ตอนที่ 190

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากว่าเป็นลูกแท้ ๆ จริง นางผู้ซึ่งเป็นพี่สาวไม่มีทางจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด

“พี่หญิง!” สองสามีภรรยาเอ่ยทักทายพี่สาวทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน

“อาหมิงกับเจวียนจื่อ ในที่สุดพวกเจ้าก็มากันแล้ว ห้องพักได้จัดเตรียมไว้ให้พวกเจ้าแล้ว กับข้าวก็ใกล้จะเสร็จแล้ว เดินทางมาทั้งวัน คงจะเหนื่อยกันแล้วกระมัง?”

ผู้เป็นพี่สาวดีใจอย่างยิ่งที่ได้เจอน้องชาย นางหันไปมองหลานสาวที่อยู่ด้านข้าง

หลานสาวมีชื่อว่าหยางชิงชิง ตอนนี้เติบโตเป็นสาวสะพรั่งงดงามแล้ว

“ชิงชิงยิ่งโตยิ่งสวย ป้าคิดถึงแทบแย่” นางกล่าวพลางจับมือหยางชิงชิงอย่างสนิทสนม

หยางชิงชิงก็เรียกนางว่าท่านป้าด้วยน้ำเสียงหวานใส

แม่ซูเดิมทีชื่อหยางซิ่ว สองพี่น้องคู่นี้หน้าตาดีมาก ทำให้ลูกหลานรุ่นหลังก็มีหน้าตาดูดีกันทุกคน

หยางชิงชิงก็มีรูปร่างหน้าตาที่สดใส คิ้วเข้ม ตาโต ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด

แม่ซูดึงซูหว่านบุตรสาวของตัวเองเข้ามา เพื่อให้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองได้ทำความรู้จักกัน

คาดว่าระหว่างทาง พ่อซูคงได้เล่าเรื่องที่สลับตัวลูกให้พวกเขาฟังแล้ว

ก่อนหน้านี้ เพราะบ้านเดิมอยู่ห่างไกล กู้เย่ว์และหยางชิงชิงจึงไม่ค่อยได้เจอกัน ครั้งเดียวที่เคยเจอกันก็ลงเอยไม่ค่อยดีนัก ตอนเด็กพอเจอกันทีไรก็ต้องทะเลาะกันทุกที

“ชิงชิง นี่คือหวานหว่านน้องหญิงของเจ้า คืนนี้เจ้าก็นอนกับนางไปก่อน ส่วนหวานหว่าน นี่คือพี่หญิง เจ้าต้องพาพี่หญิงไปเที่ยวเล่นรู้หรือไม่?”

ซูหว่านพยักหน้าอย่างว่าง่าย ถึงแม้ว่าทั้งสองจะอายุห่างกันสองปี แต่ส่วนสูงของนางก็ไล่เลี่ยกับหยางชิงชิง

รอยยิ้มของซูหว่านมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง ซึ่งดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก

“พี่หญิงชิงชิง!” นางทักทายหยางชิงชิง ส่วนหยางชิงชิงก็เรียกนางว่าน้องหวานหว่านเช่นกัน

จากนั้น แม่ซูก็ให้ซูหว่านเรียกน้าชายและน้าสะใภ้ ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกัน น้าชายกับน้าสะใภ้ยังได้เตรียมของขวัญแรกพบไว้ให้ด้วย เป็นถุงผ้าสีแดงใบเล็ก ถึงแม้ข้างในจะไม่ได้มีเงินมากมายอะไร แต่ก็เป็นน้ำใจเล็กน้อย

“ขอบคุณน้าชาย น้าสะใภ้ ขอให้น้าชายและน้าสะใภ้มีความสุขสมปรารถนาเจ้าค่ะ” ซูหว่านเป็นเด็กปากหวาน เด็กแบบนี้มักจะเป็นที่รักของผู้ใหญ่ยิ่งนัก

นางเห็นว่าในมือของหยางชิงชิงยังถือห่อผ้าอยู่ ข้างในเป็นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน บ้านของทั้งสองครอบครัวอยู่ห่างกันเพียงนี้ กว่าจะมาเยี่ยมกันสักครั้ง ก็ต้องพักอยู่สักสองสามวันแน่นอน

“พี่หญิงชิงชิง เดี๋ยวข้าพาท่านไปเก็บของในห้อง ไปกันเถิด!” ซูหว่านจูงมือนางเดินไปยังห้องของตัวเอง

เมื่อหยางชิงชิงเห็นว่าซูหว่านเข้ากับคนง่าย ความประทับใจแรกที่มีต่อนางก็จึงค่อนข้างดี

ตอนกลางคืน แม่ซูนอนกับน้องสะใภ้ ส่วนพ่อซูก็นอนกับน้าชายในห้องของพี่ใหญ่