ตอนที่ 151

“เจียงอวี้ ขอบคุณนะ”

นางยิ้มตาหยี พลางพูดกับเขาอย่างจริงจัง นางรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะทางร้านเห็นแก่หน้าเขา ซูอวิ๋นถึงได้มีโอกาสเข้าไปเรียนรู้การทำงานกับพ่อครัวในโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีได้

ได้ทำงานเฉพาะทางในสถานที่ที่เป็นมืออาชีพ ย่อมดีกว่าไปทำงานแบบไม่เป็นระบบอยู่ในสถานที่ที่ด้อยกว่า บางครั้งการเลือกทางลัดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรอยู่แล้ว เพราะสิ่งที่เรียนรู้ก็อาศัยตนเองเป็นหลัก จะเรียนรู้ได้มากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตนเอง สิ่งนี้ไม่มีทางลัดใช่ไหมล่ะ?

เจียงอวี้จ้องมองนาง แล้วจู่ๆ ก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ ซูหว่านจึงเอนตัวไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว กลายเป็นภาพที่เห็นชัดถึงความต่างของส่วนสูงอย่างน่าเอ็นดู

“คำขอบคุณนี้ ข้ารับไว้แล้ว!”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นางได้ยินพอดี เสียงเบาละมุน ชวนให้เคลิบเคลิ้มโดยไม่รู้ตัว

ซูหว่านพยักหน้าอย่างงุนงง หลังจากซูอวิ๋นคุยธุระเสร็จก็หันมาเห็นเจียงอวี้โน้มตัวเข้าไปใกล้นางเข้าพอดี

เขาจึงแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสองทันที และผลักเจียงอวี้ให้แยกออกไปอย่างแรง

“ไม่มีอะไรก็อย่าเข้าใกล้นางขนาดนี้สิ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน?”

ซูอวิ๋นยังอยู่ในวัยกำลังโต ตัวยังไม่สูงเท่าเจียงอวี้ ตอนที่พูดประโยคนี้ก็กัดกรามแน่น ทำท่าทางดุดัน แต่ดูน่าขันมาก

เจียงอวี้ลูบจมูกตัวเอง พลางยิ้มอย่างแนบเนียน

ซูหว่านหัวเราะออกมาทันที ซูอวิ๋นจึงหันกลับไปมองนาง แล้วสั่งสอนว่า

“หัวเราะอะไรกัน ข้าทำเพื่อเจ้าอยู่นะ ไป กลับไปกินข้าวกันต่อ!” เขาดึงแขนซูหว่านแล้วพาไปยังห้องด้านข้าง

เจียงอวี้ไพล่มือไว้ที่ด้านหลัง แล้วเดินตามไปอย่างสบายอารมณ์

เมื่อกลับไป ซูอวิ๋นก็บอกข่าวดีกับคนในครอบครัว พอแม่ซูได้ยินว่าทำงานที่นี่ได้เงินเดือนสูงขนาดนี้ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“หัวเมืองต่างจากเมืองเล็กๆ รอบข้างจริงๆ เป็นสถานที่ที่ดีงามโดยแท้”

“ในเมื่อมาแล้ว ก็เรียนรู้วิธีผัดอาหารให้ดีๆ ในภายหน้าถึงจะเปิดภัตตาคารของตัวเองได้ดี เจ้าต้องรู้จักสังเกต เข้าใจไหม?” พ่อซูเริ่มสั่งสอนลูกชาย

ถ้าซูอวิ๋นมาทำงานที่นี่ เช่นนั้นนี่ก็จะเป็นครั้งแรกที่เขาออกมาไกลบ้านคนเดียว เขาไม่มีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเลย อย่างไรเสียก็ต้องกล่าวสั่งสอนเขาบ้าง

“ท่านพ่อขอรับ เจ้าสี่ฉลาดเฉลียว ท่านไม่ต้องห่วงเขาหรอก!” พี่ใหญ่ซูจิ่งช่วยพูดให้เขา

ซูอวิ๋นเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งห้าคน ถ้าซูเฉินเป็นคนที่กลัวการเข้าสังคม เช่นนั้นซูอวิ๋นก็คือคนที่เข้าสังคมเก่ง ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็เข้ากับคนอื่นได้ดี

เขาเชื่อในน้องชายแท้ๆ ของตนเอง

“กินข้าวกันก่อนเถอะ เรื่องพวกนี้ กลับถึงบ้านแล้วค่อยคุยกันก็ได้” แม่ซูคีบเนื้อชิ้นหนึ่งให้พ่อซู

สิ่งที่ต้องกังวลตอนนี้ก็คือ การคิดว่าจะนำขนมข้าวซอยตัดไปขายที่ไหน