ตอนที่ 187

ป้าจ้าวเป็นคนมีนิสัยตรงไปตรงมาและใจกว้าง ไม่เสแสร้งแสร้งทำ ก่อนหน้านี้ก็มักจะช่วยพูดแทนซูหว่านอยู่เสมอ และไม่ชอบใจคนประเภทที่หยิ่งยโสโอหังที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้น นางก็เป็นคนมีน้ำใจ หากขอให้ช่วยอะไรที่พอจะทำได้ นางก็จะช่วยเหลือเสมอ

ส่วนป้าเฉินมีบุตรสาวสองคนและบุตรชายหนึ่งคน บุตรสาวทั้งสองแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ยังมีบุตรชายอายุสิบขวบอีกหนึ่งคน กำลังเล่าเรียนอยู่ในสำนักศึกษาที่บัณฑิตในหมู่บ้านเปิดสอน

ป้าจ้าวมีบุตรชายสองคนซึ่งแต่งงานมีภรรยากันหมดแล้ว ทั้งหลานสาวหลานชายก็มีพร้อมหน้า ลูกสะใภ้ทั้งสองก็เชื่อฟังและว่านอนสอนง่าย ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องสะใภ้ก็ปรองดองกันดีมาก

มีเพียงแม่สามีที่วางตัวเป็นและรู้จักประนีประนอมเท่านั้น ครอบครัวจึงจะอยู่เย็นเป็นสุข โดยทั่วไปแล้ว สตรีที่สามารถดูแลจัดการบ้านได้ดี ย่อมไม่ใช่คนเลวร้าย

ซูหว่านไปหาเจียงเซิงเพื่อพูดคุยเรื่องการซื้อที่ดิน นางได้สืบราคาดูแล้ว ตามราคาตลาด ที่ดินหนึ่งหมู่ จะอยู่ที่ราคายี่สิบตำลึงเงิน ที่ดินที่สามารถเก็บเกี่ยวพืชผลได้ทุกปีย่อมมีราคาสูง ที่บ้านของพวกเขามีที่ดินอยู่สามหมู่ซึ่งถูกปล่อยให้รกร้างมานาน อย่างมากก็มีค่าเพียงสิบห้าสิบหกตำลึงเท่านั้น แต่ซูหว่านก็ยังคงตัดสินใจซื้อในราคายี่สิบตำลึงต่อหมู่

เจียงเซิงรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก ที่ดินผืนนั้นเขาก็ไม่ได้เพาะปลูก ปล่อยทิ้งไว้ให้รกร้าง ตอนนี้ซูหว่านต้องการจะซื้อ ทั้งยังให้ราคาสูงถึงเพียงนี้ เขาจึงกล่าวว่าให้น้อยกว่านี้ก็ได้

แต่ซูหว่านได้เตรียมเงินไว้พร้อมแล้ว หกสิบตำลึงครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่ตำลึงเดียว เมื่อได้รับโฉนดที่ดินแล้ว ที่นาสามหมู่นี้ก็ตกเป็นของนางนับแต่นั้นมา

ไม่เพียงเท่านั้น ซูหว่านยังได้ว่าจ้างสามีภรรยาเจียงเซิงให้มาช่วยดูแลสวนดอกไม้ของตนในอนาคต

การดูแลสวนดอกไม้นั้นง่ายกว่าการทำนา ปกติก็เพียงแค่รดน้ำ ถอนวัชพืช และเด็ดใบไม้ที่แห้งเหี่ยวออก แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องลงมือทำแล้ว ทั้งการพรวนดิน กำจัดวัชพืช และเพาะปลูก พวกเขาก็ต้องทำด้วยตนเองทั้งหมด

ในช่วงแรก ซูหว่านจะคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และบอกพวกเขาว่าดอกไม้ชนิดใดควรปลูกอย่างไร ดอกไม้ชนิดไหนควรรดน้ำทุกกี่วัน และรดในปริมาณเท่าใด ซึ่งล้วนเป็นศาสตร์ความรู้ทั้งสิ้น

เมืองเซียงโจวมีอากาศดี ไม่ค่อยมีภัยแล้งหรืออุทกภัย ปริมาณน้ำฝนก็ถือว่าปกติ เหมาะแก่การปลูกดอกไม้และต้นหญ้าเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อถึงฤดูร้อน แม้อากาศจะร้อน แต่แสงแดดก็ไม่แรงจัดจนเกินไป ทำให้ดอกไม้และต้นหญ้าสามารถอยู่รอดได้

สถานที่แห่งนี้เปรียบได้กับแถบมณฑลยูนนานในยุคปัจจุบัน ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วก็เหมาะแก่การปลูกดอกไม้อยู่แล้ว

ทว่าในยุคสมัยนี้ การชื่นชมความงามของดอกไม้และต้นหญ้านั้น นอกจากเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์และตระกูลผู้มีชื่อเสียงแล้ว ชาวบ้านทั่วไปกลับไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าใดนัก เพราะในสายตาของพวกเขา การมีข้าวกินอิ่มท้องนั้นสำคัญที่สุด

ซูหว่านให้ค่าจ้างพวกเขาคนละสามตำลึงต่อเดือน ไม่ต้องเดินทางไปไกล ทำงานอยู่ใกล้บ้าน ทั้งยังสามารถดูแลผู้สูงอายุไปพร้อมกันได้ นับว่าเป็นเรื่องที่ดีอย่างหาที่เปรียบมิได้

เมื่อไม่มีงานในสวน ก็ให้ไปช่วยงานที่บ้านตระกูลซู ทำพวกบรรจุภัณฑ์สบู่