ตอนที่ 145

เจียงเซิงตั้งใจพาเจียวซิ่งมาดื่มเหล้ามงคลให้เจียงอวี้ มันเป็นเหล้าหมักข้าวทั่วไป เจียงอวี้ดื่มสามจอกรวด พร้อมกล่าวคำอวยพรขอให้ถือไม้เท้ายอดทอง ไม้กระบองยอดเพชรและมีลูกชายไวๆ

หลังจากนั้น ตระกูลซูยังดื่มให้คู่รักด้วย เหล้าหมักข้าวไม่ร้อนคอ เข้าปากแล้วขมฝาด กลับทิ้งรสชาติหวานในลำคอ

ซูหว่านดื่มหนึ่งจอก พอเข้าปาก ใบหน้าก็บิดเบี้ยว แต่หลังจากรับรสแล้วก็รู้สึกติดใจ ดื่มต่ออีกสองจอก

ผ่านไปสองเค่อ งานเลี้ยงยังไม่เลิกรา ซูหว่านเริ่มรู้สึกถึงผลข้างเคียงแล้ว แก้มแดงเรื่อ ลำคอก็เป็นสีชมพู

รู้สึกเวียนหัวจนมองแม่ซูขอความช่วยเหลือ แม่ซูมองแวบเดียวก็รู้ว่านางเมาแล้ว พูดติดตลกว่า

"อ๋อ หว่านหว่านของเราเมาแล้ว ดูสิหน้าแดงเชียว"

"ไม่เป็นไร ดื่มเหล้าหมักข้าวนิดหน่อยไม่อันตราย ถ้าไม่ไหว อีกประเดี๋ยวพ่อแบกกลับบ้านเอง" พ่อซูมองซูหว่านอย่างเอ็นดู

ซูหว่านยิ้มซื่อพลางพยักหน้า

ซูอวิ๋นคิดว่าน่าขันมาก แซวขึ้นมาทันที

“ซูหว่าน เจ้าดูซื่อบื้อชะมัด!”

ซูหว่านถลึงตามองเขา เพราะนางมึนเมา แก้มจึงดูป่อง ยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู

สายตาเจียงอวี้มองใบหน้าของนางอย่างเปิดเผย ความรักลึกซึ้งในดวงตาไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าจริงหรือหลอก

เพราะว่าเขามักจะเป็นแบบนี้ ยกจอกเหล้าขึ้นกรอกเหล้าหมักข้าวลงคอ เผยรอยยิ้มพึงพอใจและสบายใจ หลับตาลงเล็กน้อย

ปกติแล้วเจียงอวี้ดื่มสุราชั้นดี ตอนนี้ดูเหมือนจะสู้เหล้าหมักข้าวที่ทั้งหอมหวานและเรียบง่ายนี้ไม่ได้เลย ที่สำคัญที่สุดคือความหวานที่หลงเหลือในปากไม่รู้ลืม

เดิมทีชอบเหล้าแรง แต่ตอนนี้เปลี่ยนความคิดกับเหล้าหมักหวานชนิดนี้แล้ว

หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา ซูหว่านเมาหัวทิ่ม เหล้าหมักข้าวชนิดนี้สิบกว่าดีกรี ซูหว่านที่คอไม่แข็งเดินโซเซไปมา

พ่อซูรักษาสัญญา แบกนางขึ้นหลังกลับบ้าน แม่ซูยกน้ำร้อนมาเช็ดหน้าและเท้าให้ ค่อยห่มผ้าห่มปล่อยให้นางนอนหลับไป

หิมะตกยามราตรีไม่หนักมาก หิมะตกโปรปรายทำให้เท้าเย็นเฉียบ

ซูหว่านตื่นเช้าวันรุ่งขึ้นก็ดีใจ ชั้นหิมะบางๆ ปกคลุมผืนดิน ยอดเขาถูกย้อมเป็นสีขาว อากาศสดชื่นที่มีกลิ่นเฉพาะของหิมะ