ตอนที่ 141

คนที่มามุงดูต่างตกตะลึงพรึงเพริดก่อนที่จะได้ยินเสียงร้องอุทานชื่นชม

ซูหว่านพลันรู้สึกซาบซึ้งใจ พ่อซูสบตากับแม่ซู ในใจคิดว่าคุณชายเจียงมีวิทยายุทธ์ฉกาจขนาดนี้เชียวหรือ

เดิมทีซูเฉินอยากจะเข้าไปช่วย แต่เห็นว่าเขาจัดการได้สบายมือ ไม่จำเป็นต้องให้ตนแสดงฝีมือ

“ฟังให้ดี กลับไปแจ้งนายของเจ้า ถ้าแน่จริงก็มาเอง ข้าจะให้เขาเดินเข้ามา แต่ถูกหามออกไป!”

เจียงอวี้เหยียบใบหน้าชายคนนั้นลั่นวาจาเหี้ยมเกรียม

คนพวกนี้หวาดกลัวตัวสั่นงันงก เจียงอวี้ยกเท้าขึ้นอย่างรังเกียจ

“ยังไม่เก็บของพวกเจ้าไสหัวไป”

เพิ่งจะสิ้นเสียง คนรับใช้ที่เป็นหัวหน้าตะเกียกตะกายลุกขึ้น ขนของหมั้นวิ่งหางจุกตูดหนีไป แต่ลืมเกี้ยวเจ้าสาวทิ้งไว้

“ไม่ยกเกี้ยวไป คิดจะทิ้งไว้ใส่พวกเจ้าหรืออย่างไร”

เจียงอวี้ตวาด พวกนั้นก็ลุกลี้ลุกลนกลับมาแบกเกี้ยวไป แต่ละคนต่างตกใจกลัวจนริมฝีปากสั่นระริก

รอพวกเขาจากไป ทุกคนก็ปรบมืออย่างตื่นเต้น

“ทำได้ดีมาก เยี่ยม!”

“เจียงอวี้สุดยอด!”

ตระกูลซูก็ร่วมสนุกด้วย แม่ซูเอ่ยชมว่า

“อาอวี้สุดยอดมาก!”

เพียงชั่วพริบตา นางก็เปลี่ยนความคิดต่อเจียงอวี้ ความพึงพอใจพุ่งถึงขีดสุด

“ท่านอา ชมเกินไปแล้ว”

เขาคลี่ยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างกับท่าทางโหดเหี้ยมไร้ความปรานีเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“เจียงอวี้ ฟาดพวกมันสะบักสะบอมแบบนี้ พวกมันจะไม่มากลับมาแก้แค้นหรือ คุณชายตระกูลหวังเป็นพวกเสเพลตัวพ่อ”

ป้าคนหนึ่งบ่นพึมพำ

“เมื่อปีกลาย เขาแอบชอบหญิงสาวในหมู่บ้านญาติห่างๆ ส่งเกี้ยวไปบังคับรับนาง แต่ของหมั้นที่ให้น้อยกว่ารอบนี้มาก นางมีพี่น้องหลายคน พ่อแม่ขายนางแค่สามสิบตำลึง!”

“แก้แค้น? เชิญมาได้เลย คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า เรายากจนข้นแค้น อย่างมากที่สุดก็สู้จนตัวตาย ไม่มีทางขายลูกสาวกิน ข้ามีลูกสาวคนเดียว รักเหมือนแก้วตาดวงใจ ใครกล้าคิด ข้าจะหักขาให้หมด ถุย!”

พ่อซูมือไพล่หลัง ใบหน้าถมึงทึง คำพูดเฉียบขาดจนซูหว่านเกือบจะใจสลาย

ช่างดีเหลือเกิน ความรู้สึกที่ได้รับการปกป้องทะนุถนอมจากคนในครอบครัว อยากครอบครองมันตลอดไปเหลือเกิน

หญิงสาวที่ขาดความรัก จึงโหยหาความรักมากเกินไป

ซูเฉินฟังถึงประโยคสุดท้ายแล้วมองเจียงอวี้โดยไม่รู้ตัว เห็นว่าเขานิ่งเฉย ยังคงแย้มยิ้ม