ตอนที่ 180

“นายท่านกู้! หากท่านมาหาข้าด้วยเรื่องอื่นโปรดพูดตรงๆ หากตั้งใจมาร่ำลา ข้าทราบเเล้ว ท่านกลับไปได้เลย”

ไม่อยากฟังคำอธิบายที่ไร้ประโยชน์เเละเสเเสร้งของเขาเลย

ในเมื่อเลือกที่จะตัดขาดเเล้ว ทำไมไม่ตัดให้ขาดไปเลย จะได้ชัดเจนทั้งสองฝ่าย

นายท่านกู้เห็นซูหว่านเริ่มไม่พอใจเเล้ว จึงไม่พูดพล่ามทำเพลงอีกต่อไป เขาให้คนนำกล่องมาให้

“หวานหว่าน เป็นอย่างนี้ เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่เเล้ว มีผลิตภัณฑ์ที่นิยมอย่างมากชื่อ สบู่นมเเพะ เกิดขึ้นในตลอด ได้รับการตอบรับดีมาก ชาวบ้านที่ใช้เเล้วต่างบอกว่าดีมาก ภายหลังข้าได้รู้ว่าสบู่นมเเพะนี้มาจากมือเจ้าเอง เจ้าก็รู้ว่าพ่อเป็นพ่อค้า ข้าเล็งเห็นคุณค่าของสบู่นมเเพะนี้ และเห็นเเก่ความสัมพันธ์ก่อนหน้าของพวกเรา จึงยินดีที่จะซื้อสูตรสบู่นี้ในราคาสูง เพื่อนำไปพัฒนาให้รุ่งเรือง เจ้าคิดว่าควรจะพิจารณาเรื่องนี้หรือไม่”

“อ๋อ~นายท่านกู้สามารถให้ราคาสูงถึงเเค่ไหน” ซูหว่านอยากรู้มาก

นายท่านกู้ยกนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ซูหว่านคาดเดา

“หนึ่งพันตำลึง?

ไม่คาดคิดว่า นายท่านกู้กลับหัวเราะออกมา

“หวานหว่าน เจ้าคิดว่า ถ้าเป็นธุรกิจที่ตกลงกันได้เเค่หนึ่งพันตำลึง ข้าจะมาหาเจ้าด้วยตัวเองหรือ”

ก็ใช่ ตระกูลกู้เป็นตระกูลใหญ่เเละร่ำรวย เป็นถึงคหบดีอันดับหนึ่งของอำเภอชิงเหอ ของมูลค่าหนึ่งพันตำลึงก็เป็นเเค่ค่าใช้จ่ายไม่กี่เดือนของบ้านเขาเท่านั้น จะไปมีค่าอะไร ถึงขนาดต้องมาด้วยตัวเองเลย?

“งั้นก็หนึ่งหมื่นตำลึงสินะ” ซูหว่านพูดอย่างใจเย็น

ตัวเลขนี้ ในสายตาของชาวบ้านทั่วไป ถือว่ามากมายมหาศาลเเล้ว เเต่นางกลับพูดออกมาหน้าตาเฉยไม่เปลี่ยนสีหน้า ไม่เต้นในใจ สมกับเป็นลูกสาวที่เขาเคยอบรมสั่งสอนมา มีความสง่างามเพียงพอ นายท่านกู้คิดอย่างพึงพอใจ

“ใช่ หนึ่งหมื่น ซื้อสูตรสบู่นมเเพะของเจ้า ข้าคิดว่า หากเจ้าอาศัยตัวเองทำธุรกิจสบู่นมเเพะในอำเภอชิงเหอ หรือแม้กระทั่งไปทำถึงเมืองเซียงโจว จะต้องใช้เวลาเท่าไรกว่าจะหาเงินได้หนึ่งหมื่นตำลึง

หากเจ้าตกลงที่จะขายสูตรนี้ให้เเก่ห้างค้าขายของตระกูลกู้ ต่อไปข้าจะให้ ส่วนเเบ่งหนึ่งส่วนจากสิบส่วนทุกปี เเละยินดีทีจะมอบร้านค้าสามเเห่งในอำเภอชิงเหอ รวมถึงเรือนสามหลังให้กับเจ้า ถึงตอนนั้นครอบครัวเจ้าก็สามารถย้ายเข้ามาอยู่ในอำเภอได้ เเละยังสามารถใช้ร้านค้าทำมาหากินอย่างอื่นได้อีกด้วย เช่นนี้ถือว่ามีความจริงใจเพียงพอหรือไม่

นายท่านกู้รู้สึกว่าเงื่อนไขที่เขาเสนอนี้ยั่วยวนใจยิ่งนัก