้ทั้งหมด ไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลย

เจียงอวี้ขยับเข้าไปดึงผ้าออกจากปากของหัวขโมย แล้วโยนทิ้งลงพื้น ก่อนจะลากเก้าอี้หนึ่งตัวมานั่งลงตรงหน้าเขา ใบหน้าเคร่งขรึมอย่างที่สุด

“พูดมา! ผู้ใดเป็นคนบงการเจ้ามา!”

“ไม่มีใครบงการ!”

ยังจะปากแข็งไม่ยอมพูดอีก แต่คนที่เขากำลังเผชิญอยู่คือเจียงอวี้ ผู้มีวิธีนับหมื่นที่จะทำให้อีกฝ่ายยอมเปิดปาก

“เจ้าไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังคงปกป้องนายอยู่อีกหรือ ให้ข้าเดานะ เจ้าคงจะเป็นนักพนันใช่ไหม ติดหนี้ไม่น้อยเลยล่ะสิ”

คนร้ายได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าตะลึงเหลือเชื่อออกมา คิดในใจว่าเขารู้ได้อย่างไร

“ที่นิ้วชี้และนิ้วโป้งของเจ้ามีรอยด้าน รอยด้านบนนิ้วโป้งหนากว่านิ้วชี้ นั่นเป็นเพราะการลูบตัวเลขบนไพ่มานานหลายปี นิ้วหัวแม่มือจะเป็นตัวรับแรงมากที่สุด รอยด้านจึงหนาที่สุด ข้าเคยพบเจอนักพนันมามากมาย นิ้วของพวกเขาก็เป็นแบบเดียวกับเจ้า แล้วเจ้ายังเป็นคนถนัดซ้าย เพราะรอยด้านเหล่านี้อยู่บนปลายนิ้วข้างซ้ายทั้งหมด เมื่อกี้ตอนที่ข้าจับเจ้า เจ้าก็ยังคงเคยชินกับการใช้มือซ้ายออกมาปัดป้องก่อน!”

เจียงอวี้มีสายตาเฉียบคมมาก พ่อซูแม่ซูหันมองหน้ากันอย่างงุนงง ซูหว่านเองก็รู้สึกประหลาดใจ จึงเริ่มตั้งใจฟังอย่างละเอียดว่าเขาจะสอบสวนต่อไปอย่างไร

“ใช่ ข้าเป็นนักพนัน ติดหนี้ไม่น้อย เลยมาขโมยของ!” หัวขโมยผีพนันคนนี้ยอมรับเร็วจริงๆ

“แต่เจ้าไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ แล้วใครเป็นคนบอกข่าวนี้ให้เจ้าล่ะ” เจียงอวี้ยังคงจี้เขาต่อไป

แต่เจ้าหัวขโมยคนนี้กลับผงะไปเล็กน้อย ริมฝีปากพะเงิบพะงาบไม่รู้จะพูดอะไรดี เดาว่าคงไม่รู้ว่าจะแถไปทางไหน

ผ่านไประยะหนึ่ง เขาถึงได้เริ่มโต้แย้ง “เพราะมีคนรู้จักอยู่ในหุบเขาซานหยาง ข้าถึงได้รู้ว่าบ้านเจ้ามีเงิน”